1.

Geïrriteerd stond ik tegen de voordeur aan onder het afdakje. Het was stormseizoen in Moonvalley, en het regende zo hard dat ik met mijn neonroze rubberlaarzen in een plas water stond. Mijn beste vriend Cam, en tevens vervoer was weer eens te laat, en ik had totaal geen zin om lopend naar school te gaan.
Het was niet dat we geen auto hadden, alleen... hij was een beetje kapot. Sinds Ethan, mijn broer, hem wou 'verbeteren' had hij er zo veel aan geprutst dat elke keer als je het gaspedaal indrukte er een onheilspellende grijze wolk uit de uitlaat kwam. Sindsdien stond de auto al eeuwen in de garage, met een dikke laag stof eroverheen.
"Tiffany!" opeens hoorde ik de stem van Cam en ik keek op. Hij stond een paar meter van mijn huis af tegen zijn auto aan, helemaal doorweekt en met een grijns. Snel pakte ik mijn schooltas (die ik tussen mijn benen had geklemd voor het geval dat die ook nat werd) en rende snel door de regen naar zijn oude, mintgroene Volvo 164. Hij hield beleefd de deur voor me open en ik sprong snel naar binnen.
Terwijl hij plaats naam achter het stuur gooide ik mijn tas op de achterbank en ontspande me, tot zover dat mogelijk was. De beige bekleding wat ooit zo luxe was, was half afgescheurd en bekrast en op het dashboard stonden dingen gekrast als 'linkin' park forever', 'music for life' en het logo van Cams band, 'The Curse".
"Hoe gaat 't met je?" vroeg Cam terwijl ie de motor startte, die grommend tot leven kwam. Zijn blik was gefocust op de weg en hij zat met één hand aan de knoppen van zijn oude, verroeste radio/cd-speler te draaien.
"Redelijk," antwoordde ik. Redelijk als in, het gaat goed; op de dromen na. Dromen die ik al sinds m'n tiende heb..
Het begon toen op die nacht dat het ook stormde en ik als kind naar buiten zat te kijken, naar hoe de flitsen de duistere hemel doorkliefden en ik overal gedonder hoorde. Ik moest in slaap zijn gevallen, want ik werd wakker in bed. De droom was zo vreemd en vaag, dat ik het nooit was vergeten..
Het begon zoals elke droom tot nu toe, bij een meertje in een verlaten open plek in het bos. Alles was donker, en de maan weerspiegelde in het rimpelloze water. Dan werd ik altijd opeens in het water geduwd, om vervolgens zo angstig rond te spartelen in het water dat ik soms in het echt zelfs dingen van mijn nachtkastje afsloeg.. En tot zover ging het.
Nooit, maar dan ook nooit ging de droom verder of anders, elke ochtend werd ik angstig wakker met de dekens op de grond en vochtige ogen..
"Mooi, met mij ook wel," Cams diepe stem haalde me uit mijn gepeins. "ik en de band hebben een nieuw nummer. Wacht! Ik laat het je horen..."
Hij bleef maar aan de knoppen draaien en er kwam een hoop gekraak uit de boxjes, maar nog geen rockmuziek wat zijn band maakte. The Curse bestond uit hem(gitarist en zanger), de supernerd Gilain(keyboard/pianist) en de drummer Todd. Veel succes hadden ze niet, en de enige plek waar ze ooit een optreden hadden gegeven was in Todds garage... voor het kinderfeestje van zijn zusje!
Eindelijk begon er geluid uit de boxjes te komen en Cam knikte tevreden. "Luister," beviel hij me trots.
Ik luisterde, en zijn gezang werd al snel overstemd door gitaren en de drums. Net zoals elk nummer had het geen enkele melodie en leek de tekst ook nergens op te slaan.
"Hoe heet dit nummer eigenlijk?" vroeg ik.
"'Call of the Devil', vind je het wat?" hij keek even opzij met zijn groene ogen, vol blije verwachting.
"Ehm..." ik dacht na. "wel goed..."
"Je vind het niks hè?" een diepe zucht volgde.
"Volgende keer moet je misschien de tekst iets veranderen, of de melodie... het ritme... het gitaarspel..."
"Oké, oké, hou maar op!"

Op school was het plein uitgestorven, en alle parkeerplaatsen waren bezet.
"Verdomme!" gromde Cam en hij reed rondjes over de parkeerplaats.
"Wacht maar, ik ga er al uit!" zei ik.
"Ja is goed," antwoordde hij. "ik zoek wel een plekje."
Ik sprong snel uit de auto, met mijn tas als een baby in mijn armen en rende snel naar de ingang van de school. Gelukkig kon ik me nog nét vasthouden aan de deurklink van de grote deuren, want anders was ik uitgegleden over de stenen trap.
Terwijl ik door de hal liep richting de receptie wierp ik een blik op de klok wat boven de balie hing. Kwart voor tien. Ik was te laat! Ik haalde snel mijn doorweekte te-laat kaartje uit mijn zak, die ik er voor het geval dat al in had gestopt, en liet hem aan de receptioniste zien.
"Tiffany Heart," las ze hardop voor met een norse stem terwijl ze mijn kaartje bekeek. "Dit is je tiende keer te laat, dat betekend dat je een nieuwe kaart bij de directeur kan halen." zonder nog wat te zeggen drukte ze de kaart weer in mijn handen en had ze het glazen luikje al weer dicht geschoven.