22

Annabel sleurt me mee naar de logeerkamer, waar ze met een ruk de kamerdeur opengooit. Ze smijt mijn koffers tegen de muur en loopt naar het raam. "Kijk!" roept ze enthousiast. "Daar loopt hij!" Ze wijst met een smalle vinger uit het raam, en nu snap ik waarom ze zo ongeduldig was en zo vlug mogelijk naar binnen wou. Ik kom nieuwsgierig dichterbij en staar samen met haar uit het raam. Alleen doe ik dat niet verliefd. Annabel daarintegen, staat haar hele vensterbank onder te kwijlen, alleen maar omdat James daar staat, te roken met zijn vrienden. Annabel slaakt een lange zucht en kijkt in trance naar hem. Opeens worden haar gedachten ruw verstoord door de harde muziek uit de kamer hiernaast.
'You know that i'm a crazy bitch! I do what i wan't when i feel like it! All i wanna do is lose control!!' Annabel knippert even verbaasd met haar ogen, maar draait zich dan woedend om. "ISABELLA!" gilt ze boos, "ZET DE MUZIEK WAT ZACHTER!" ze probeert tevergeefs haar stem te verheffen, zodat ze toch nog boven de loeiharde muziek kan komen. "Isabella!" gilt ze opnieuw, maar als ze geen antwoord krijgt, behalve het geluid dat nog luider en harder komt, stormt ze woedend de gang op. Ik been nieuwsgierig achter haar aan, tot we bij een kleine donkerrood geverfde deur komen, met een klein bordje op. 'Stay Out! This is my room, hands off!' Annabel gooit de kamerdeur open, en trekt me aan m'n arm mee naar binnen. Daar staat een klein meisje, van 8 ofzo, springend op haar grote hemelbed, elektrische gitaar te spelen. Het meisje heeft haar ogen gesloten, dus loopt Annabel kordaat op de muziekspeler af en drukt hem uit. En meteen is het muisstil in de kamer. Het kleine meisje, Isabella vermoed ik, opent verontwaardigd haar ogen en staart haar zus kwaad aan. "Wat nou?" roept ze. Annabel antwoord heel kalm. "Je muziek stond te luid." Haar zusje rolt met haar ogen en grijpt een ipod, waarvan ze vlug de oortjes insteekt. "Stoor ik je nu nog?" vraagt ze verveeld. Annabel schud haar hoofd en glimlacht. "Nope. Bedankt." Isabella steekt haar tong uit en kijkt haar zus na die sierlijk de kamer verlaat. Dan draait ze zich om naar mij. Ze knikt. "Yo." Ik glimlach terug. "Hoi." zeg ik. Ze steekt haar kleine hand uit. "Ik ben Isabella." "En ik ben Lindsey," antwoord ik. Ze knikt en draait zich om. "Daag," mompelt ze. Ik zwaai wat onhandig terug en keer weer naar de kamer van Annabel, die al bezig is met mijn kledij in een grote kast te hangen. "Wat een verwend kreng is mijn zusje toch, hé?" is het eerste wat ze zegt wanneer ik binnenkom. Ik glimlach en schud mijn hoofd. "Gewoon een beetje anders dan jij." is mijn antwoord.