Marilyn Lee, slachtoffer no. 001392c - deel 2

De witglanzende deur van het appartement van Katherine Brass werd bruut ingetrapt. ‘Ze is niet in de woonkamer!’ klonk uit de kamer links. ‘Keuken is ook leeg!’ Jim commandeerde: ‘Naar de slaapkamer!’ Hij was de eerste die daar aankwam. Hij luisterde aan de deur: Onbekende geluiden kwamen uit de kamer. ‘Beweeg je niet!’ riep hij, zodra hij de ruimte in stormde. Daar bevroor hijzelf ook. Daar, op het bed lag Katherine Brass, hevig trillend en met een grote incisie in haar borstkas. Er lag een spuitje naast haar op haar eikenhouten nachtkastje. Ze was duidelijk al ingespoten met kwik, maar de dader had niet de kans gekregen haar organen mee te krijgen. ‘Het raam staat open!’ Hij sprintte naar het raam en zag een bloedveeg aan de buitenkant van het kozijn. Toen hij verder keek, zag hij iemand weg rennen, met een koelbox bij zich. Het appartement was op de eerste verdieping, dus het was gemakkelijk mogelijk geweest voor de dader om uit het raam te springen en te vluchten. Hij meldde het aan de anderen en er werden meerdere teams van buitenaf ingezet.

Na ruim een uur werd Jim, maar ook Faith opgepiept. Er was een man opgepakt, die voldeed aan de omschrijving die Jim had gegeven. Katherine had niet kunnen helpen met het identificeren, zij was onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht. ‘We komen eraan,’ zeiden ze tegelijk.

‘Zijn naam is Harold Shipman, hij is een hoogopgeleid dokter in het ziekenhuis van Birchwood. En een van de verpleegkundigen waarmee hij veel omgaat is…’ vertelde Jack Fisher, maar hij werd onderbroken door Jim. ‘Laat me raden, Katherine Brass? Zo kent hij zijn slachtoffers dus…’ Faith tikte hem aan. ‘Niet te snel conclusies trekken.’ Hij keek haar verontwaardigd aan, maar herinnerde zich toen wat hij haar had aangedaan en ging haar voor, de verhoorkamer in.
Harold Shipman had een naar uiterlijk: Hij had een grote baard, die de helft van zijn gezicht bedekte. Ook had hij een grote, ouderwetse bril op en had grijs haar. Zijn blik was compleet gevoelloos: Niet ondenkbaar, na zoveel moorden. Faith stelde zichzelf en Jim voor, en ze namen plaats tegenover Shipman. Hij keek ze niet aan, maar staarde langs ze heen, naar de deur, aanduidend dat hij verlangde naar het moment dat hij weg mocht. ‘Waarvoor ben ik hier?’ vroeg hij op een kalme manier. ‘Je bent gearresteerd voor de moord op Jennifer Williams, Harry Johnson en Marilyn Lee, en voor poging tot moord op Katherine Brass. Wilt u een advocaat erbij hebben? Als u u dat niet kan veroorloven, zijn wij wettelijk verplicht u er één aan te schrijven.’ De dokter zijn pupillen verplaatsten zich langzaam, zodat hij de twee mensen die hij voor zich had zitten, goed in zich op kon nemen. ‘Bent u gezond?’ vroeg hij, terwijl hij Jim negeert. ‘Meneer Shipman, heeft u mij gehoord? U mag nu aangeven of u…’ ‘U bent gezond, of niet soms? Ja, dat dacht ik al wel… Bent u ook gelukkig, of vergooit u uw leven door alleen maar te werken en niet te genieten van de mooie wonderen die u zomaar zou kunnen missen?’ onderbrak hij Faith zonder pardon. Het was een spelletje voor hem. ‘Dit wordt niets zo,’ fluisterde Jim zacht naar Faith, die knikte, en ze stonden op. ‘Waar gaat u nu naar toe? Een psycholoog? Had ik gelijk?’ Hij keek ze krankzinnig aan. ‘Stop, loop nou niet weg!’ Hij stond eveneens op en liep naar de deur, waar de twee verhoorders opgesteld stonden. ‘Meneer Shipman, wilt u zo vriendelijk zijn weer plaats te nemen op uw stoel, alstublieft?’ Faith was een stuk groter dan de man, waardoor ze misschien wel een intimiderende indruk kon wekken. Hij deed wat ze vroeg. Toen ze de kamer verlieten, hoorden ze alleen een hysterische lach. ‘Daar is serieus iets mis mee.’ Faith was het met Jim eens. ‘Wat doen we hiermee? Als hij niet mee wil werken, wordt dit niets. We hebben weinig tot geen bewijs tegen hem. Geen bloed, geen DNA, niets. Alleen jouw ogen, maar die kunnen we moeilijk gebruiken.’ Maar daar had Jim al aan gedacht: ‘Katherine heeft hem vast wel gezien en herkend.’ Maar toen gebeurde iets waar hij niet op had gerekend: ‘Meneer Smith, we hebben slecht nieuws: Katherine Brass is een half uur geleden overleden aan een vergiftiging van kwik.’ De laatste hoop, weg.