Deel 213

Joe Pov.

Ik plaats de auto zo schuin als het maar kan neer en ren de auto uit, het huis in. Nog snel achterom kijkend klik ik op het knopje waardoor de sloten op slot gaan. Plotselinge pijnen dringen door mijn hoofd. In mijn snelheid was ik recht tegen de deur op gerent. Toch ren ik door, ik móet het ze nu vertellen. Het kan niet wachten. 'Jongens! Groot nieuws!' Gil ik. Lies, Nick, Kevin en Gaby komen diect naar me toe. 'Joe, ik had gedacht dat, als je zo blij zou zijn en riep dat je groot nieuws had, je Relinde wel bij je had. Is ze haar tassen soms nog aan het pakken?' Lies kijkt me vol verwachting aan. 'Nou, ze heeft al gepakt. En ze is ook al bij haar bestemming waarschijnlijk.' 4 gezichten kijken me verbaasd aan. 'Waar is ze dan?' Vraagt Kevin terwijl hij uit het raam kijkt, waarschijnlijk op zoek naar een spoor van Relinde, of een bordje waar op iets zou staan van waar ze zich zou verschuilen en dan als verrassing tevoorschijn zou komen springen. 'Bij haar vader, waarschijnlijk.' 'Huh, haar vader woont toch in Nederland? Is hij hier op bezoek?' Ik schud mijn hoofd. Traag zie ik dat ze het aan het uitvogelen zijn. 'Is ze terug naar Nederland..?' Zegt Lies langzaam. Haar stem is vol van verbazing. Ik knik. 'Ja, dus.. wie gaat er met me mee?' 'Joe, wil je dat wel doen? Dat kan toch niet met de clip! De deadline is al eens verschoven dus dat kan écht niet nog eens!' 'Het moet wel. De clip is minder belangrijk voor me dan het meisje van mijn dromen.' Nick geeft me een schouderklopje. 'Do what you have to do, man.' We are talking about finishing my birdhouse, right?'Bedankt Nick. Gaat er nog iemand met me mee?' Ik zie allemaal denkende gezichten. Behalve één. 'Ik ga wel mee! Ik ben helemaal voor jullie liefde. Maar, je nodigt me dan wel mooi uit voor jullie bruiloft!' Gaby stapt naar voren. Nick springt er direct als een hondje achteraan. 'Ik doe ook mee.' Lies volgt. 'Ik blijf niet achter.' 'Operatie Joe Love!' De enthousiasme van Kevin trekt ieders aandacht. 'Wát?' Vraagt hij onnozel. We veranderen maar snel van onderwerp om Kevin's gevoelens maar zo veel mogelijk te sparen. 'Bedankt jongens, het betekent veel voor me, vooral omdat dit nu al de tweede keer is dat jullie voor mij naar Nederland moeten. Of de eerste keer, dat vind ik ook geweldig.' Gaby kijkt me vaag aan. 'Hoezo de tweede keer?' Ik kijk treurig weg. 'Zijn vrouw was ontvoerd en naar Nederland gevoert. Toen we haar weer vonden, gingen Joe en zij trouwen maar tijdens de eerste kus als getrouwd stel werden ze neergeschoten. Joe was later weer oké, maar zij was bijna abrupt dood.' De tranen staan me hoog en Gaby slaat haar armen om me heen. 'Wat erg voor je. Mag ik haar naam weten? Dan zal ik eens aan haar denken.' Ik loop naar de haard en pak een foto van Coco. 'Coco Jonas.' Gaby neemt de foto voorzichtig in haar handen en kijkt er naar. 'Ze was erg mooi.' 'Ja, dat was ze zeker.' Zeg ik net voordat een druppel op de grond tikt. Snel droog ik mijn tranen en verander opnieuw van onderwerp. 'Waarom wil je eigenlijk zo dolgraag mee, Gaby?' 'Ik wou altijd al eens op zo'n romantisch tripje. Het is dan wel op een iets andere manier romantisch dan ik verwacht had, maar oké! En ik wou altijd al eens naar Nederland. Je hoort al veel goeds over.' Ik zet mijn beste glimlach op die ik op dit moment kan maken. 'Ik waardeer het echt dat jullie dit voor me doen. Jullie zijn de beste broers en vrienden die ik maar kan wensen.' 'Groepsknuffel!' Gilt Kevin, zoals op al dit soort momenten. Maar dit keer vind ik het niet erg. Het voelt als een steun, net wat ik nodig heb.