001

Twee mensen op onverklaarbare wijze vermoord

Op 12 juli 1997 werden de lichamen van het koppel Vermeersch gevonden bij een verlaten fabriek. Ze waren allebei steendood, maar het vreemde is dat er niets in de omgeving of aan hun lichaam aantoont wat de manier zou kunnen zijn dat ze daar nu liggen. Ze hebben niet eens een schrammetje! De politie is nog bezig met een diepgaand onderzoek naar de manier, maar ook naar de dader. Die is nog niet teruggevonden.

"Maar meiske toch! Zit je nu weeral die oude krant te lezen! En dan nog op je verjaardag! Zoveel slecht nieuws is niet goed voor je!" Twee dikke handen rukken haastig het vergeelde krantje uit mijn vingers en plooit het netjes op. "Maar...-" wil ik tegenspreken, maar Linda legt me het zwijgen op. "Kindje, je bent vandaag jarig! Veertien jaar geworden! Dit is iets om te vieren! Niet om saaie oude kranten te lezen!" glimlacht Linda. Haar kwabbige wangen trillen en haar ronde gezicht toonde bij het voorhoofd een diepe denkrimpel. Waarschijnlijk ging ze nu de vraag stellen die ze elk jaar opnieuw aan me stelt. En ja, wanneer haar mond openging, kwam de vraag eruit: "Leeanne, zeg me nou eens wat er nu zo interessant is aan die krant?" onwillig krulden mijn lippen zich om tot een klein lachje; Linda is zo voorspelbaar. Ik zuchtte dus maar en vond dat het tijd was dat ik mijn antwoord voor de zoveelste keer herhaalde: "Het is gebeurd op de dag dat ik één jaar werd, het is hier niet ver van gebeurt, en ik heb het gevoel dat ik daar mee verbonden ben." En net zoals ik dacht, sloeg Linda na dit antwoord haar ogen te hemel, haalde haar handen door haar rossige haar en gaf een lange en diepe zucht. "Verbonden? Alsjeblieft, meiske toch! Is dit omdat je je ouders mist?" ai. Meteen brak er een onaangename stilte aan in de kamer. Linda had het verboden onderwerp aangesneden. Ze wist dat dit me liet huilen, waarom deed ze dit dan? En natuurlijk, zoals vaak het geval is bij haar, besefte ze pas wat ze gedaan had nadat ze de woorden had uitgesproken. Ze sloeg geschrokken haar hand voor haar mond en keek me angstig aan. Ik slikte een keer en wierp haar een hatelijke blik toe. Mijn ogen begonnen zich al te vullen met water, dus stond ik zo vlug mogelijk op en liep met grote passen weg, naar mijn ruime kamer op het tweede verdiep. Daar zakte ik uitgeput in mijn bed en begon te snikken. Waarom had Linda dat onderwerp nu aangesneden? Op mijn verjaardag nog wel!