The end

Ze was te laat, veel te laat.

De dag begon. Het was twee maanden geleden dat het hun gelukt was. En Hogwarts stond nog steeds in al zijn glorie overeind. De vier kinderen werd allemaal slaperig wakker in het kantoor van het schoolhoofd, geen van allen had de behoefte om de slaperige stilte te verbreken dus glimlachten ze bij wijze van ochtendgroet.
‘Dus vandaag is het sollicitatie gesprek’? Vroeg Armando Waffelaar –een oud-schoolhoofd- en hij doorbrak bruut de stilte.
Tom geeuwde ‘Jep, de hoeveelste ook al weer’?
‘De vierde’ Deelde Holly hem vriendelijk mee.
‘Hopen dat deze beter is dan de vorige’ Grinnikte Septimus.
‘Sep!’ Zei ze verontwaardigt.
‘Die anderen waren best goed. Ze hadden alleen niet de goede… eh kwaliteiten’.
‘Ze waren volslagen idioten bedoel je’ Grijnsde Tom.
Jongen waren onmogelijk.
Om drie uur precies melde een huis elf dat het nieuwe schoolhoofd elk moment kon arriveren.
Lucy wipte zenuwachtig van haar ene been op het andere en negeerde de gniffelende Tom en Septimus nadrukkelijk.
De deur werd opengedaan en er verscheen.
‘Een vrouw’?
De vrouw grinnikte naar de verbijsterde Tom ‘Vrouwen kunnen ook best solliciteren hoor. Ik ben Amélie Mylintis’.
Septimus en Tom kregen het komende halfuur waarschijnlijk geen zinnig woord meer uit hun keel dus nam Holly het hef in handen.
‘We zullen u een rondleiding geven door het kasteel. Ik ben trouwens Holly Huffelpuf, dit is Lucy Griffoendor en die twee daar zijn Tom Ravenklauw en Septimus Zwadderich. Volgt U ons maar’.
Lucy en Holly keken elkaar even aan en grijnsden toen, Hogwarts had een nieuw schoolhoofd!

Nu was de rondleiding verder gegaan op het terrein van Hogwarts.
Tom en Septimus stonden zacht met elkaar te praten, Holly keek naar de reuzeninktvis die vrolijk rond spetterde. En Amélie vertelde Lucy honderduit over de opluchting in de toverwereld. Geen van allen had nog iets van de Opper-zwadderaar gehoord en dachten er ook niet meer aan. Een hele grote fout.
De man sloop door de schaduwen en bleef staan. Hij richtte zijn toverstok op het meisje bij het meer. Haar blonde haren leken van goud in het licht, de man zag het niet. Hij zag alleen maar haat en woede. De groene straal maakte een suizend geluid en snelde in de richting van Holly.
Lucy kreeg ineens het gevoel dat er iets mis was, ze draaide zich nog net op tijd om om de groene straal te zien. Om te zien hoe die haar beste vriendin raakte. Holly kreeg een ongelovige uitdrukking op haar gezicht, de straal raakte haar recht in haar hart. Er ontsnapte een klein geluidje uit haar mond. Haar ogen die eerst nog twinkelden als sterren lieten geen enkel licht meer zien, haar knieën begaven het en met een smak raakte Holly Huffelpuf de grond.
‘NEE’!
Door die wanhoopskreet werden Tom en Septimus wakker geschud en ook zij draaiden zich naar Holly toe. Lucy stond als versteend, het was een grap. Holly kon nu elk moment opspringen en ‘Grapje’ roepen. Maar hoe lang za ook wachtte op dat geluid, het kwam niet. Holly bleef liggen waar ze lag.
Kippenvel verspreidde zich over Lucy’s armen toen de zon verdween achter de astronomietoren. Er kwamen tranen in haar ogen en ze deed geen moeite om die tegen te houden. Ze rolden over haar wangen en vielen op de grond. Langzaam zette haar lichaam zich in beweging en liep ze naar Holly toe. De vijf meter leken eindeloos en toen ze er uiteindelijk was knielde ze naast Holly neer. Tom en Septimus deden hetzelfde. Lucy pakte de pols van haar vriendin in de verwachting een hartslag te horen. Die bleef uit.
Holly was dood.
Tom begon te snikken en boog zich over Holly heen.
Septimus wreef over zijn rug, maar ook bij hem liepen er tranen over zijn wangen.
‘Holly’ Fluisterde Lucy, ze schrok van haar eigen stem.
Hij klonk wanhopig en extreem zielig. De laatste keer dat ze zich zo gevoeld had was toen haar vader dood ging. Er speelde een zinnetje door haar hoofd die Holly heel lang geleden eens tegen haar gezegd had: ‘beloof je me Luus, dat als je ooit huilt. Dat niet om mij zal zijn’.
Er ontsnapte een snik uit haar keel en ze schudde langzaam haar hoofd.

Een lach overstemde het geluid van de vogels en toen ze opkeek zag ze een schaduw verdwijnen. Hij had Holly gedood, ze stond op en trok haar toverstok.
Elke gedachte werd naar de achtergrond verbannen, ze sprintte achter de man aan die nog steeds krankzinnig lachte.
‘Paralitis’!
De straal miste en ze zag dat de man al bij het hek was, hij rende erdoor en verdween.
Ze trapte uit woede tegen het hek, dat alleen even rammelde. Septimus’ armen sloten zich om haar heen.
‘Het is niet eerlijk’ Fluisterde ze.
Sep aaide door haar haar ‘Ik weet het’.
Met behulp van Amélie wisten ze Holly in het kantoor van het schoolhoofd te krijgen. Geen enkel schoolhoofd zei meer iets.
Lucy zat op de grond onder het schilderij van Albus Perkamentus, ze haalde haar opschrijfboekje tevoorschijn.
Vandaag is Hogwarts een schoolhoofd rijker. Maar wij zijn een Holly armer.
Ze slikte haar tranen weg, Holly zou niet willen dat ze verdriet had om haar.
Het was goed.
Op dat moment kondigde een volle maan het begin van een nieuwe nacht aan. En een nieuw begin.