|| Prologue

Draco voelde hoe zijn moeder haar armen rond zijn schouders sloeg. Het deed hem pijn hoe Marnie op de grond lag te creperen. Al wou ze zich nog zo sterk houden als ze kon, Draco zag dat het haar pijn deed. Lord Voldemort lachte als een klein kind terwijl hij de vloek op Marnie uitsprak. Hij vond het amusant hoe iemand pijn leed door zijn toedoen. Draco wou schreeuwen, roepen, vloeken, maar geen enkel woord kreeg hij over zijn lippen. Het was alsof alle levenslust uit zijn lichaam verdween, steeds sneller. Draco zag dat Marnie hem aankeek door haar tranen heen. Hij kon geen enkele emotie laten tonen die liet uitschijnen hoeveel pijn dit hem deed. Hij hield zijn gelaatstrekken strak. Marnie liet haar blik van Draco afglijden richting de andere. Draco zag hoe zijn vader zijn wand trok en die op Marnie richtte. Hij draaide zijn gezicht weg van het hele spektakel en kroop in zijn moeders armen die hem troostend woorden toefluisterde, maar zelfs het gepraat van zijn moeder overstemde de luide stem van zijn vader niet. De woorden sloegen als een bom in. 'Avada Kedavra.'

De proloog hebben jullie inderdaad al gelezen, maar dan meer langs de kant van Marnie, daarom dat ik dat nam als de proloog, langs Draco's kant. Vond ik wel mooi om mee te beginnen, niet? Zodanig dat de lezers die We're not innocent. niet hebben gelezen, misschien een klein beetje kunnen volgen. Al dan niet raad ik nog steeds aan dat verhaal wel te lezen, wil je helemaal in het verhaal zitten.