~Hoofdstuk 2~

Uit de keuken stapte een statige man, gekleed in een onberispelijk pak, met een monocle in. Zijn ogen gleden door de gang en bleven rusten op Senna en Soeki. "En wie zijn dit?" klonk zijn zware stem. Soeki, die niet door had dat er iemand in de gang stond, schrok en stootte daarbij perongeluk de emmer water omver. Ze hoorde de man minachtend snuiven. Ze rolde met haar ogen, dit was ze immers gewend. Geesten snoven altijd als ze langs haar passeerden. Dat kwam deels doordat ze een slaaf was, maar ook deels door haar dieprode haar. Zuchtend pakte ze de doek aan dat Senna haar gaf en begon het water op te kuisen. Ondertussen kwam juffrouw Eye met een zenuwachtig gezicht naast de man staan. "Nou, euh, meneer Burlesque, dit zijn een van onze twee slaven, Soeki en Senna. Dat is niet belangrijk, kom op, we gaan door met de rondleiding." zei juffrouw Eye haastig. Toen ze voorbijkwam zag ze de emmer op de grond liggen en naast de emmer een boenende Soeki. "Soeki!" siste ze. "Ja, mevrouw?" vroeg Soeki beleefd. "Vanavond kom je bij mij. Om tien uur. Begrepen?!" Soeki knikte bedeesd en ging toen verder met haar werk.

"Wat ga je nu doen?" vroeg Senna om negen uur, toen het werk erop zat. Soeki haalde haar schouders op. "Een beetje slapen misschien," mompelde ze. "Tuurlijk," zucht Senna, "En dan niet wakker worden en een woedende Eye op je dak krijgen? Leuk." Soeki tovert een klein glimlachje tevoorschijn en steekt haar tong uit. "Ik ben moe. Dus ga ik slapen. Slaapzacht Senna!" Senna knikt en duikt haar bed in. Soeki doet hetzelfde en even later verkeren ze allebei in dromenland.

"Soeki. Soeki! Wakker worden!" sist een stem bij Soeki's oor. Soeki zucht even en draait zich dan op haar zij. "Soeki!" "Wat!?" roept Soeki uit. Ze springt recht en staart boos naar Senna. "Moet je mij nu 's nachts wakker maken? Het is kwart voor tien!" moppert Soeki. "Juist daarom," murmelt haar vriendin. "O o." slikt Soeki, die het opeens door heeft. Ze wipt uit haar bed en loopt naar haar kledingkast, waar ze vlug een jeans, een zwart blouseje en een gilletje uitrukt waarna ze naar de badkamer springt. Vlug kleed ze zich om en hoort hoe Senna haar schoenen uit de kast haalt. "Hier," fluistert Senna, wanneer ze uit de badkamer komt. Soeki glimlacht dankbaar en trekt haar schoenen aan. Vlug loopt ze de gangen door, tot bij de trap waar ze zo snel ze kan van af rent. Haar lange rode vlecht wappert achter haar aan en helemaal buiten adem stopt ze voor de deur van het kantoor van juffrouw Eye. Hijgend leunt ze tegen de deurpost, haar ademhaling rustig krijgend. Dan legt ze bibberend haar hand op de bronzen deurklink, die erg klam aanvoelt in haar bezwete handen. Voorzichtig draait ze hem naar beneden, en opent dan de deur. Het eerste wat haar opvalt aan de kamer is de grote gouden klok die aan de witte muur hangt. En die klok toont aan dat het al vijf over tien is.

Zenuwachtig slofte Soeki de ruime kamer in. Voor haar stond een groot mahoniehouten bureau, met daarachter een zwarte leren bureaustoel, die met de rug naar Soeki gekeerd staat. Net boven de stoel prijkte de deftige dot van juffrouw Eye uit. Soeki wilde de ruimte in zich opnemen, maar de snerpende stem van de vrouw hield haar tegen. "Sluit de deur." Snauwde ze. "Ja mevrouw," mompelde Soeki bijna onhoorbaar. Ze deed wat er van haar gevraagd werd en stond dan wat onhandig in de kamer, tot juffrouw Eye zei dat ze moest gaan zitten. Wanneer Soeki zich neergooide, draaide de stoel zich om. Juffrouw Eye's kraaloogjes keken haar streng aan en de smalle lippen waren vertrokken tot een harde streep. "Weet je wie die man was?" vroeg ze streng. "Nee mevrouw." antwoordde Soeki eerlijk. Ze wist niet goed waarom ze hier was en frunnikte toen maar nerveus aan het onderste randje van haar blouse. De vrouw keek haar strak aan, maar ging toen verder met de vragen. "Dat was Thomas Burlesque. En we moeten een goede indruk op hem maken, dus hou je gedeisd en doe je werk, in plaats van emmers om te gooien!" snauwde ze. Soeki haalde haar schouders op. "Maar ik doe toch m'n werk goed? En van die emmer was een ongeluk!" verdedigde ze haarzelf. "Spreek je ons tegen?" brieste juffrouw Eye. "Nee, ik.." wilde Soeki verder gaan, maar juffrouw Eye hielp haar stoppen. Haar hand kwam hard aan tegen de kaak van Soeki, de verontwaardigd rechtsprong en de vrouw kwaad aankeek. "Spreek je me tegen?" herhaalde de vrouw opnieuw. Soeki schudde haar hoofd. "Nee mevrouw." zei ze bars. Juffrouw Eye knikte. "Je kunt gaan." was alles wat ze zei. Soeki repte zich de kamer uit en stormde de trap op, vloog de gangen door en lande uiteindelijk met haar kledij nog aan het bed in. Ze keek naar Senna, die in slaap was gevallen en dacht na over haar vriendin. Nu begreep ze waarom zij zo vaak huilde. Juffrouw Eye was echt een kreng!
Al had dat kreng blijkbaar niet alles verteld. Waarom was die Thomas hier?