Kevin, the brutal.

Kevin Pov.

Er klinkt een hard tikkend geluid. 'Alle gevangen nú opstaan en verzamelen op de verzamelplaats!' Gevangenen, daar ben ik er een van! Als ze eens wisten.. Nou ja, dat weten nog ze niet, dus ik denk er maar gewoon niet aan. Ik kijk naar het stapelbed waar Lies en Jinse in liggen. Hé, lag Jinse niet bovenin en Lies onderin? Toch niet bij elkaar? Ach, meiden ook. Hoewel ik de moordenaarsmeiden nog niet zo goed ken, althans hun soort nog niet. Twinmurderers. Ik gooi mijn kussen naar ze toe. Hij raakt zijn doel; recht tegen Lies’ hoofd aan. Ze schrikt wakker met een gilletje en Jinse schreeuwt het daardoor ook meteen uit. ‘Meiden, alle gevangen moeten nu opstaan en verzamelen op de verzamelplaats. Weten jullie waar die is?’ Lies en Jinse kijken me met open mond aan. Dan barst Jinse in lachen uit. ‘WHAHA! KEVIN!’ Giert ze uit van de lach. Lies kan het ook niet goed inhouden en lacht, maar wel wat voorzichtiger dan Jinse. ‘Wát nou!’ Dan valt mijn blik op de gebroken spiegel, die trouwens ook wel eens schoongemaakt mocht worden. Langzaam kijk ik naar boven, naar mijn gezicht en haar. Blijkbaar is er iets van een plakkerige vloeistof over me heengevallen, want mijn haar is helemaal plakkerig en omlaag gezakt, en mijn gezicht zit helemaal onder die vloeistof. Langzaam moet ik ook lachen. ‘Oké, dit is echt het toppunt van er niet uit zien, joh! Waar maken jullie je nog druk om! Dit is ‘er niet uit zien’!’ Alledrie moeten we lachen. Er klinkt een mooie lach doorheen, ik weet niet van wie die is. Kevin Dan stoppen we plotseling. ‘Omkleden! Als we te laat komen hebben we een groot probleem. Wanneer riepen ze dat om, Kevin?’ Ik denk even na. ‘Precies voor ik jullie wakker maakte? Hoezo?’ Ze kijken elkaar geschrokken aan en kijken dan weer tegelijk naar mij. ‘SNEL! We krijgen in totaal maar 10 minuten om daar te komen en het duurt 3 minuten en 34 seconden om daar te komen!’ Ik kijk ze verbaasd aan. ‘Hoe weten jullie dat..’ ‘Snel, Kevin!’ Ik pak wat kleren van het stapeltje dat ik gekregen had. Het zijn maar lelijke kleren. Snel rennen we de celdeur uit die ondertussen al weer dicht wilde gaan. Terwijl we aan het rennen zijn trek ik nog gauw mijn shirt aan en doe mijn broek dicht. Een lange rij met mensen in de zelfde outfit als wij staat al klaar. Er staat één man bij in een pak en een stuk of 20 bewakers. ‘Lies en Jinse. Alweer te laat? Zeker weer hetzelfde smoesje als altijd..’ Zegt de man in pak smiechterig. ‘Aah, en de nieuweling. Kevin, ik ben de directeurs assistent. Ik houd jullie in de gaten.’ Ik knik en kijk hem maar wat aan. ‘En omdat het Kevin’s eerste keer is dat hij te laat is, is het voor deze keer niet erg. Maar luister goed, mannetje. Dit is de eerste.. en de laatste keer. Begrepen?’ Dan draait hij zich weer naar Jinse en Lies die een beetje verveeld bij me staan. Waarschijnlijk zijn ze vaker te laat en gestraft. ’50 keer opdrukken.’ Ze halen de schouders op en beginnen aan het opdrukken. ‘En, omdat ik jullie niet aardig vind nog 200 extra.’ Lies, die zich net naar boven gewerkt had, viel geschrokken weer naar beneden. ‘200!? Kom op, man! Dat is echt niet te doen! Normaal is het hoogste 100! Dit zijn er twee en een half keer zo veel!’ Hij doet alsof hij hen niet gehoord had en went zich opnieuw naar mij. ‘GA OP JE PLAATS!’ ‘Meneer, ik weet niet eens wáár ik moet staan. Verteld u dat eerst eens.’ Een paar gevangen grinniken en fluiten. ‘Die nieuwe is wel oké.’ Klinkt er ergens. ‘De brutaliteit overheerst weer eens. Doe maar 200 keer opdrukken met dat tuig daarzo mee.’ Ik ga erbij liggen, maar voor ik begin heb ik nog een vraag. ‘Met één hand of twee?’ Hij kijkt me verbaasd aan. ‘Brutaal kind ook! Met één hand, jongeman!’ ‘Oké dan.’ En ik begin. ‘Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen.’ Iedereen kijkt me verbaasd en met open mond aan. ‘Wauw, Kevin. Waar heb je dát geleerd!’ Vraagt Lies verbaasd. ‘Gewoon, trainen.’ Glimlach ik terug.