012

Gregory

Uitgeput laat ik me op mijn bed vallen. Yenthe sliep eindelijk dus nu kon ik ook proberen te gaan slapen. Ik trok snel mijn kleding uit en kroop onder de dekens. Ik sloot mijn ogen en opende ze 2 seconden later weer alle herinneringen schoten door mijn hoofd heen onze eerste kus maar vooral ook onze laatste kus blijft hangen. Het beeld van een doodziek Sarah zit als het ware op mijn netvlies geplakt. Als ik dan eindelijk indommel hoor ik vaag de klok 4 uur slaan. En niet veel later word ik wakker van het zelfde geluid alleen 2 slagen meer. De pijn in mijn hoofd is ondragelijk als ik langs het kamertje loopt waar Sarah opgebaard ligt blijf ik even staan. Maar open de deur niet ik pak een paracetamol en ga op het aanrecht zitten. Als Yenthe binnenkomt zie ik enorme wallen onder haar ogen zitten `Hoi gaat het een beetje?` dapper knikt ze en vraagt `en met jou?` `Top` zeg ik sarcastisch en schud dan verdrietig mijn hoofd. Ze bijt even op haar lip en gaat dan zelf op een stoel zitten. `Weetje ze zij tegen mij dat elk verlies iets oplevert geloof jij dat?` `Ik weet het niet ze zij het tegen mij ook, maar er is niemand en niks wat haar kan vervangen dus het zal niets opleveren`

Yenthe

Het is de dag van de begrafenis geheel in het zwart zitten we met z'n alle in de woonkamer Gregory mijn vader en de vader van Gregory en nog wat vrienden van Sarah dragen de kist. Zenuwachtig bijt hij op zijn nagels zijn gezicht is wit en in zijn nek zijn rode vlekjes zichtbaar. Als de begrafenis ondernemer binnenkomt moeten wij allemaal naar buiten. We gaan in een soort erehaag staan ik zie hoe Gregory voorop loopt met mijn vader en de kist op hun schouders steunt. Keihard bijt hij op zijn lip om niet te huilen. Ook bij mijn vader zie je een verdrietige trek op zijn gezicht zitten. Als we aangekomen zijn op de begraafplaats lopen de mannen met de kist naar het gat in de grond het word op een stellage gezet en ze zetten allemaal een stap naar achter. Gregory gaat naast zijn moeder en mij staan en kijkt naar beneden. De dominee houd een toespraak tot dat hij mij naar voren roept. `Yenthe jij wilde graag nog wat zeggen` zegt hij vriendelijk en geeft me de microfoon `Lieve mensen, ik wil jullie deel maken van een klein stukje van mijn leven met Sarah als zus...` Ik vertel een paar leuke dingen van Sarah en geef dan de microfoon aan Gregory. `Eh.. zoals jullie weten is of was Sarah mijn vriendin en Sarah vertelde ons dat elk verlies een ander geluk kan zijn. Ik geloof er niet in maar toch zou ik jullie allemaal iets mee willen geven je weet nooit of de morgen nog zal komen voor jou of voor een familielid of vriend, vergeet dan niet om elke dag te zeggen hoeveel je van een persoon houd want voor je het weet is het te laat.` Tranen stromen over zijn wangen hoe sterk hij zich heel de dag heeft weten te houden zo verslagen en ontroostbaar staat hij er nu bij. De mensen verlaten de begraafplaats ik en mijn ouders samen met die van Gregory lopen als laatste weg Gregory blijft staan en gaat met zijn knieën op het gras zitten en kijkt naar de lucht. Ook al kon ik hem niet horen wist ik wat hij zij `Waarom`

Reactieee?