001.

Mathilde Monique Boosch (Zaine)

Een zacht briesje laaide op en speelde lichtjes met mijn lange, ravenzwarte haar.
Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht terwijl ik alle gebeurtenissen het voorbije jaar nog eens in gedachtes overliep. Het was ook allemaal zo snel gegaan. Precies één jaar geleden, op vijfentwintig juni 2010, hadden Amber en ik de allerlaatste woorden van ons gemeenschappelijk verhaal op Word getypt. We hadden beiden er het hele schooljaar aan gewerkt. Het vierde jaar in het Sint-Theresia Instituut was dan ook zo verschrikkelijk interessant, dat we veel te veel vrije tijd overhadden. De tweede week van het schooljaar 2009-2010 hadden we dus besloten om een verhaal te schrijven. We hadden het nooit serieus bedoeld, maar nadat onze leerkracht Nederlands zijn oog erop had laten vallen, was het meteen een heel ander verhaal. Hij stelde zelf voor om het verhaal regelmatig te verbeteren en wanneer we het op die vijfentwintigste juni af hadden, was hij diegene die onze lachende gezichten gezien had, die volledig betraand waren. Met wat contacten via-via had hij een geschikte uitgeverij gevonden. Eerst hadden we nog niet zo veel reactie gekregen, maar nadat iemand het boek in de Joepie aangeraden had, schoten de koopcijfers meteen de lucht in. Ik wist ook niet dat de boekentips in de Joepie een veelgelezen artikel was.
Maar goed, ‘Licht uit’ kreeg zoveel goede commentaar, dat er meteen gevraagd werd wanneer Amber en ik een nieuw verhaal gingen schrijven. We hadden hen verteld dat we het nog niet wisten en dat was ook waar. We hadden al onze inspiratie in ‘Licht uit’ gestoken, waardoor er niet voldoende over was om meteen aan een nieuw te beginnen.
Maar daar had Amber meteen een oplossing voor. Ze stelde voor om de zomervakantie onder de Toscaanse zon door te brengen. Na erg veel gezeur, geklaag en gejammer, hadden we onze ouders ervan overtuigd om ons toch te laten gaan. De volledige vrijheid hadden we niet gekregen, want we moesten in een campingwijk verblijven die speciaal voor rotverwende tieners met veel geld boven de zestien was ontwikkeld. Tweemaal per dag kregen we daar eten en om de twee dagen zou de kuisploeg op bezoek komen.
Amber vertrok liever vandaag dan morgen, maar ik had er zo mijn bedenkingen bij. Ik was nog nooit zo lang van huis weggebleven. Of toch, van België, want de kostschool waar ik in zat zorgde er ook maar voor dat ik mijn ouders maximaal twee keer per maand zag. Uiteindelijk had het enthousiaste humeur van Amber me toch overtuigd. Volgende week zouden we vertrekken.
Ik zuchtte diep en boog me over mijn koffer, waar ik zojuist mijn schooluniformen in had gelegd. We hadden net ons rapport in ontvangst genomen. Amber en ik moesten onze koffers nog pakken. Daarna zouden we terug naar huis mogen, maar Ambers familie had die van mij uitgenodigd om te verblijven in hun vakantiehuisje in de Ardennen totdat Amber en ik naar Toscane vertrokken.
Bah. Ik haatte de Ardennen. Begrijp me niet verkeerd: ik vond de natuur wel leuk, maar ik bracht de zomer liever aan het strand door. Het beeld dat ik van de Ardennen had, waren grote sneeuwvlaktes en skiërs, geen mensen in badpak en een gezond, bruin kleurtje.