004.

Amber Nathalie Hendricks (ScotlandYard)

Ik trok even een zuur gezicht toen de prik van de cola me bijna deed verslikken. Het glas zette ik op het nachtkastje terwijl ik nieuwsgierig over Mathilde’s schouder meelas. De verhalen in het schriftje waren minstens drie jaar oud en zaten nog vol hormonale hersenspinsels. Ik was altijd al een snelle lezer geweest, waardoor ik al op het einde van het blad zat toen Mathilde nog ergens in het midden zat te lezen. Haastig sloeg ik het schriftje dicht voor haar neus.
“Niet mijn beste werk,” zei ik snel.
Haastig legde ik het ding terug in de lade en sloot die. Mathilde grinnikte en keek me vanonder haar wimpers aan. Haar blik verraadde dat ze al wist wat er op het einde van het verhaal stond. Ik keek heel onschuldig terug, waardoor ze grinnikend haar eigen glas nam.
“Stoute Amber,” gniffelde ze voor ze een slok cola nam.
Even likte ik over mijn lippen en gromde als een krolse kat. Haar blik verstarde boven haar glas. Maar ze kon haar lach niet onderdrukken. Ze schokte zo hard dat de cola bijna over de rand van haar glas belandde. Mathilde was hilarisch als ze de slappe lach had, dan rolde ze letterlijk over de vloer van het lachen. Het gevolg was dat ik overgoten werd door een douche van cola. Ik krijste van het schrikken. Nog geen seconde later dook mama op in de deuropening.
“Meisjes, een beetje kalm aan!” zei ze geschrokken.
Ik keek haar hikkend van het lachen aan. Mathilde hield op met lachen en keek mama schuldig aan.
“Sorry, mevrouw Hendricks,” mompelde ze beschaamd.
Mama schudde lachend haar hoofd en verdween hun kamer weer in om uit te pakken. Ik kneep grijnzend de cola uit mijn haar. Opeens hoorden we beneden de voordeur opengaan. Mathilde’s ouders ware dus gearriveerd. Arm in arm liepen we de brede trap af, de woonkamer in. Mathilde’s moeder keek ons geschokt aan.
“Wat is er met jullie gebeurd?” vroeg ze met haar hoge, paniekerige stem.
Ik grinnikte geamuseerd, terwijl Mathilde’s vader lachend zijn hoofd schudde. Hij wist hoe gek we waren, dus als we weer wat uithaalden, keek hij er al niet meer van op. Maar haar moeder was doodongerust over onze vakantie naar Toscane, waardoor ze al een maand op de tippen van haar tenen liep. We hielpen hen met de koffers en trokken ons weer terug in onze kamer. Mathilde staarde gehypnotiseerd in het aquarium terwijl ik me achterover op het bed liet vallen. Ik wiebelde met mijn tenen en neuriede het eerste het beste liedje dat me te binnen schoot. Opeens plofte Mathilde met een kreetje bovenop mijn benen.
“Oef,” kreunde ik met een zucht.
Ze grinnikte en plaatste haar handen in mijn zij. Ik gilde het uit toen ze me begon te kietelen. Zij wist als enige dat ene plekje in mijn zij te vinden waar ik niet tegen kietelen kon. Ik schopte en sloeg in het rond, maar ze bleef me genadeloos verder martelen.
“Mathilde! Stop!” smeekte ik huilend van het lachen.
Eindelijk gaf ze het op en keek me triomfantelijk aan.
“Die had je nog tegoed,” grinnikte ze met een geamuseerde grijns.
“Mathilde! Amber! Jullie gaan frieten halen!” schreeuwde papa plots.
Ik zuchtte en leunde op mijn ellebogen.
“Tijd om ons beste Frans van onder het stof te halen,” mompelde ik.