007.

Mathilde Monique Boosch (2013)

“Zijn we eindelijk op ons gemak en dan hebben we shit buren!” Aangezien ik bij Amber perfect mezelf kon zijn, stak ik mijn emoties nooit echt onder stoelen of banken bij haar.
Ze grinnikte er eventjes om, maar knikte daarna instemmend. “Ik hoop maar dat ze niet voor te veel last zullen zorgen”, zei ze.
Ik trok de frigo open en besloot om van de eerste keer een cocktail te maken. Met net iets meer alcohol dan ik gewoon was. “Wil jij er ook een?” vroeg ik.
Amber bekeek de dingen die ik vast genomen had en knikte daarna. “Gaan we daarna naar de stad?” vroeg ze terwijl ze zichzelf op het kookeiland hees.
Ik knikte en begon met het maken van mijn beroemde ‘French Kiss’. Geen idee waarom mensen het zo genoemd hebben, eigenlijk. Vast omdat mijn naam zo Frans klinkt. Wanneer Amber en ik onze allereerste persconferentie hadden, vroeg een journalist of we nog andere talenten hadden buiten schrijven. Amber had lachend gezegd dat ik een expert was in het maken van cocktails. Natuurlijk wou iedereen eentje hebben op het aperitiefje dat erop volgde. Aangezien ik zelf nog geen naam op mijn cocktail geplakt had, noemden de boekjes het maar ‘French Kiss’. En dat was dan de interessante geschiedenis van mijn carrière als cocktailmaker.
Ik maakte twee drankjes klaar en dronk het voorzichtig op.
“Wat ben je eigenlijk nog van plan te doen?” vroeg Amber nieuwsgierig.
“Geen idee”, zei ik, “Jij bent hier al geweest. Jij bent hier de reisplanner. Ik heb het volste vertrouwen in je dat je deze vakantie geweldig maakt.”
Ze grinnikte: “Oké.” Ik glimlachte.
We praatten nog over van alles en nog wat. Wanneer we klaar waren, zette ik de glazen in de afwasmachine. Ik liep snel naar boven om nog eens rap met de ram door mijn zwarte haren te gaan, op de voet gevolgd door Amber, die nog wat deo onder haar oksels spoot. Wanneer ik klaar was met het kammen van mijn haar, wisselde ik mijn bostel om voor Ambers deo en bracht ik de zoete geur aan. Twee helderblauwe ogen keken me aan in de spiegel.
“Kom.” Amber stond ondertussen al beneden.
Ik liep snel naar haar toe en op mijn weg naar de voordeur nam ik snel mijn tas mee vanop de keukentafel.
Wanneer Amber de deur achter zich gesloten had, merkte ik dat onze buren ook buiten stonden. Ze waren met vijf en ik moet zeggen: ze hadden alle vijf wel iets dat ik aantrekkelijk vond.
Ze hadden ons duidelijk ook opgemerkt, want de jongen met de bruine krullen zei net iets te luid: “The blonde’s mine.”
Ik wierp een bezorgde en ergens geamuseerde blik richting Amber. Ze keek de jongens vuil aan. “Dat ze het maar niet in hun hoofd halen!” siste ze gevaarlijk, waarop ik begon te lachen.
“Kom op, Amber. Zo slecht zien ze er nu ook weer niet uit.”
Ze keek me even vreemd aan. “Zegt de dame die een bril nodig heeft om naar het bord te kijken.” Ze grijnsde. “Maar je hebt gelijk. Zo verkeerd zien ze er ook weer niet uit.”
Ik grinnikte en keek de vijf jongens nog even aan voordat ik de straat opliep.