52

‘Hij is echt goed geworden!
Bewonderend bekeek ze de plattegrond.
Holly straalde ‘Bedankt’.
Naast Holly keek Helga trots naar Holly.
Lucy wist zeker dat Helga vroeg net zo als Holly was; lief, behulpzaam en naïef.
Haar stortvloed aan complimentjes aan Holly werd echter onderbroken door een doffe dreun en een raar geluid. Ze draaide zich om en zag Tom met zijn hoofd op het boek liggen. Zijn mond hing half open en hij snurkte luid. Holly schoot in de lach en ook Septimus deed vrolijk mee.
Lucy overwoog heel ven om hem wakker te maken, maar besloot toen om hem maar heel even te laten slapen. Ze zuchtte, pakte een van de dikke boeken van Tom en begon te lezen.
De piramides waren bezegeld met speciale bezweringen en er is ook bekend dat de oude Egyptenaren schorpioenen onder de imperius vloek hadden.
Het boek was saai, oud en heel erg stoffig. Bij elke nieuwe bladzijde moest ze het stof er gewoon afblazen. Ritselend sloeg ze een pagina om die vol inktvlekken zat. De nieuwe pagina was al even saai als de vorige en zo herhaalde dat patroon zich vijf lang uren lang. Toms gesnurk klonk nog steeds door de kamer, maar was nu bij gestaan door de regelmatige ademhaling van Holly en Septimus.
Ze ging niet in slaap vallen, ze ging absoluut niet in slaap vallen.
Langzaam werden haar oogleden zwaarder en dansten de woorden rondjes in het licht van de flakkerende kaars. De zinnen werden een grote brij en de bladzijden waren te zwaar om om te slaan. Even later sliep ze ook.
Ze was op een open plek in een donker bos. Hier kon het licht van de zon de grond echter wel bereiken en de gouden stralen verlichtten een huisje. Er kwam een man met een lange baard en een valse blik in zijn ogen uit het huisje gelopen. Merlijn veranderde in de opper-Zwadderaar en het huisje groeide uit tot een reusachtig kasteel. De lach van de opper-Zwadderaar vulde heel het bos en het kasteel stortte in en er stond een ruïne voor in de plaats. De gezichten van Holly, Tom en Septimus verschenen.
‘Waarom heb je hem niet tegengehouden, nu zijn we te laat’ Zei Holly.
‘Te laat’ Galmde Tom.
‘Jouw schuld’.
De beschuldigingen echode door haar hoofd en geschrokken ging ze overeind zitten.
In een hoekje lag Holly opgekruld te slapen en Tom zat alweer over zijn boek gebogen. Septimus was bezig met de plattegrond, het was maar een droom.
‘Nog maar twee dagen’ Zei Septimus.
Hij was bleek en vermoeid.
Lucy knikte met een hol gevoel in haar maag, twee dagen. Twee dagen en dan zouden ze hun leven wagen.
Tom sloeg het boek met een klap dicht ‘Dit slaat echt helemaal nergens op. Er bestaan helemaal geen breed gebekte schildolifanten’.
Holly -die net waker was geworden- giechelde.
‘Ik mag hopen van niet, want ze lijken me behoorlijk eng’.
Op dat moment begon Lucy’s maag te rammelen.
‘Wie gaat er mee ontbijten’?
De rest vond dat allemaal een geweldig idee en ze liepen als verkenners door de school heen.
‘Het is helemaal anders dan in Harry’s tijd’ Merkte Holly op.
‘Het is ook duizend jaar voor Harry’s tijd’.
Lucy keek Tom verbaasd aan ‘Ik heb wel wat opgestoken van die boeken hoor’ Lachte hij.
‘Geweldig’ Mompelde Sep een beetje sarcastisch ‘Stond er ook in die boeken waar de keukens zich bevinden, ik heb honger’.
‘Jullie moeten deze kant op’.
Ze schrokken allemaal, ze hadden het meisje helemaal niet gezien.
Haar schooluniform was kreukvrij en haar lange bruine haren waren netjes in een staart gebonden.
‘Mijn naam is Sophie, ik heb jullie hier nog nooit gezien. Eerstejaars zeker. Als jullie mij volgen breng ik jullie naar de Grote Zaal’.
‘Eh bedankt’ Zei Lucy terwijl ze achter Sophie aanliepen.
Die lachte ‘Geen dank, het is de taak van Griffoendors iedereen te helpen. Nou jullie zijn er. Dag’.
Ze zwaaide en verdween toen om de hoek. Ze staarden haar een beetje verbaasd aan.
‘Cool, een echte middeleeuwse Griffoendor’ Vond Tom.
Lucy grinnikte ‘Ja, misschien zijn de afdelingstafels er al’.
Daar waren ze eigenlijk allemaal wel benieuwd naar, of zoals Septimus zei ‘We zijn vooral benieuwd of er nog steeds hetzelfde lekkere voedsel opstaat’.
Dat was niet helemaal het geval. Er waren allemaal kleine tafeltjes en ze zagen Huffelpufs naast Zwadderaars zitten. Ze namen plaats aan een klein tafeltje voor vier personen en keken naar het eten dat voor hun lag.
Er lag een donker brood en er stond een grote kan wijn.
‘Raar, drinken de kinderen hier echt wijn’? Vroeg Holly.
Lucy keek even om zich heen en zag dat verschillende kinderen het drankje zo achterover goten.
‘Blijkbaar wel’.
Ze sneed het brood in vier stukken en legde die op de borden van haar vrienden. Holly schonk ondertussen voor iedereen wat wijn in.
Tom keek een beetje beteuterd naar zijn bord en Septimus nam voorzichtig een slokje wijn dat hij meteen weer uitspuugde.
‘Jakkes, dit is echt zuur’.
Ze keken allemaal even naar het drankje en Lucy schoof beker naar het midden van de tafel.
‘Ik drink wel wat water straks’.
Holly waagde zich ondertussen aan het brood en nadat ze het moeizaam had weggeslikt meldde ze dat het brood wel van beton leek.
‘Nou-’ Grijnsde Septimus ‘Op de eerste succesvolle maaltijd in de Middeleeuwen’.