Meeting the club and making things clear

Het was een mooie ochtend, vogels, die niet naar warme gebieden zijn gegaan, sjirpten al vroeg, rustig werden ook de andere dieren wakker, een fris briesje kwam Kaori’s kamer binnen en een chagrijnige opa die met een spatel op een pan sloeg om Kaori uit haar bed te krijgen.
‘Wakker worden ondankbare hond! Je moet me helpen, anders krijg je hier niks te eten! Je krijgt 2 minuten om je beneden te melden!’ werd er hard naar boven geroepen.
Kaori, die nog maar net wakker was, strekte haar uit. ‘Huh? Zei er iemand iets?’
‘Is alles goed? Je ziet een beetje bleekjes.’ vroeg Kinu bezorgt en ze begon al de kleren voor Kaori te pakken.
‘Maak je maar geen zorgen, ik voel me goed. Alleen het slapen kon wat beter.’ Kaori pakte de kleren aan die Kinu haar gaf.
‘En met beter bedoel je zeker langer, of niet soms?’
‘KIRA! Laat Kaori nou eens een keertje met rust. Kan je dan niet zien dat ze jouw stomme opmerkingen nu even niet kan hebben?!’ reageerde Kinu boos.
‘Kom op jongens, kunnen jullie niet zien dat ik jullie gekibbel in de ochtend niet aan kan,’ gaapte ze half terwijl ze haar haren in een staart deed. Ze opende de deur en liep naar beneden zonder te kijken of Kira en Kinu haar volgde. ‘Soldaat Kaori meld zich. Wat is de missie?’ zei Kaori terwijl ze in positie ging staan.
‘Stop nou eens met dat kinderachtige gedoe en ga de kippen voeren. Vergeet niet om de eieren te rapen en daarna moet je me nog helpen met het melken met de koeien.’ bromde oji-san.
‘Aye, sir!’
Kaori deed haar werk en was sneller klaar dan de dag daarvoor. Ze ging nog even snel onder de warme douche, haar haren weer in een staart, deed kettinkje van haar moeder om en hielp oba-san nog even met het ontbijt voordat ze weer naar school ging. Onderweg in de bus moest ze natuurlijk haar hele dag vertellen aan Nanda, die maar een deel van Sakura had gehoord. Kira en Kinu gingen weer met elkaar een beetje bekvechten en hadden de laatste helft van de rit in stilte gezeten. Bij de laatste bushalte stapten ze uit en wachtten ze op Sakura en Chaica om samen naar school te gaan.

‘Kaori-chan! Sorry dat ik laat ben! Heb je lang staan wachten?’ werd er uit de verte geschreeuwd.
‘Sakura-chan, je bent er eindelijk. Tuurlijk heb ik lang staan wachten en als we niet opschieten komen we te laat op school.’ zei Kaori geïrriteerd terug.
‘Waarom staan we hier dan nog? Laten we een wedstrijdje doen wie er als eerst op school is!’ juichte Kinu en ging ervandoor.
‘Dat kind veranderd ook nooit,’ zuchtte Kira. ‘Ze gaat ook altijd de verkeerde kant op.’
‘Willen jullie twee haar dan even ophalen?’ Sakura keek Chaica en Kira aan. ‘Dan gaan wij naar school, anders komen we te laat.’
‘En dat wil je natuurlijk niet hebben. Je bent dit jaar al zo vaak te laat gekomen, ik vraag me af welke straf je dit keer krijgt,’ grijnsde Chaica. ‘Schiet nou maar op, ik denk niet dat je het aan kan om een nog ergere straf te krijgen dan de vorige keer. Dan gaan wij nu Kinu zoeken, laten we hopen dat ze ergens in de buurt is. Kom Kira, we gaan.’ en Chaica en Kira vlogen in de richting waar Kinu heen was gevlogen.
‘Kaori-chan.’ vroeg Sakura.
‘Ja? Is er iets?’
‘Weetje, nu we toch naar school moeten rennen… zullen we er een wedstrijdje van maken? 3-2-1 start! Ik zie je in de klas wel!’
‘Hé wacht op mij! Ik weet geeneens waar ons lokaal is!’

Rennend volgde Kaori Sakura naar het eerste lokaal. Ze waren nog net op tijd, dus Sakura kwam er mooi goed van af. Ze begonnen de dag met een uurtje Engels en dat werd vervolgd met een uurtje wiskunde. Ondertussen waren de twee idioten en Chaica ook al terug dankzij het kleine beetje richtingsgevoel van Chaica. Na die twee uren was het al de eerste pauze. Ze gingen meteen na dat de bel ging naar het lokaal toe van de club.

‘Hier is het,’ zei Sakura en ze wees naar een deur die er oud uitzag. ‘Komen jullie?’ ze opende de deur en liep naar binnen. Chaica, Kaori, Kira en Kinu volgde haar.
‘Dus dit is de club waar je het over had,’ zei Kaori terwijl ze om zich heen keek. Het was een redelijk kleine ruimte met een aantal boekenkasten, een grote tafel in het midden met zes stoelen eromheen en nog wat ander meubilair. ‘Wow, het is netjes hier. Ik had verwacht dat alles overhoop zou staan.’
‘En hoe kom je tot die conclusie?’ werd er van achteren gevraagd.
‘Pres, je bent er,’ zei Sakura vrolijk. Kaori draaide zich om en ze zag een lange jongen achter zich staan. ‘Laat me niet zo schrikken, ik dacht dat ik een hartaanval kreeg.’
‘Ah, een nieuw lid? Ik ben Kei Shiga, zit in mijn laatste jaar en president van onze club,” zei hij terwijl hij zijn bril goed deed. ‘En dit is-,’
‘Achem, ik stel liever mezelf voor. Hallo dames, mijn naam is Ebisu, een eerste klas romanticus en Shugo Chara van deze hulpeloze versierder,’ en er verscheen een kleine versie van Romeo met te veel zelfvertrouwen.
‘En jij bent…?’ Kei deed even zijn bril goed. ‘Wacht niks zeggen… Jij bent Kaori Ando, een tweede jaars, zit in dezelfde klas als Sakura, gisteren was je eerste dag hier, je bent nog maar pas hier heen verhuist, je woont nu bij je grootouders, je ouders overleden in een auto-ongeluk en die twee zijn je Shugo Chara’s Kira en Kinu,’ en weer deed hij zijn bril goed. ‘Er is niks dat ik niet weet.’
Alle monden vielen wagenwijd open.
‘Ben je weer meiden aan het laten schikken, Kei Shiga?’ werd er vrolijk geroepen. Het laatste lid van de club.
‘Je bent er eindelijk, Kuukai Souma. Ik dacht dat je niet meer zou komen. Zeker niet na wat er gisteren is gebeurd.’
‘Houd je mond jij four-eyed freak! Het is niet dat ik het expres deed, alsof ik het wilde dat die X-egg ervandoor ging! Trouwens, het is eigenlijk jouw schuld. Als jij niet zo dom was geweest dan…’
‘Jongens!’ onderbrak Sakura de twee jongens. ‘Mij maakt het niet uit wiens schuld het was of wat er überhaupt gebeurd is gisteren! We hebben hier een gast, die een medelid kan worden. Ik wil niet dat jullie haar bang gaan maken en haar afschikken!’
‘Rustig maar Sakura-chan, het is al goed.’
‘Weetje het zeker? Nou, nu alles toch helemaal goed is, is het misschien handig om ons even voor te stellen en daarna alles even uitleggen. Ik begin! Toren, Sakura Miura, tweede jaar, leider van ons cheerleaderteam en dit is mijn Shugo Chara Chaica.’
‘Loper, Kuukai Souma, eerste jaar, aanvoerder van voetbalteam en deze gast is Daichi.’
‘Paard, Kei Shiga, derde jaar, president van ons schaakclub en mijn partner is Ebisu. Ik zal later verder uitleg geven. Ten eerste welkom, welkom bij onze schaakclub.’
‘Schaakclub? Ik dacht dat jullie club iets met Shugo Chara te maken had.’
‘Dat is ook zo, alleen heet onze club de schaakclub.’
‘Trouwens… waarom stelde je jullie voor met Toren, Loper en Paard? Is dat een deel van het hele schaakclub idee?’
‘Op deze manier kunnen we beter taken verdelen en is je positie duidelijk.’
‘En hoe zit het dan met de echte schaakclub?’
‘Dit is de echte schaakclub,’ fluisterde Sakura in haar oor. ‘Alleen mensen zonder Shugo Chara die graag lid willen worden, worden meestal bang van Kei. Als dat niet het geval is, dan moeten ze tegen Kei gaan schaken en winnen. Anders zijn ze het niet waard volgens hem.’
‘Ow, dus zo zit het. Ik kan zien waarom ze bang van hem worden.’
‘Zei je iets?” vroeg Kei. ‘Nee, dan ga ik verder met mijn verhaal. Elk kind heeft een ei, in zijn of haar ziel, een ei dat laat zien wat het hart wilt, je zogezegd Would-Be Self. Normaal gesproken kan je dat ei niet zien, maar soms kunnen bepaalde emoties ervoor zorgen dat het ei tevoorschijn komt. Je Shugo Chara is dan geboren. Alleen zijn er ook emoties die ervoor zorgen dat het ei duister wordt, het wordt dan een X-egg. Ons doel is het om dat te voorkomen en alle X-egg die we zien te vangen.’
‘En wat doen jullie dan als je een X-egg hebt gevangen? En wat gebeurt er als een X-egg kapot gaat?’ vroeg Kaori.
‘Wanneer het ei of X-egg breekt, breekt ook de droom van het kind,’ antwoordde Kuukai. ‘Soms hebben we geen andere keuze dan het te breken.’
‘Maar dat is…’ begon Kaori. ‘Dat is verschrikkelijk. Zomaar de dromen van andere mensen verpesten. Ik sluit me niet bij iemand aan die zo vreselijk is!’ riep Kaori boos en rende het lokaal uit.
‘Kaori wacht op ons!’ schreeuwde Kinu haar achterna. ‘Sorry, het spijt me, het spijt me voor haar gedrag. Ik weet niet wat met haar aan de hand is. Kom Kira we gaan haar achterna.’
‘Kira Kinu wacht, ik ga met jullie mee,’ zei Sakura vastbesloten. ‘Maak je maar geen zorgen jongens, ik zorg er wel voor dat ze bij ons komt.’ En Kira, Kinu, Sakura en Chaica rende achter Kaori aan.