54

‘Verdorie’ Mompelde Tom.
‘We moeten Merlijn uitschakelen, ga klaarstaan’.
Merlijn kwam de hoek om gelopen, met zijn toverstok in zijn hand. Eén fractie van een seconde keek hij hen moordlustig aan en toen vlogen de spreuken heen en weer. En natuurlijk was dat niet genoeg.
Néé stel je voor zeg, dat één keer iets gaat zoals gepland.
Zwadderich beukte de deur in en de kinderen waren nu zwaar in het nadeel.
‘Houd ze bezig’ Siste Lucy in Toms oor die vlug knikte en wegdook.
Ze sloop naar de boekenkast.
‘Accio boek’.
Er gebeurde niets, niet dat ze dat verwacht had. Ze pakte het bijzettafeltje en klom erop, haar vingers raakte de onderkant van het boek, maar ze kon het niet pakken. Bijna…
Ze kreeg pijn in haar vingers en probeerde op haar tenen te staan en vooral niet haar evenwicht te verliezen.
‘Hé’!
Uiteindelijk liep het net ietsjes anders dan ze verwacht had, door de woorden van Merlijn raakte ze uit evenwicht, waardoor het tafeltje begon te wankelen. In haar hoop niet te vallen greep ze iets beet, het iets zat alleen niet vast aan de boekenkast. Ze maaide nog even tevergeefs met haar armen en maakte toen een spectaculaire val. Maar het was het waard, want het voorwerp waar ze zich wanhopig aan vastgegrepen had was het boek.
‘Ik heb het’! Riep ze triomfantelijk.
Au, ze was blijkbaar hard gevallen.
Het werd stil, een paar heerlijke seconden lang was het stil. En toen kwam de tijdstorm. De kinderen hadden er al op gerekend en lieten zich lachend meevoeren op de stroom herinneringen. Het laatste wat Lucy zag was een verbaasde Merlijn en een woedende Zwadderich. Ze lachte opgewekt en sloot haar ogen.
Toen ze die weer opendeed stonden ze weer in de ruimte van het boek.
Nou ja, het boek zelf had ze in haar hand. In haar hoofd zette ze wat dingen op een rijtje.
- Het boek had hen meegevoerd naar het Hogwarts zoals Harry Potter het kenden.
- Het boek zelf was verdwenen.
- Zalazar Zwadderich vond het boek en bracht het onder bij zijn vriend Merlijn.
- In het boek stond een spreuk om alles ongedaan te maken.
- Zij had het boek vast.
- Ze hadden nog vijf minuten.
Die laatste woorden waren nog niet echt tot haar doorgedrongen. Maar ineens verscheen er een frons op haar gezicht.
‘We hebben nog vijf minuten’! Gilde ze ineens in paniek.
‘Rustig blijven. Geef dat boek hier’ Zei Septimus rustig.
Ze gaf hem met tegenzin het boek. Hij legde het op de grond en bladerde er doorheen.
‘Heb je al iets gevonden’?
‘Alleen de voorloper van Avada Kedavra: quae finis’.
Tom begon ongeduldig met zijn voet op de grond te tikken.
‘Er is geen spreuk’ Mompelde Septimus verslagen.
De paniek werd groter ‘We hebben toch het goede boek’?
‘Ja’ Zei Holly ‘Geef dat boek hier’.
Ook zijn bladerde het door. Lucy keek op haar klokje.
‘Nog één minuut’.
Ze begon te ijsberen.
Wat was die stomme spreuk?
Tom en Septimus raakten nu ook in paniek. In haar hoofd telde ze de seconden af.
Tien, negen, acht, zeven…
Het spijt me papa.
Vijf, vier, drie, twee.
‘En nou is het afgelopen’! Gilde Holly kwaad.
Een oorverdovend gebulder vulde hun oren. Dit was het dan, het einde.
Ze had verwacht dat het pijn zou doen, maar ze voelde niets.
Om haar heen hield het lawaai vol en ze stelde zich voor hoe al die arme mensen -dreuzels- volkomen verrast zouden worden en hoe de hele aarde zou ontploffen als een reusachtige tijdbom.
Het lawaai verdween en Lucy dacht dat ze dood was. Straks zou ze haar vader weer zien, en haar moeder.
Ze zou iedereen weer zien, een warm gevoel verspreidde zich door haar lichaam. Ze kon niet wachten om haar ogen open te doen en het hiernamaals met haar eigen ogen te zien.
Ze had niet verwacht dat de hemel op Hogwarts leek.
Gek, en ze had ook niet verwacht dat ze nog steeds bij het boek stond.
En ineens drong het tot haar door.
‘Holly! Je hebt ons allemaal gered’.
Holly keek haar verbaasd aan.
‘Waar heb je het over, we zijn toch allemaal dood’.
Lucy schudde haar hoofd en er blonken tranen in haar ogen, toen omhelsde ze haar vriendin.
‘Ik was alleen maar boos en wilde dat jullie ophielden met dat zenuwachtige gedoe’ Mompelde Holly kleintjes.
‘Je was fantastisch Holly’ Zei Tom gemeend en alsof het was afgesproken werden hij en Holly tegelijk knalrood.
Septimus glimlachte.
‘Waar zijn de Zwadderaars heen’?
Hij haalde zijn schouders op ‘Gevlucht, vermoed ik’.
Hogwarts straalde in het licht van de ondergaande zon.
Alles was perfect.