003.

Mathilde Monique Boosch (Zaine)

Fronsend bekeek ik de kaart die Amber en ik op onze schoot hadden liggen. Aardrijkskunde was nooit mijn sterkste vak geweest, dus het was mijn idee niet geweest om verantwoordelijk gesteld te worden voor de route. Net zo min dat het Ambers idee geweest was, maar haar ouders hadden ten volste vertrouwen in haar. Mijn ouders reden achter ons en aan hun berichten af te lijden, hadden ze ondertussen wel door dat we serieus verkeerd gereden waren.
“Ik zei toch dat we de verkeerd afslag genomen hebben!” kirde de moeder van Amber.
Ik beet ongemakkelijk op mijn lip. Ik gaf mezelf de schuld van hun ruzie, aangezien ik de hele tijd met mijn ogen op die kaart gezeten heb.
“Pap.” Amber keek haar ouders met een droge uitdrukking uit. Een uitdrukking die ik uit duizenden herkende. Ze wist iets wat zowel haar moeder, haar vader en ik niet wisten. Ik keek haar vragend aan, maar ze hield haar blik strak op haar ouders gericht. “Papa”, zei ze nog eens, langzaam. Haar ouders gingen maar door met ruziën. Amber schoof wat dichter en zette haar keel wijd open. “Papa, je bent erlangs gepasseerd.”
Ik knipperde een paar keer verward met mijn ogen wanneer Ambers ouders stopten met ruzie maken en haar net zo verward als mij aankeken. De auto stopte en ik zag via de achterruit hoe mijn ouders ook maar net op tijd konden remmen.
Amber glimlachte triomfantelijk en wees met haar duim over haar schouder. “Daar was het.” Ze knipoogde en zette zich terug tegen de rugleuning van de achterbank. Ik beet op mijn lip om mijn geamuseerde grijns te verbergen.
De auto maakte een U-bocht en niet veel later stonden we voor het vakantiehuisje van de familie Hendricks.
Ik waggelde als een pinguïn achter Amber aan met mijn koffers in mijn armen en volgde haar tot in haar kamer. Ik grijnsde bij het zien van het tweepersoonsbed en de vele posters. Ik wist eigenlijk niet waar eerst te kijken. Ze had een lava lamp staan die tot aan het plafond reikte, een aquarium van twee op één meter en een reusachtige inloopkast. Ik moet toegeven dat ik aardig was luxe gewoon was, maar mijn ouders hielden het somber als het op het uitgeven van dat geld kwam. Ik had daar nooit over geklaagd, maar bij het zien van Ambers kamer, vond ik het zonde. Ik zou ook zoiets van mijn kamer kunnen maken, als mijn ouders me daar de toestemming voor zouden geven.
Ik plofte neer op het bed en opende nieuwsgierig de lades. Daar vond ik verschillende schriftjes, die versierd waren met bloemetjes, hartjes en andere melige dingetjes. Iets wat we van Amber gewoon waren. Ik klapte het open en zag dat er mini-verhaaltjes in stonden.
Amber kwam de kamer terug binnen met twee glazen cola en lachte toen ze doorhad wat ik aan het doen was. “Je zal nooit maar hetzelfde over me denken als je dat schriftje uit hebt”, grinnikte ze voordat ze een grote slok nam van haar drankje.
Ik haalde mijn schouders op. “Mijn beeld over jou verandert elke dag, schat.”
Ze lachte en zette zich naast me neer. “Ik kan me zelfs niet meer herinneren dat ik dat geschreven heb”, zei ze met een frons.
“Trek het je niet aan. Ik herinner me zelfs niet meer of ik mijn tanden gepoetst heb of niet.”
“Jij bent walgelijk, Mathilde.” Ik grijnsde geamuseerd en concentreerde me terug op de neergepende woorden van mijn beste vriendin.