020

Gregory

`Zonder jou word ajax dit jaar ook wel kampioen hoor` sist Marco terwijl hij me overeind trekt en daarna gelijk weer op de grond laat vallen. Mijn hoofd bonkt op de tegels. `Nu kan je niks meer zeggen he` en hij geeft me nog een klap in mijn gezicht ik voel het bloed langs mijn hoofd druppen en sluit mijn ogen om de pijn te verzachten als ik weer in één krimp door een harde trap tegen mijn zij. `Jongens laten we nu aan zijn benen beginnen want dat is het belangrijkste` Ik voel hoe er raken trappen tegen mijn knieën worden uitgedeeld als ik plotseling allemaal geflits zie een Camara ploeg en een journalist verschijnt `Gregory waarom slaan ze je?` `Marco waarom sla jij gregory` dat soort onzin vragen stellen ze maar op dit moment ben ik heel blij want de groep rent hard weg. Maar niet voordat ze mij nog even verteld hebben dat ze me een volgende keer breken. Alsof ik nog niet genoeg gebroken ben. Één van de journalisten helpt me overeind `Dankjewel` maar mijn benen kunnen mij niet dragen en ik zak gelijk weer in elkaar `We bellen wel een ambulance` de jongen belt en niet veel later verschijnt de ambulance wat de nodige ramptoeristen veroorzaakt. `Als ik weer opgeknapt ben ben ik je een interview schuldig denk ik` en ik glimlach moeizaam. `Eh als je wilt?` het was eigenlijk nog een jonge jongen vast niet ouder dan mij. `Ja je belt maar een keer` en langzaam voel ik hoe ik wegzak.

`Meneer` hoorde ik in de verte iemand roepen. Met veel moeite open ik mijn ogen en raak gelijk in paniek als ik de ziekenhuis kamer zie waar ook Sarah gelegen had. `I-i-i-ik a---dem` piep ik gelijk word er een zuurstof kapje op mijn mond gedrukt en voel ik hoe ik langzaam weer bij me positieve kom. `Meneer u heeft u rechterbeen gebroken en u andere been is ligt gekneusd ook heeft u een rip gebroken en zijn er een aantal gekneusd, U gezicht hebben we gehecht en dat moet binnen enkele weken niet meer te zien zijn. En u heeft een zware hersenschudding als u het ziet zitten en u heeft iemand thuis mag u naar huis.` De stortvloed van woorden drong langzaam tot mij door en ik knikte `Ik wil naar huis kan ik bellen?` de dokter gaf mij een telefoon en ik zocht het nummer van yenthe op. `Hoi Yent` zij ik schor `Gregory hoe gaat het ik zag het filmpje op internet ik ben onderweg naar huis, hoe voel je je? ze zeiden dat je naar alle waarschijnlijkheid niet meer kan voetballen hoe is je been? het komt allemaal door mij he ik had nooit met die jongen moeten gaan, en ik kom nu gelijk hoor greg echt waar ik ben al in Amsterdam ben je nog in het ziekenhuis? `Woow Yent rustig man, ik ben nog in het ziekenhuis ik wacht wel op je en we praten thuis wel hoor maak je niet al te druk tot zo.` hoofdschuddend hing ik op. wat een stresskip is het ook zeg.

Reactieee?