Living the dream. [Feat. Chris Colfer.]

“No I can't take one more step towards you. Cause all that's waiting is regret. And don't you know I'm not your ghost anymore. You lost the love I loved the most. I learned to live half alive. And now you want me one more time. And who do you think you are. Running ‘round leaving scars. Collecting your jar of hearts. And tearing love apart. You're gonna catch a cold. From the ice inside your soul. So don't come back for me. Who do you think you are.“ Ik zing de longen uit mijn lijf, mijn handen gebold tot vuisten. Mijn ogen ontmoeten de zijne, Chris lijkt onder de indruk van mijn performance. Hij dienst een stuk naar achter, laat zijn hoofd hangen en zucht luid. Vanuit het publiek hoor ik mensen vol verbazing en smachtend naar meer heftig in hun handen klappen. Al snel valt het doek. Ik haal opgelucht adem, en voel zijn grote, mannelijke hand in de mijne knijpen. Ik kijk op naar hem, en zie hoe hij zijn bekende, trotse glimlach toont. Verlegen bijt ik op mijn onderlip, ik haal diep adem, het doek komt langzaam op, zenuwachtig kijk ik door de zaal. De mensen klappen luid, en grijnzen breed. Ik heb het goed gedaan, mijn eerste show op Broadway, en ik voel me nu al een legende.

Achter de schermen val ik direct in Chris zijn armen, en omhels hem stevig. Zijn armen slaat hij om mijn middel, hij drukt mij dichter tegen hem aan. Ik voel zijn adem langs mijn gezicht strijken, het laat de haartjes in mijn nek opschieten. Kippenvel vormt zich over mijn hele lichaam. Het voelt goed om in zijn armen te zijn, hem dicht bij mij te voelen, zijn hart bonkt luid. Mijn mondhoeken krullen op tot een klein lachje. Zal ik? Nee. Niet veel later worden we verstoord door de producer van het hele stuk. Hij geeft me twee dikke zoenen op mijn wangen en kijkt me trots en knikkend aan. “Je was geweldig, echt geweldig” grinnikt hij met zijn zware, donkere stem. Chris doet hard zijn best niet te lachen maar faalt. Zijn lieve lach klinkt in mijn oren, wat de vlinders in mijn buik doen fladderen als nooit te voren. De hitte stijgt naar mijn wangen en laten ze rood gloeien. Ik sla mijn ogen toe en schud mijn hoofd van schaamte, niet rood worden, denk ik bij mezelf. Rustig en zo onopvallend mogelijk loop ik naar de kleedkamer. Als ik opkijk en mezelf in de spiegel bekijk kan ik het opnieuw niet laten om te grijnzen.

Na enkele uurtjes verlaat ik het grote gebouw terug naar de gewone, saaie wereld. Met mijn handen in mijn zakken, mijn ogen op de grond gericht en mijn muziek op het hoogste volume loop ik door de stad. Ik kan het niet laten en zing mee, zo hard ik kan. Mensen kijken me aan, de meeste mensen grinniken, en schenken me een goedkeurende blik, wat me alleen maar luider doet zingen. Ik zwier mijn heupen heen en weer op de muziek. Met jazz hands draai ik een rondje. Niemand kan mij wat maken, ik kan de hele wereld aan. “Demy” hoor ik vaagjes door mijn muziek heen. “Demy!” zijn stem klinkt steeds luider, en komt steeds dichter en dichter bij. Snel draai ik me om en zie zijn gezicht, zijn engelengezicht. Chris Colfer, mijn grote voorbeeld en de liefde van mijn leven, al weet hij dat niet. Ik heb het jaren voor hem verzwegen, telkens weer overwogen om hem de waarheid te vertellen, maar daar ben ik nooit aan toe gekomen. Ik zal waarschijnlijk de liefde voor hem met mij mee nemen naar mijn laatste rustplaats. Het klinkt dramatisch, maar het is de waarheid. Of.. niet.. Hij komt met grote passen op me afgelopen. Zijn glimlach word steeds groter, steeds breder, de blik in zijn ogen, die blik ken ik niet. Na mate hij dichterbij komt begint mijn hart nog sneller te slaan. Hij legt zijn hand op mijn wang en fluistert eerlijk en oprecht “ik hou van jou, Demy” voor ik iets kan terug zeggen drukt hij zijn honingzoete lippen op de mijne.