Who am I?

This was one of those mornings you wake up, and know that today is going to change your life forever. but during the day nothing amazing, special or worse happened. So I went to sleep with a disapointed but peacefull feeling.

Ik werd wakker door een irritant getik op mijn raam. eerst dacht ik dat het een tak was die tegen mijn raam sloeg vanwege de wind. Maar al gauw realiseerde ik me dat er helemaal geen boom voor raam stond. Dus slaperig liep ik naar het raam. Ik trok een verbaasd gezicht wanneer ik een mini uil in mijn raamkozijn zag zitten. hij had een envelop in zijn snavel. Ik open het raam en het uiltje vliegt naar binnen, laat de envelop op mijn bed vallen en zelf gaat ze op de rand van mijn bed zitten. "Maak hem open dan. Ik ben niet voor niet dit hele eind hier naartoe gevlogen!" "Wat?" zeg ik geschrokken en ik deins achteruit. "Ppppraten je nou?" stotter ik. " De uil knikt. "Tuurlijk wat dacht je dan? Nou Leah maak hem open, ik heb dat ding hierheen gebracht vanaf Zweinstein nou wil ik weten wat erin staat ook. Ik ben een postuil in opleiding weetje, en mijn conditie is nog niet helemaal op peil dus..." ratelt het uiltje, maar ik onderbreek haar. "Ho, stop! dit is creepy... als eerste hoe weet je wie ik ben?" De uil zucht "Iedereen op zweinstein en er buiten weten wie jij bent. Je opa is een legende weetje. Nou ga je die envelop nog openmaken of wat?" Ik pak de envelop, maar leg hem terug als ik zie aan wie hij is geschreven. "Aan Mrs. Leah Potter" staat er. Ik schudt mijn hoofd "Er moet een fout gemaakt zijn, Ik heet geen Leah Potter, maar Leah Norey. En zeg niks meer! It's freaking me out. Uilen kunnen niet praten. Ik doe mijn ogen dicht en schudt mijn hoofd, maar als ik ze weer opendoe zit de uil er nog steeds en ligt de envelop nog steeds op dezelfde plek. "Dit is geen droom Leah, dit is de werkelijkheid, je leven tot nu was een droom. Jij bent een bijzonder heksje, je hebt een gave, slechts 1 andere heks had ooit dezelfde gave, jouw overgroot oma." "Wacht, ho stop! dit wordt mij veel te veel. Ik? Ik ben een heks? How the hell is that possible?!" roep ik. "Zoals ik al zei..." zucht de uil. " Is jouw opa een legende in de toverwereld." plotseling gaat ze over in een fluistertoon. "Hij is de gene die "degene wiens naam niet gezegd mag worden" verslagen heeft. " verbaasd kijk ik de uil aan " Maar als hij verslagen is, waarom mag zijn naam nog steeds niet gezegd worden dan?" de uil zucht. "Ik ga niks meer vertellen voordat je die brief hebt geopend." zegt de uil boos. " Oke Oke dan.. relax een beetje" zeg ik en ik scheur de brief open.
Bovenaan de brief staat gecentreerd een groot logo met 'Hogwarts' ik lees de brief hardop voor.
"Dear Mrs. Potter, We are pleased to inform you that you have been accepted at Hogwarts School of Witchcraft and Wizardy..." "En nog steeds begrijp ik het niet... want mijn achternaam is helemaal geen Potter." "Wel" zegt de uil. "Nietwaar" "Welwaar" Nietwaar" "Die eigenweisheid heb je zeker weten van je vader" "Nu je het toch over mijn ouders hebt... hoe kan het dat zij mij nooit iets hebben verteld?" de uil is even stil... "omdat, je peetouders er niks van weten." verbaasd kijk ik de uil aan " peetouders? waar heb je het over?!" "Jouw ouders, John en Christina Potter hebben een ernstig auto ongeluk gehad toen jij nog maar een paar maanden oud was. Maria en Peter Norey waren toen jullie buren. En waren door je ouders aangewezen tot peetouders toen je net geboren was." de tranen staan in mijn ogen. "En mijn opa en oma dan?" " Die zijn ook al een tijdje geleden overleden, zij wilde je beschermen tot je oud genoeg was om zelf naar Hogwarts te komen, maar toen je oma erg ziek werd en je opa plotseling overleed werd alles anders. Je vader bleef alleen achter, maar toen ontmoete hij je moeder en jij kwam. Maar je moeder was een dreuzel, en vele mensen in de toverwereld waren bang dat jij daarom ook een dreuzel zou worden, maar die angst was onnodig want hier ben je dan, een 13 jaar oud heksje met de gave met uilen te kunnen praten en klaar voor Hogwarts." "En hoe weet jij dit allemaal?" vraag ik nogal verward. "Uilen zijn roddellaars weetje, als een uil iets niet weet heeft hij zeker een jaar in een grot geleefd" zegt ze lacherig. "Maar het is tijd om te gaan" zegt de uil en vliegt naar het raam. "De trein vertrekt maandag" zegt ze nog wanneer ze door het raam naar buiten vliegt. verward staar ik het vogeltje na.