Katherine Brass, slachtoffer no. 001392d - Deel 2

Mac hing gespannen boven vele formulieren: Stuk voor stuk over de 4 onopgeloste moorden van de afgelopen weken. Hij had behoefte aan helderheid, de vaagheid draaide hem nog de nek om. Tegen de ramen kletterden de takken van de jonge eik buiten. Die eik deed hem altijd denken aan de dagen dat hij nog jong, fris en opgewonden was voor zijn werk. Wat miste hij die dagen, wanneer hij terugkeek naar foto’s uit die tijd, of wanneer hij naar nieuwelingen keek, zoals Jack Fisher: Eind 20, aan het begin van een grootse carrière en met nog heel wat goede daden en dagen te gaan. Hij werd uit zijn gedachtes weggerukt door een externe stoorzender: Jim stormde mijn kantoor binnen, met een klein meisje aan zijn hand. ‘Sir, goed nieuws!’ De hoofdinspecteur keek hem vragend aan en knikte, als teken dat hij toestemming had gekregen om verder te praten. ‘Ava, hier, is de kleindochter van Jennifer Williams, en zij heeft Harold Shipman herkend van de foto die we lieten zien. Ze zag hem voor haar huis lopen, met een koelbox, een evergreen aan het eten. Hij liep in de richting van mevrouw William’s huis. Zaak opgelost!’ Mac zuchtte: Sommige oudere leden van het crimeteam moeten ook nog wat leren. ‘Dat is niet genoeg, Smith, dat weet u. Hoe oud is zij? 9 jaar?’ Ze stak haar tere handjes omhoog en liet 7 vingers zien. ‘Nog beter, 7! Sorry, Smith, dit gaat ‘m niet worden. Doe de deur achter je dicht.’ Teleurgesteld liepen de twee de ruimte weer uit. Eenmaal buiten zag Jim dat het meisje natte ogen had. Het roze strikje hield haar haren ook niet meer vast, zodat deze sluik voor haar gezicht kwamen dwarrelen. ‘Hé… rustig maar, Ava.’ ‘Ik ben bang…’ snikte ze hartverscheurend, Jim kreeg medelijden. ‘Je hoeft niet bang voor hem te zijn… Hij doet je niets, echt waar.’ Hij stak twee vingers op. Ze keek hem met een onschuldige blik aan. ‘Oké.’ Jim sloeg zijn armen om haar heen en streelde haar rug. Ze trilde nog een beetje, maar dat hield al weer snel op. ‘Ik breng je wel even weer naar huis,’ stelde de rechercheur voor, maar hij werd onderbroken door hevig getril van zijn mobiel. ‘Smith.’ Van zijn gezicht was af te lezen dat dit geen onbelangrijk telefoontje was. Hij moest direct terugkomen: Er was bewijs.

‘Meneer Shipman, als u zo vriendelijk wil zijn naar deze opname te kijken.’ Jim klikte op play en er kwamen beelden op de televisie. Het waren filmpjes van de bewakingscamera van het ziekenhuis: Shipman is verschillende malen gesignaleerd toen hij koelboxen binnenbracht. Na deze beelden verschenen er ook verschillende statistieken uit Faith’s tas. Er waren de laatste tijd aanzienlijk meer organen binnengekomen dan normaal. En toevallig werden alle transplantaties geregeld via de heer Shipman. ‘Busted,’ zei Faith vastbesloten. De dokter vertrok geen spier, bleef in exact dezelfde houding zitten. ‘Heeft u nog wat voor uzelf te zeggen? Waarom u het gedaan heeft bijvoorbeeld?’ probeerde Jim nog, maar ze kregen geen antwoord. Dit was goed genoeg voor de onderzoekers: Het was ze gelukt. Case closed.




Het was het einde van een lange werkweek, Faith liep naar haar autootje: Een viesgroene eend. ‘Faith! Faith, wacht even!’ Ze keek om en zag haar tijdelijke partner, Jim Smith in haar richting rennen. Ze zwaaide. ‘Hoi!’ Hij stopte toen hij naast haar stond. ‘Je hebt het goed gedaan, deze weken. De zaak was.. moeilijk, maar ik was blij dat ik je bij je had. Ik moet nu rennen, maar ik geef je op als vaste vervanger, hoor! Doeg!’ Hij zwaaide nog en rende toen verder. Ze lachte: Eindelijk respect.

Dit verhaal is gebaseerd op het wereldberoemde verhaal van dokter Harold Shipman, die al vanaf de jaren ’90 het record houdt voor de meeste moorden. Hij werd bekend als Dr. Death omdat hij in de periode 1975-1998 naar schatting minstens 215 personen, maar waarschijnlijk 250 personen (in leeftijd variërend van 41 tot 93 jaar) ombracht met een dodelijke injectie morfine of heroïne(dat in het Verenigd Koninkrijk ook als pijnbestrijdend middel door artsen wordt gebruikt).
Het is altijd een mysterie geweest waarom hij de moorden gepleegd heeft: Hij heeft nooit zijn motieven weergegeven voor zijn zelfmoord.