023

Gregory

Moe ga ik slapen en nog vermoeider word ik wakker en wat voer ik heel de dag uit? helemaal niets. En dan dat eindeloze geduld van Yenthe waar ik dan weer onwijs sacherijnig van word terwijl ze dat helemaal niet verdiend maar het liefst zou ik willen schreeuwen en met alles gaan gooien zo boos ben ik. Vanmiddag zouden mijn ouders langs komen met mijn zusjes niet dat ik daar op zat te wachten het liefst was ik heel de dag alleen. `YENTHE` roep ik hard. Gelijk heb ik spijt van mijn dwingende toon in mijn stem als ik haar gehaast zie aankomen `Sorry ik moet naar de wc kan je me helpen in de rolstoel` ze knikt en helpt me in de rolstoel en duwt me naar de wc. `Lukt het verder` ik knik alleen maar want als ik nu ga praten komen er waarschijnlijk alleen maar rot opmerkingen uit mijn mond. Het duurde ongeveer 10 minuten voordat ik op de wc zit en als ik dan zit hoef ik opeens niet meer te plassen daar word ik dus ook niet goed van kan ik mezelf weer er van af zien te hijsen. Yenthe had van die dingen aan de muur bevestigd waar je je mee omhoog kon trekken eerst vond ik het belachelijk en voelde ik me net een bejaarde maar het werkt wel.
`Greg gaat het goed?` roept Yenthe als ze voor bij loopt `Ja hoor` ik open de deur en rij de wc uit alsof het me allemaal geen moeite kostte `Hou de volgende keer de deur open als er wat gebeurd` en ze kijkt me bezorgd aan. Zuchtend schud ik mijn hoofd maar veel tijd om er op te reageren heb ik niet want dan gaat de bel. Yenthe kijkt eerst door het gaatje van de deur en haalt dan alle 3 de sloten er af het duurt minstens 5 minuten maar volgens haar maakt dat niets uit als het om veiligheid gaat. Mijn ouders omhelzen eerst yenthe stevig en dan ben ik aan de beurt. `Greg hoe voel je je nu?``Goed hoor` en ik zet een fake glimlach op. `Ja en dat geloven wij` zij mijn jongste zusje bijdehand. `Moet je zelf weten` glimlachte ik naar haar `Kom we gaan naar binnen.`

REACTIEEE?