008.

Amber Nathalie Hendricks (ScotlandYard)

"Ik zweer het, dat Burberry jurkje was spotgoedkoop," kirde ik vrolijk.
Mathilde keek me even met opgetrokken wenkbrauw aan.
"Amber, het kostte honderdtwintig euro," merkte ze droogjes op.
"Dat is goedkoop voor Burberry," pruilde ik.
Ze lachte en gaf me een heupstoot. We liepen terug naar ons huis na een vruchtbare namiddag shoppen. Ik hield vijf goedgevulde zakken in mijn handen. Ook Mathilde had een arsenaal aan nieuwe kleren ingeslagen. Ik duwde mijn zonnebril terug op mijn neus en huppelde enkele meters. Het was bijna ondraaglijk warm hier in Toscane maar het zachte briesje hield het nog aangenaam. De zon brandde op mijn hoofd. Ik had het gevoel alsof je een ei kon bakken op mijn haren.
Ik was al op zoek naar de sleutel van het huis toen Mathilde me tegenhield.
"Shit," mompelde ze zacht.
Ik volgde haar blik in de richting van ons huisje. Ongeveer tien jongens en meisjes stonden rond de voordeur, allemaal met een kopie van Nelle Tenebre, de Italiaanse versie van Licht Uit, in hun handen. Ik zuchtte geïrriteerd en liet mijn schouders hangen.
"Hier heb ik echt geen zin in," zuchtte ik.
"Ik ook niet. Kunnen ze ons nooit gerust laten?"
"Ik bedoel, hoe zijn ze hier überhaupt binnengekomen?"
Even keken we alletwee naar ons huisje. Plots was de vrolijke bui helemaal over.
"We kunnen ook over het hek klimmen vanuit de tuin van de buren," stelde Mathilde aarzelend voor.
Hoopvol keek ik naar het huis naast het onze. Maar dat was niet bewoond, wat betekende dat we er niet binnen konden.
"De anderen dan maar?"
Ik keek haar strak aan en schudde mijn hoofd. Ik dacht er niet aan om aan die idiote Engelsen te gaan smeken of we over hun hek mochten klimmen.
"Geen denken aan," protesteerde ik meteen trots.
Mathilde zuchtte. Waarom kon ik dat kind nooit iets weigeren? Met veel tegenzin volgde ik haar naar het huis van de Engelsen. De fans voor onze deur merkten niks op. Ze waren te druk bezig met hysterisch en opgewonden te zijn.
Mathilde belde kort aan bij het huis. We wachtten enkele minuten. Een sprankje hoop groeide in mijn hoofd. Misschien waren ze ook niet thuis. Maar spijtig genoeg hoorden we plots hoe de grendel van de deur werd gehaald. De irritante krullenbol die mij al had opgeëist opende de deur. Hij begon breed te grijnzen toen hij ons herkende. Zijn ogen hadden dezelfde groene kleur als de mijnen en twee kuiltjes vormden zich in zijn wangen toen hij lachte. Blijkbaar had hij in het zwembad gezeten want hij droeg enkel een zwemshort en van zijn haren vielen druppels water op de grond.
"Come in, girls," grinnikte hij vrolijk.
Zijn stem was hees en laag voor zijn leeftijd, die ik op zestien of zeventien schatte. Ik moest toegeven, hij was alles behalve lelijk. Als hij niet zo arrogant en irritant zou zijn, zou ik misschien nog iets in hem zien. We volgden hem het huis door, de tuin in. De vier anderen zaten op de rand van het zwembad of in het water.
"Hey, guys, look who I found. Our lovely neigbours," kondigde krullenbol ons aan.
Ik rolde even met mijn ogen. Mathilde grinnikte geamuseerd toen ze mijn geïrriteerde gezichtsuitdrukking zag. Voor ze nog iets konden zetten, begon ik te praten.
"We're only here to ask you if we could climb over your fence. There are some fans outside our door and we would like to get in the house without being jumped by them,"
Één van hen klom uit het zwembad en grinnikte even. Hij had geblondeerde haren en grote blauwe ogen. Een echte babyface dus.
"Sure you can. But if you two got fans, than who are you?" vroeg hij nieuwsgierig.
"I'm Mathilde Boosch and this is Amber Hendricks," antwoordde Mathilde snel.
Ze had waarschijnlijk aan mijn gezicht gezien dat ik hem had afgesnauwd als ze mij had laten antwoorden. Krullenbol fronste even, maar zijn gezicht lichtte enkele seconden later op.
"Wait, those girls who wrote Lights Out?"
Ik knikte trots. Ook de andere drie kwamen nu uit het zwembad. We werden omsingeld door vijf halfnaakte jongens die nog best leuk waren om te zien. In normale omstandigheden was dit een dream come true voor mij geweest. Maar nu wilde ik zo snel mogelijk terug in ons eigen huisje zijn.
"We're all big fans of you two. I personally read your book three times," zei een jongen met een bruine huid opgewonden.
"Wait, but, don't you know us?" vroeg een andere plots fronsend.
Hij had een verschrikkelijk Bieberkapsel waarvan mijn maag omdraaide. Mathilde schudde haar hoofd.
"I'm sorry, but no," antwoordde ze verontschuldigend.
"Well, it's possible. I'm Liam, this is Harry, Louis, Niall and Zayn. We're an English boyband, One Direction," legde Bieberhoofd, Liam dus, uit.
Fantastisch. Een boyband. Kon het nog beter worden?
"Can we now climb over your fence?" onderbrak ik het gezellige onderonsje bruusk.
Krullenbol, die blijkbaar Harry heette, keek me even grijnzend aan. Mathilde zuchtte en liep voor me uit naar het hek. Ik zwaaide mijn zakken over het hout en probeerde mezelf erop te hijsen. Niet dat dat lukte. Ik was nooit het sportieve type geweest. Plots dook Harry naast me op en vouwde zijn handen. Ik aarzelde even, maar liet hem me toch helpen. In een wip stond ik in onze eigen tuin. Mathilde volgde enkele seconden later. Ze bedankte hen vlug terwijl ik al naar binnen was.
"Amber, waar was dat nu voor nodig? Ze zijn best aardig," zei ze verwijtend toen ze haar zakken op tafel zette.
"Ja, en tegelijkertijd waren ze je aan het uitkleden met hun ogen," antwoordde ik kortaf.
Mathilde zuchtte en zweeg. Ze wist dat als ik zo'n buis was, dat ze niet moest gaan discussiëren. Zwijgend knipte ik de kaartjes van de pas gekochte kleren. Toch kon ik niet stoppen met aan Harry's kuiltjes te denken. Damn, waarom moest die irritanterik nu zo schattig zijn?