Wat liefde met je doet.

‘Waarom maak je het me zo moeilijk?’, zei een verwarde, hese en paniekerige stem die normaal kalm en beheerst zou moeten klinken. ‘Asjeblieft, jij bent de gene die het moeilijk maakt voor ons allebei.. Niet ik’, zei een stem op een zachte en verdrietige toon. ‘Maar ik ben te oud, te gevaarlijk en waarom heb je het ook openbaar gemaakt?! Mevrouw Wemel laat me niet meer met rust en zelfs meneer Wemel bemoeit zich ermee. Iedereen zegt dat ik onzin spreek, maar het is absoluut geen onzin! Het is de waarheid!’, zei de hese stem, maar het kwam nu minder geloofwaardig over. ‘Je klinkt niet alsof je het zelf ook echt gelooft, Remus Lupos’, zei de nog net verdrietige stem, maar nu meer vastberaden. ‘Nymphadora..’, fluisterde Remus Lupos. Normaal zou Nymphadora op een grappig-boze manier zeggen dat hij haar niet zo mag noemen, maar ze kon het op dit moment niet over haar hart verkrijgen. Ergens voelde het zelfs wel goed dat hij haar Nymphadora noemde. De manier alleen dat hij het uitsprak maakte haar nog meer verliefder op Remus Lupos, de man van haar dromen. Waarom was ze toch als een blok voor hem gevallen? Hij was zeker een knappe en aantrekkelijke man dus er was sowieso al aantrekkingskracht op zijn uiterlijk, ook al zag er ziekelijk uit door zijn harige probleem, maar zelfs het leeftijdsverschil kon haar niks schelen. En dat was juist het gene waar ze niks van begreep. Normaal zou ze nooit voor iemand zijn gevallen die veel ouder was dan zijzelf, maar Remus was speciaal en ze hield van die duistere gevaarlijke kant van hem. Deze man voor haar neus bracht gevoelens bij haar naar boven die ze nog nooit bij iemand anders heeft gevoeld en om dat bij haar naar boven te krijgen, moet je wel heel speciaal zijn. ‘Niks Nymphadora, ik ben er helemaal klaar mee, geef nou eindelijk gewoon een keer in aan je gevoelens en doe er een keer iets mee. Je gaat mij echt niet vertellen dat jij niet voor mij voelt wat ik voor jou voel! Ik zie hoe je naar me kijkt en de manier hoe je mijn naam uitspreekt is gewoon.. Wauw! En alles aan jou schreeuwt dat je meer wilt! Het enigste dat je nog tegen houd is dat koppige en veels te intelligente brein van jou en..’. Opeens voelde ze zijn lippen op de hare. Ze sloor haar ogen en liet het over haar heen komen en gaf zichzelf helemaal over aan de kus. Het leek wel eeuwen te duren en Nymphadora wou dat het nooit meer ophield, maar ze had al voor te veel gewenst. Opeens waren zijn lippen weer weg en ze opende haar ogen weer. ‘Remus?’, zei ze hardop. Ze hoorde een deur dichtslaan en stond helemaal alleen in Grimboudplein 12.

Een paar dagen later zagen ze elkaar weer op de begrafenis van Albus Perkamentus. Ze liepen elkaar gewoon tegen het lijf en zonder erbij na te denken begroette ze hem met een kus op de mond. Ze verwachtte dat hij terug zou trekken en weer opnieuw zou beginnen met zijn preek en excuses zou bedenken voor wat er een paar dagen geleden was gebeurd. Maar niks van die verwachtingen kwam uit hij kuste haar terug, als was het maar voor een kort moment. Toen fluisterde zijn stem in haar oor: ‘Sorry dat ik er vandoor ging de afgelopen keer, het was de schrik van een overvloed aan geweldige, onderdrukte gevoelens’. Nymphadora kon het niet helpen om een grijns van haar gezicht te houden. Ze pakten zijn hand en hun vingers wikkelden zich om en om. Samen liepen ze de menigte en gingen bij de rest van de Orde van Feniks staan. Nypmhadora zag dat Hermelien hun kant op keek en ze knipoogde en grijnsde naar haar en maakte daarna haar, haar weer zuurstokroze!