021

Yenthe

Met een noodgang rij ik door de Amsterdamse straten richting het ziekenhuis. `Shit kut omleiding` roep ik boos en volg de omleiding na, 10 minuten sta ik voor het ziekenhuis en ren ik naar de kamer. Mijn adem stokt in mijn keel als ik de kamer zie waar hij ligt de zelfde als Sarah waar ze stierf waarom hier? en ik voel de tranen over mijn wangen lopen. Voorzichtig open ik de deur en blijf daar staan en neem de ruimend in me op ik zie een gehavende Gregory met een ontbloot bovenlijf op het bed liggen op zijn rechterarm staat in grote sierlijke letters Sarah. Hij kijkt me aan met tranen in zijn ogen en ik loop langzaam naar hem toe. `Gelukkig mag ik jou hier levend komen ophalen greg` mompel ik zachtjes en druk mijn hoofd zachtjes in zijn hals. Hij krimpt in elkaar en van schrik laat ik hem los `Deed ik je pijn, ach waar heb je pijn` en ik kijk hem meelevend aan `Het maakt niet uit Yent mijn hart doet het meest pijn` en langzaam zie ik de tranen op zijn borst druppelen. Liefkozend streel ik ze weg `Ze hebben je aardig te pakken gehad` zeg ik terwijl ik zijn wonden keur. `Ja been gebroken op 3 plekken maar voetballen kan als ik goed revalideer en daar serieus mee omga dus dat moet dan maar, en ribben gebroken en gekneusd, hersenschudding en nog iets. Maar ik wil naar huis ik wil geen minuut langer in deze kamer blijven heb hier geen goede herinneringen aan wat jij?` eindigt hij zijn verhaal. Ik knik verdrietig en help hem in een rolstoel. `Kom we gaan naar huis` ik geef hem een vest aan en trek die bij hem aan wat hij niet bepaald kan waarderen `Je mag het zelf doen maar dat kan je niet` en ik kijk hem geïrriteerd aan. `Oke oke kleed mij maar aan` mompelt hij sacherijnig. Met een grijns doe ik zijn rits dicht en trek de capuchon over zijn hoofd `Nauw greggie klaar voor de reis`

Reactie (l)