002.

Amber Nathalie Hendricks (ScotlandYard)

“Everyday I’m shuffling,” kweelde ik mee.
Voor de honderdste keer probeerde ik te shufflen, maar ik mislukte jammerlijk. Met een zuch plofte ik op mijn bed, waardoor mijn stapels kleren weer door elkaar vielen. Juist, ik moest nog inpakken. Met veel tegenzin begon ik mijn garderobe in mijn koffer te proppen. Waarom had ik ook zo’n kleine koffer!? Mathilde zou zeggen, waarom heb je ook zoveel kleren?
Ik gniffelde even bij de gedachte aan mijn beste vriendin. Twee maanden zomervakantie in Toscane lachten ons toe. We zouden bijna een jaar rond bij elkaar zijn. Veel vriendschappen zouden dat niet overleven, maar de onze wel. Wij waren nog steeds twee handen op één buik. We vertelden elkaar alles, deden alles samen, deelden alles. We kregen steeds de opmerking van de leerkrachten dat we wel een Siamese tweeling leken. Laat ze maar zeuren, die leerkrachten. We hadden er ons succes aan te danken, aan onze hechte vriendschap. Ik herinnerde me de dag dat we het bericht kregen dat ‘Licht Uit’ gepubliceerd zou worden nog zo goed. We hadden de hele dag op wolkjes gelopen. Geloof me, die wiskundetoets van die dag was verre van goed. Maar het werd ons met liefde vergeven. Vanaf dat moment was ons leven niet meer hetzelfde geweest. Opeens wilden zelfs de populaire trutjes ons kennen. We waren beroemd in België en Nederland. We reisden in de weekends van stad naar stad om boeken te signeren en interviews te geven. Het duurde niet lang voor ons boek vertaald werd. Italiaans, Engels, Duits, Frans, Zweeds, heel Europa volgde.
Uiteindelijk zat alles toch in de koffer. Met een kreun trok ik hem van mijn bed. Moeizaam sleurde ik het ding achter me aan de gang op. Mathilde dook ook op uit haar kamer.
“Hi, sista,” grinnikte ik vrolijk.
Ze gniffelde en liep met me mee naar de trap. Zuchtend keek ik naar beneden. Waarom kon onze school nu in godsnaam geen lift aanschaffen? Het zou een fantastische investering zijn.
“Kom, ik help je wel,” zei mijn vriendin moedig.
Ik keek haar even vanonder mijn wimpers aan en gaf haar de koffer. Ze zakte door haar knieën en slaakte een zucht.
“Hoeveel weeg dat ding?” piepte ze er onderuit.
Ik lachte geamuseerd. Zeg me nooit alleen het belangrijkste mee te nemen want dan kom ik nog afgedrenteld met een koffer van vijftig kilo.
Uiteindelijk slaagden we er toch in het logge ding op de begane grond te krijgen. Mijn ouders stonden ons al op te wachten op de parking. Ik kreeg twee klapzoenen op mijn wang gedrukt van mama. Papa was niet echt een lichamelijk type, dus van hem kreeg ik enkel een knipoog en een “He, meid,”
“Hallo, mevrouw en meneer Hendricks,” zei Mathilde beleefd.
Mama lachte terwijl papa de koffers inlaadde.
“Mathilde, noem ons toch gewoon Marie en Eduard,” glimlachte mama.
Mathilde knikte en stapte in de auto. Haar ouders zouden aansluiten als we Gent passeerden. De rit zou lang duren. We reden dan ook van Oostende naar de Ardennen. Maar we hadden onze voorzorgsmaatregelen genomen. Ik had mijn laptop in mijn rugzak gestopt, samen met mijn internet usb stick. Ik klapte het scherm open zodra we vertrokken en klikte naar Twitter. Wij, als beroemd schrijversduo, moesten immers het contact met onze fans goed onderhouden. Ondertussen hadden we al 2700 followers uit heel Europa.
Terwijl we over de autosnelweg raasden, dachten we onze hele vakantie uit. Eerst vijf dagen naar de Ardennen en dan de rest van de vakantie op naar Toscane. Alles planden we zorgvuldig uit. Welke steden we zouden bezoeken, waar we zouden uitgaan en wanneer we een knappe Italiaan aan de haak zouden slagen. Af en toe maakten we wat tijd vrij om te schrijven. Laat de vakantie maar beginnen!