Deel 212

Joe Pov.

Ik stap in de auto en ga op weg naar het hotel midden in de stad, waar Relinde verblijft. Ik stop onze nieuwe cd in de cd-speler en een vrolijk muziekje vervangt de te stille stilte. whattheheck x] 'Now I see, everything I ever need is the girl in front of me.' Mompel ik mee. 'She's much better.' Veel te snel kom ik aan bij het grote beigekleurige gebouw. Al snel vind ik een mooie parkeerplek en zet de auto daar neer. Ik blijf nog heel even in de auto zitten. Mijn tekst en de volgorde ervan herhalen. 'Ben ik er klaar voor?' Vraag ik mezelf hardop. Ik knik. 'Kom op, Joe. Je kan dit. Doe je best en steel haar hart.' Ik stap de auto uit en doe hem op slot. Of zou ik de kans maar niet wagen, ik kán mezelf heel erg voor schut gaan zetten en haar voor de rest van mijn leven niet meer gaan zien als ik dat doe.. 'Joe! Doe het nú!' Ik draai mezelf tegen mijn zin in om en loop de draaideur door. 'Receptie' vertoont een bordje me die boven een bureau hangt. Achter het bureau staat een dame van een jaar of 40. Ze ziet er niet zo frisjes meer uit. Waarschijnlijk had ze nachtdienst gehad. 'Hallo daar jongeman. Kan ik je ergens mee van dienst zijn?' Ik knik. 'Kan u Relinde Diks misschien voor mij oproepen?' 'Natuurlijk. Een moment, graag.' Ze tikt wat dingetjes in en klikt een keer. 'Mevrouw Diks is gisteravond plotseling vertrokken. Ze had nog 2 nachten hier over staan, maar die gebruikt ze niet.' De vloer zakt onder mijn voeten vandaan, zo voelt het althans. 'W-wat? Weet u waarheen!' 'Meneer, mag ik u eraan herinneren dat de gasten hier geen naamplaatjes dragen met de eindbestemming erop.' Ik kijk haar niet-begrijpend aan. 'Ik weet niet eens wie ze is of hoe ze er uit ziet!' Ik grabbel gauw in mijn zak en haal daar een foto uit. 'Dit, dit is Relinde Diks. Weet u het weer?' De vrouw bekijkt de foto nauwkeurig. 'Ahja, het meisje met het vrolijke liedje.' Ik kijk haar schuin aan. 'Vrolijke liedje?' De vrouw knikt. 'Even denken hoe hij ook alweer ging. Ah!' Ze schraapt haar keel. 'Sweet home Hollandia. Dat zong ze.' Sweet home Hollandia? Sweet home Hollandia.. Langzaam dringt er iets vaag tot me door. 'Ze is vertrokken!' De vrouw haalt haar wenkbrauwen op. 'Dat zei ik al, meneer.' 'Ze is vertrokken. Ze is daadwerkelijk vertrokken..' Dan komt de hele waarheid als een klap binnen. 'Bedankt mevrouw!' Ik ren zo hard als ik kan weg. 'Niet rennen hier!' Gilt ze nog. Ik reageer niet, ik moet de rest gaan melden dat ik naar Nederland moet, Relinde's nieuwe verblijfplaats.