Jennifer Williams, slachtoffer no. 001392a - deel 2

Het ruisende geluid van de koelkast van mevrouw Williams en het gekletter van de aanvallende regendruppels tegen de randen van het huis verbreken de gebruikelijke stilte tijdens het eerste grondige onderzoek rond de plaats delict. De woonkamer zit er normaal uit; ze had er niet opgerekend dat ze niet meer terug zou komen. Jim neemt de ruimte grondig in zich op: dit kon later nog wel eens van pas komen. ‘Onderzoek alles zo grondig als het maar kan. Ik heb geen zin in tijdverspilling, veroorzaakt door jullie onzorgvuldigheid.’ Hij was streng, maar toch favoriet. Hij was een persoon dat om mensen gaf, maar wel op een verstandige manier: Hij raakte niet te veel betrokken bij zaken, welke soort dan ook, maar hij liet wel merken dat hij het erg vindt en er alles voor zal doen om het recht te zetten,
de dader te bestraffen. Ook tegen zijn partners, maar ook zijn team bij een zaak toonde hij puur en alleen respect, het gehele proces door. Hij kon soms uitvallen, maar hij had er altijd redenen voor en verontschuldigde zich altijd, zelfs al stond degene niet zo hoog in rang als hij. Het was een goed persoon, maar ook een goede rechercheur: De perfecte combinatie.

‘Zaak nummer 001392, rechercheurs werkende: Jim Smith, met Emily Mitchell en een speciaal team. Begin maar.’ ‘Wat dachten jullie van de dochter, zij leek verdacht.’ Zoals gewoonlijk wordt er gesproken over de misdaad in de conferentiekamer, met een kop van de sterkste koffie en Schotse shortcake. Het schilderij aan de muur veroorzaakte een kalme sfeer, door de landschappen van het mooie Canada. Jim was altijd gefascineerd geweest door de schoonheid van Moeder Natuur. ‘Ik denk het niet, ze leek echt geschokt.’ Jim besloot ook zijn gedachtes vrij te geven: ‘Misschien een actrice… Het zal niet de eerste keer zijn.’ Jack stak zijn hand omhoog: ‘Ik zoek het wel uit.’ Hij liep naar de bruine deur, die nodig aan vervanging toe was, en verdween. Er heerste een aanhoudende stilte: Iedereen was bezig zijn eigen plot te verzinnen. ‘Misschien een medisch opgeleide? Het zou wel de vreemde vloeistof naast haar verklaren. Het zou een middel uit een dokterspraktijk kunnen zijn.’ ‘Laten we het eens op een rijtje zetten… Wat zijn onze eventuele aanwijzingen op dit moment? Er zijn weinig sporen gevonden, enkel een vreemde, ongeïdentificeerde vloeistof naast haar en een zwarte haar, zonder haarwortel. Daar valt dus geen DNA vanaf te halen, hoe dan ook.’ ‘Vergeet de verpakking niet.’ Nadat Jim dat had gezegd, werd hij vreemd aangekeken. ‘Oh, had ik die nog niet gegeven? Ava, de dochter van Eva, zei niets, enkel haar naam, maar ze liep wel naar de container en pakte daar deze vandaan. Misschien betekent het iets?’ ‘Ja, of ze had gewoon honger. Kom, Jim, gebruik je hersens. Laten we verder gaan. Haar agenda zei nog minder: ze had enkel een afspraak gehad met de plaatselijke dokter, verder weinig contact met de buitenwereld. Het lijkt me duidelijk dat we weinig houvast hebben: ik stel voor dat we het laten liggen.’ Emily sprong nijdig op. ‘Laten liggen? Laten liggen?!’ schreeuwde ze kwaad. ‘We zullen jou eens laten liggen, mocht je eens een pijnlijke dood hebben.’ Iedereen wist dat er stille strijd was geweest tussen haar en de veel oudere hoofdinspecteur, Mac Taylor. ‘Mijn kantoor, 12 uur.’ Emily’s ogen schoten naar de grote klok in de rechterhoek van de ruimte. Het was net half 10 geweest. Nog twee en een half uur van vrijheid, dacht ze bij zichzelf en zuchtte, draaide haar hoofd iets naar links en keek naar de beul. Zijn blik bevatte haat, maar dat werd vervaagd door de overvloed van iets wat wel plezier moest zijn. Hoe kon het ook anders: Eindelijk kon hij haar, met geldige reden, vernederen en straffen in het openbaar.