031

Yenthe

Met horten en stoten kwamen de woorden er uit.

De dag dat ik met mijn zusje praatte.
Vandaag was Yenthe gekomen aangezien ik nu in het ziekenhuis lig in plaats van op mijn luchtbedje in de zee maar ach dat is maar een bijzaak. Gregory was heel de nacht bij mij geweest we hadden veel gepraat of beter gezegd hij had veel gepraat ik had geluisterd en weinig emotie getoond. Hij had het Yenthe verteld wat ik heel lief van hem vond maar de zenuwen waren er niet minder op geworden. Ze was langzaam de kamer in gekomen en had me zonder groette op mijn wang gekust. `Ja daar zitten we dan` had ze zenuwachtig uitgebracht. Ik had alleen maar bevestigend geknikt en was toen van wal gestoken. Ik was heel kort geweest in het toelichtte er van kanker en sterven. Yenthe huilde ik deed niks geen emotie geen pijn niks. ik wist dat dit haar pijn deed en dat zij hier boos om kon worden en dat werd ze ook. Boos was ze mijn kamer verlaten. `Laat dan zien dat je het erg vind, of vind je het niet, wil je sterven, weetje wie je achter laat?, denk toch na Saar alsjeblieft` ze had het me allemaal gezegd of bijna gesmeekt maar ik was blijven staren zonder de woorden tot mij door te laten dringen. Maar weer moet ik zeggen terwijl ik schrijf voel ik wel de pijn en het verdriet vooral die van Yenthe en Gregory mijn verdriet moet ik nog vinden. Maar weet alsjeblieft dat ik het nooit zo bedoeld heb en ik hoop met heel mijn hart dat ik voor mijn sterven nog goed met jullie mag praten. Ik schrijf bij elke bladzijde maar mijn afscheids groet omdat ik niet weet wanneer mijn laatste geschreven zal worden Dus Yenthe lief zusje ik hou van je. Xxx Sarah.

Reactieee's?