Another Chara Change

De rest van de les verliep verder heel rustig. Geen Chara Change of gedoe met Akako. Na de les was er een pauze.
‘Eindelijk een pauze, ik ben kapot. Kom we gaan buiten op het gras zetten.’ stelde Sakura voor.
‘Zolang ik niet bij daar rara wijf in de buurt hoef te zitten dan vind ik het goed.’
‘Ik snap niet dat je de rest van de les het hebt overleeft. Alleen omdat haar ouders stinkrijk zijn, denkt ze dat ze alles is. Niet te geloven, dat zo’n iemand echt bestaat.’
‘Ik snap je punt. Zelfs zij maakt mij bang en ik ben echt nergens bang voor.’ Kira stond zelfs te bibberen.
‘Dat vind ik ook. Ik was zelfs bang dat ze Kaori wat aan ging doen. Maar laten we daar nu niet aan denken. Laten we rustig gaan eten en genieten van het mooie weer.’ Kinu zocht in de tas van Kaori naar de lunch box die oba-san vanochtend gaf.
‘Je hebt helemaal gelijk.’ en Kaori haalde Kinu uit haar tas en pakte de lunch box. Ook Sakura ging in haar tas kijken naar haar lunch box.
Met z’n allen genoten ze in rust van het eten, totdat Sakura de stilte verbrak.
‘Weetje Kaori, wij zijn niet de enige met Shugo Chara’s hier op school.’
‘Ja dat weet ik. Toen ik hier een beetje verdwaald was, wees iemand met een Shugo Chara de weg. Hij hielp ook met het vinden van Kinu die Kira en ik onderweg achter lieten.’
‘Dus zo heeft Kira mij gevonden. Wacht, jullie lieten mij achter?!’
‘Maak je maar geen zorgen Kinu, dat heeft Sakura ook een keer gedaan toen ze heel boos op mij was. Uiteindelijk was ze heel bezorgd.’ stelde Chaica Kinu gerust.
‘Dat verhaal verzin je, ik heb nooit zoiets gedaan.’ zei Sakura met een onschuldig gezicht. ‘Maar daar gaat het nu even niet om. Wie heeft jou dan geholpen?’
‘Uhm, ik heb eigenlijk geen idee. Ik heb verder niet naar zijn naam gevraagd.’
‘Omschrijf hem dan.’
‘Vergeten hoe hij of zijn Shugo Chara eruit zag. Misschien weet jij het nog, Kira.’
‘Laten we maar zeggen dat je kan merken, dat ik een Shugo Chara van jou ben.’
‘Waarom wil je het eigenlijk zo graag weten.’
‘Zomaar, geen reden.’ en ze gaf haar een knipoog.
‘Er is dus een reden.’
‘Ik heb geen reden om uit te vinden wie jou heeft geholpen. Maar op deze manier komen we niet ver.” Sakura dacht heel diep na, zelfs zo diep dat er bijna stoom uit haar oren komen. “Ik weet het, kom morgen na school naar onze club.’
‘Jullie club? Bedoel je de cheerleaders? Je zei toch dat je de hoofdcheerleader was?’
‘Natuurlijk bedoel ik die club niet, maar ja klopt ik ben de hoofdcheerleader. Als je wilt mag je bij ons komen. De club die ik bedoel is niet zomaar een club. In onze club zitten alleen mensen met een Shugo Chara. Misschien zie je dan diegene die je heeft geholpen.’
‘Waarom wil je nou zo graag weten wie mij heeft geholpen?’
‘Zomaar, geen reden’ dit keer heeft ze haar knipoog vervangen door een heel verdachte lach. ‘Elke dag in de pauze en na school verzamelen we.’
‘Het is nu pauze, moet je dan niet daar naartoe gaan?’
‘Volgens mij niet. Ze heeft namelijk voorgesteld om morgen naar de club toe te gaan en niet vandaag. Ook denk ik dat ze anders was gegaan en jou meegenomen.’ praatte Kira alsof ze een detective was.
‘Wow, ik wist niet dat je zo scherp was Kira. Weet je zeker dat je mijn Shugo Chara bent?’
‘Tuurlijk ben ik scherp. Ik slijp mijn drietand elke dag, dan blijft het goed scherp. Ook houd ik van pittig eten waarvan je zegt: “wow dat is scherp.”’
‘Ze is zeker weten jouw Shugo Chara, ondanks dat heeft ze wel gelijk. Ik weet niet precies waarom maar vandaag zijn alle vergaderingen afgelast. Ik vraag me af waarom. Achja, ik vraag het morgen wel.’
Zo zaten ze nog de rest van de pauze met elkaar te praten.

‘De bel ging net, laten we maar eens gaan.’ Sakura stond op en pakte haar tas.
‘Hopelijk hebben we dit keer geen last van dat enge meisje.’
‘Maak je maar geen zorgen Kinu, ik weet zeker dat je geen last van haar zou krijgen. Tijdens Engels is ze altijd stil.’ verzekerde Chaica Kinu.
‘Echt?’ Kinu keek haar aan met haar smekende ogen.
‘Echt waar, ze is zo slecht in Engels dat de leraar haar het liefst stil wilt hebben.’
‘In dat geval, wijs de weg kami-sama.’
Ze liepen richting het lokaal en er gebeurde niks speciaal tijdens Engels les. Ze sluiten de dag af met twee uur gym. In de kleedkamers ontstond er weer onrust tussen Kaori en Akako.
‘Ik heb gehoord dat we vandaag aan de einde van de les gaan trefballen. Berijd je maar alvast voor, je gaat eraan.’ Akako deed weer haar gemene heksenlach.
‘Maak je maar geen zorgen Kaori-chan, ik zal je helpen. Ik wil niet opscheppen, maar ik ben best goed in trefbal.’
‘Sakura, als je niet wilt opscheppen dan kan je beter zoiets niet zeggen. Ik weet hoe slecht jij bent in trefbal.’
‘Wat krijg ik toch weet veel steun van mijn Shugo Chara.’
‘Dan weet je ook eens hoe ik me voel. Maar bedankt, ik weet dat je me wilt helpen. Je hoeft het niet te doen, ik zorg er zelf wel voor dat ik van haar win. Ik wil niet meteen op mijn eerste dag zo’n slechte indruk achter laten. Plus ik vind dat iemand haar een lesje moet leert.’
Het eerste gedeelte van de les werd er rondjes in de zaal gelopen en volleybal gespeeld. Het laatste gedeelte van de les werd inderdaad besteed aan trefbal.
‘Dit kan gewoon geen toeval zijn, Akako en ik zijn allebei de teamleiders.’
‘Ik hoop voor jou dat je je hebt voorbereid, op je ondergang.’
Er wordt op een fluitje gefloten en een bal in het veld gegooid, de oorlog tussen Kaori en Akako is begonnen.
Akako krijgt als eerst de bal en gooit die recht op Kaori. Zoals beloofd hielp Sakura en sprong voor Kaori. ‘Ik zei toch dat ik je ging helpen. Ik ben nu af, dus zorg er nu voor dat ik er geen spijt van krijg.’
‘Ik doe mijn best!’
Het spel ging verder en er werden meer ballen in het veld gegooid. Dat zorgde ervoor dat er steeds meer mensen af gingen. Na een tijdje spellen bleven alleen Kaori en Akako over.
‘Nu weet ik zeker dat dit geen toeval meer is.’
‘Je gaat er nu aan, Kaori. Alle ballen liggen aan mijn kant van het veld en je bent als enige over.’
‘Kom maar op, ik geef niet zomaar op.’
‘Als je het zo graag dan zal ik mezelf niet inhouden.’ Akako begon als een gek alle ballen richting Kaori te gooien.
‘Arme Kaori, ik kan niet kijken en niks doen. Tijd voor een Chara Change.’
Het kettinkje veranderde weer in van een kruisje in een harp. Alle ballen kwamen in volle vaart op Kaori af.
‘Ik neem terug wat ik net zei. Je hoeft niet zo hard te gooien.’ zei Kaori terwijl ze dankzij de Chara Change alle ballen ontwijkt. ‘Wilt iemand me misschien helpen? Dat wijf is gestoord!’ Kaori werd weer haar gewone zelf. ‘Hoe heb ik dat dan weer overleeft, deed ik weer Chara Change?’ Ze keek naar Kinu. ‘Tuurlijk, Kinu lijkt op een kat dus ik had net de lenigheid van een kat, dat klinkt wel zo logisch.’
‘Wat zit jij dan weer mompelen, ons gevecht is nog niet af.’ Akako had nog één bal in haar handen. ‘Maar het is wel tijd dat we het eens afmaken. Ik zal ervoor zorgen dat het over is met de laatste bal in mijn handen. Tijd voor mijn special attack, SUPERSPEED BAL-ATTACK!’
‘Wow, die is echt snel.’ slikte Kaori.
‘Dit keer kan je Kaori niet helpen, Kinu.’ zei Kira. ‘Het is nu mijn buurt. Chara Change!’
Net voordat de bal bij Kaori was, veranderde het kettinkje weer. Dit keer veranderde het kruisje niet in een harp, maar in een drietand.
De bal die net een hoge snelheid op Kaori afkwam, werd gevangen door Kaori.
‘Ik zei toch dat ik niet zo snel op zou geven.’ en Kaori gooide de bal met een gewoon te hoge snelheid terug.
‘Ah! Huh? Ik werd niet geraakt door de bal. Ha, je miste.’
‘Tuurlijk miste ik, ik had al gewonnen aangezien ik de bal ving, weetje nog.’
‘Goed gespeeld iedereen, de les is afgelopen. Als een paar mensen even willen helpen met opruimen dan mag de rest gaan omkleden.’
De rest van de klas keken met volle bewondering naar Kaori. Niemand had verwacht dat ze de special attack kon tegenhouden, aangezien het nog nooit iemand gelukt is.
‘Pff, wat ben ik blij dat dat over is.’ zuchtte Kaori. ‘Net als de dag zelf.’