What the heck is this?! Chara Change!

Alle ogen waren meteen op Kaori gericht.
‘Wie is dat?’ werd er door het lokaal gefluisterd.
‘Ik heb haar nog niet gezien op school. Is ze misschien nieuw hier?”
‘Wow, ze is best wel knap.’ En zo werd er nog verder gefluisterd over haar. Zelfs de leraar weet niet wie ze is nou eigenlijk is.
‘Huh? Wie ben jij?’ vroeg de leraar met een verbaast gezicht. Iedereen ging op het puntje van hun stoel zitten want ze wilden natuurlijk weten wie het was. Alleen één iemand deed dat niet.
Ze stond op en begon keihard door de klas te schreeuwen. ‘Kaori?! Wat een toeval zeg! Ik had niet verwacht dat je bij mij de klas zou komen. Het wordt zo gezellig.’
Toen waren alle ogen opeens niet meer op Kaori maar op Sakura gericht.
‘Kaori, Kaori die naam klinkt op een of andere manier bekent. Maar ik weet niet meer waarvan. Even denken, hm, uhm, geen idee. Wat is je hele naam?’ zei de leraar terwijl hij heel hard nadenkend kijkt.
‘Kaori Ando, vandaag is mijn eerste dag hier.’
‘Zouden we een nieuwe leerling krijgen dan? Ach ja, ga maar op de lege plek zitten naast het raam. Verder kennismaken kan je zo in pauze doen. We gaan nu verder met geschiedenis.’
Kaori liep met kleine passen richting de tafel. Ze zou dan ook naast Sakura gaan zitten
‘Psst, waar zijn je Shugo Chara?’ fluisterde Sakura.
‘We zijn Kinu onderweg kwijt geraakt en Kira is haar gaan zoeken. Ik vraag me af of het nog wel goed gaat komen met die twee.’
‘Maak je maar geen zorgen. Chaica, wil jij misschien voor ze gaan zoeken? Ik reken op je.’
‘Laat het maar aan mij over.’ Kaori deed het raam een klein stukje open zodat Chaica nog net door het raam heen kon.
‘Ando-san, ik weet dat het je eerste dag is hier maar wil je wel proberen op te letten?’
‘Tuurlijk, sorry.’
De les duurde niet heel lang meer en toen de bel ging liepen Kaori en Sakura naar het tekenlokaal.

In het lokaal stonden groepjes met twee tafel tegenover elkaar. Natuurlijk wilden Kaori en Sakura samen in een groepje zitten. Kaori ging al op een stoel zitten en voor Sakura er tegenover kon gaan zitten, ging een ander meisje al zitten.
‘Dus jij bent nieuw hier? Wat was je naam ook al weer ? Ach, alsof dat wat uit maakt. Zolang je maar weet dat ik, Akako Takeda-sama, de populairste van de school ben.’ zei ze net iets te zelfverzekerd.
‘Jaja, iedereen weet dat jij de meest irritante trut bent hier op school. Maar dat maakt nu even niet uit. Ga aan de kant Porky Pig. Ik wilde daar gaan zitten.’ Het viel te zien dat Sakura niet echt zo vrolijk was als eerst.
‘Sakura, kom hier zitten.’ werd er door iemand geroepen.
‘Ga maar, het is toch beter dat ik iedereen zo snel mogelijk leer kennen.’ zegt Kaori niet al te zelfverzekerd.
‘Ja ga maar, je verdient het toch niet om bij mij in de buurt te zitten.’ en ze lacht nog valser dan een heks.
‘Goed dan.’ terwijl ze weg loopt werpt Sakura nog snel een dodelijke blik naar Akako toe.
‘Goed dat iedereen al zit. Dan kunnen we snel beginnen met de les.’ de lerares loopt het lokaal binnen. ‘Vandaag hebben we een nieuwe leerling dus we beginnen met een kleine oefening. Jullie gaan een portret maken van diegene die tegenover je zit. Willen jullie even alles uitdelen?’ en ze wijst drie leerlingen aan.
‘Je hebt geluk dat je van mij een portret mag gaan maken. Als je mij gaat tekenen dan kan niet mis gaan.’ en Akako lachte weer met haar heksen lach.
Dit gaat een probleem worden bedacht Kaori. Als ze iets niet is, dan is het wel goed in tekenen, schilderen en alles in die richting. Kaori was niet de enige die zich zorgen maakte, Sakura zat de hele tijd te kijken met een bezorgd gezicht.

Terwijl alles werd uitgedeeld en iedereen begon met tekenen, heeft Chaica eindelijk Kira en Kinu gevonden.
‘Daar zijn jullie! Ik heb de hele school doorzocht, het was heel vermoeiend, maar ik heb eindelijk jullie kunnen vinden.’
‘Chaica! Wat doe jij hier?’ vroeg Kinu.
‘Domkop, dat zei ze net toch? Ze was ons aan het zoeken. Laat me raden, jij weet waar Sakura en Kaori zijn.’
‘Jep, helemaal goed. Ik weet Sakura’s rooster helemaal uit mijn hoofd. En als u mij wilt volgen dan gaan we onze trip beëindigen met onze eindbestemming, het tekenlokaal.’
Met z’n drieën vliegen ze richting het lokaal.

Eenmaal daar kwamen ze erachter dat er geen raam open was.
‘NEEEE! Wat moeten we nu doen? We kunnen het lokaal niet in.’
‘Doe eens rustig voor de verandering! We kloppen gewoon op het raam.’
‘Kira heeft gelijk, ik weet zeker dat één van de twee dan vraagt of het raam open mag.’
‘Wat doen we hier dan nog?” en Kinu begon hard te kloppen op het raam.
‘Mevrouw, mag ik het raam misschien een klein stukje open doen? Het is een beetje warm in hier.’ vroeg Sakura.
‘Huh? Je hebt het koud, met dit weer buiten?’ net als de rest verbaasde het de lerares.
‘Uhmm, het raam hoeft maar heel eventjes open zodat er wat frisse lucht binnen komt.’
‘Goed dan, maar heel eventjes oké? Ik wil niet dat iedereen kou gaat vatten tijdens mijn les.’
Sakura loopt richting het raam en opent het een klein stukje. ‘Goed gedaan, Chaica.’ fluistert ze.
‘KAORI!’ Kinu gaat in volle vaart naar Kaori.
‘Waar hebben jullie nou de hele tijd gezeten?’ fluistert Kaori een beetje boos.
‘Sorry Kaori, je bent toch niet boos?’
‘Tuurlijk niet, ik was gewoon bezorgd. Fijn dat jullie er allebei weer zijn.’
‘Kaori…’
‘Is er iets Kira?’
‘Wat moet dat voorstellen…?’ en Kira wijst naar de tekening van Kaori.
‘Ik weet het, het is een nijlpaard.’ Kinu doet weer alsof ze alles weet. ‘Of is het nou een koe, een varken, een … een … een , het is zeker dik.’
‘Uhmm… nou dat is, is iets.’
‘Wat zit jij dan weer te mompelen? Ben je al klaar je geweldige tekening van mij?’
‘Dus dat moet het voorstellen, jij bent echt slecht in tekenen.’ Kira legt haar hand op de schouder van Kaori.
‘Wat zijn jullie toch weer goed in het troosten van mij…’
‘Het spijt me, het spijt me, het spijt me. Arme Kaori, je hoeft niet te huilen.’
‘Wat zit jij nou dan te doen bij mij in de buurt? Laat mij eens het kunstwerk zien.’ voor dat Kaori iets kon zeggen of doen, pakte Akako de tekening. ‘Dat moet ik voorstellen?!’ Akako staat op het punt om te ontploffen.
‘Nou weetje, ik ben er niet zo goed in en uh…’ maar ze luistert niet naar Kaori.
‘Onvergetelijk, ik kan zoiets niet toelaten. Dat je zoiets durft te doen bij mij!’ ze is nu net een vulkaan dat gaat uitbarsten.
‘Dat wijf is echt gestoord.’ lachte Kira.
‘Arme Kaori, ik moet haar helpen, Chara Change!’
Het kruisje dat om haar moeders kettinkje hangt verandert in een harp. Net als het kettinkje veranderde Kaori helemaal van karakter.
‘Sorry, sorry, sorry, het spijt me heel erg. Neem het me alsjeblieft niet kwalijk. Het heeft niks te doen jouw prachtige uiterlijk, het is zo dat ik heel slecht ben in tekenen. Het spijt me heel erg.’
De harp veranderde weer in een kruis en Kaori was weer haarzelf.
‘Wat moest dat dan weer voorstellen?! Ik zei dingen die zomaar uit mijn mond kwamen. Waarom gebeurde dat?!’ Kaori flipte helemaal.
‘Dat was een Chara Change.’ zei Kinu vrolijk.
‘Een Chara Change?’ Kaori was eindelijk weer rustig. ‘Wat moet dat dan weer voorstellen?’
‘Chara Change zorgt ervoor dat je tijdelijk van karakter veranderd met één van ons. Net deed je een Chara Change met Kinu.’
‘Ik heb je net geholpen.’
‘Noem je dat helpen? Ik kan gewoon niet geloven dat ik dat allemaal heb gezegd. Ik wilde dat helemaal niet.’
‘Jij! Gelukkig herken je mijn schoonheid, niet dat het makkelijk is om te ontkennen. Het is waar dat ik de mooiste ben en dat het nooit aan mij kan liggen dat het is mislukt.’
‘Wat is er opeens met haar gebeurd? Het is net een Chara Change, ze gedraagt zich opeens heel anders. Nu is ze nog enger dan eerst.’
‘Dit is nog lang niet over. Hierbij verklaar ik, Akako Takeda-sama, jou tot mijn levenslange rivaal.’
‘Kira, help me. Ze is eng.’
Eindelijk grijpt de lerares in. ‘Nu is het genoeg, stop met dat toneelstukje van jullie en ga verder met de opdracht.’
‘Ja mevrouw.’ en ze gingen allebei rustig op hun stoel zitten.
Chara Change klinkt als een groot probleem. Ik vraag me af dit wel goed gaat komen. Dit wordt nog een lange dag, bedacht Kaori.