The dark fairy world 5

alone
de takken kraakten onder je voeten en het geicht van je boeken werd steeds zwaarder. zuchtent zette je je op de grond. de avond was al gevallen dus e veronderstelde dat je al erg ver weg was van het dorp. je legde je boeken tegen een boom en zelf leunde je er ook tegen. het licht van de maan en de sterren schenen door de donkere kruine van de bomen maar ze begonnen steeds dichter op elkaar te groeien. je sloot je ogen en je spitste je oren(figuurlijk natuurlijk want ze zijn al gespitst)
je hoorde de wind door het bos waaien en ook het ruisen van de rivier drong je oren binnen. je liet je toen helemaal op de grond zakken en dacht aan wat je moeder voor je had gedaan. ze had je leven gered en daarvoor zat ze nu voor 2 jaar in de gevangenis. op dit moment voelde je zo alleen dat een lichte warme traan over je wang liep. je hoorde een lichte plof. 1 van je boeken was van de stapel gevallen en lag open op de grond. je keek naar het boek. opeens begonnen de bladeren om te slaan terwijl er geen wind was. je hoorde een fluisterend geluid. je boog je dichter naar het boek om het gefluister beter te verstaan maar het field op met bladeren en dus ook met fluisteren.

jij: dat zal de wind wel geweest zijn...