21

Mijn slaapzak en valies wegen loodzwaar wanneer ik vrijdagavond de trap afstrompel. Kreunend stap ik naar beneden, naar de voordeur. Annabel was dolenthousiast en stond buiten ongeduldig op de claxon van haar moeders auto te drukken. Mijn papa en Sylvie waren blijkbaar ook dolenthousiast want ze hadden geen idee hoe snel ze me buiten moesten krijgen. Pff. Als de deur met een klap achter me dichtvalt, strompel ik naar de auto, terwijl ik gevaarlijk wiebel op de torenhoge hakken van mijn pumps. Moeizaam hijs ik de slaapzak en koffer in de auto, en ga achteraan zitten. Annabel giechelt en steekt de sleutel in het slot. "Hou je vast!" gilt ze lachend terwijl ze de auto start. Ik voel me verstijven en probeer krampachtig een angstbui te voorkomen. Annabel! Die autorijdt! Daar kun je alleen maar ongelukken van krijgen!!

De rit was eigenlijk nog redelijk goed verlopen, en eindelijk stopt Annabel de auto voor een grote villa. Ze springt uit haar stoel en goed mijn deur voor me open. "Uitstappen!" jubelt ze vrolijk. Ik knik en stap snel uit de auto, terwijl Annabel mijn koffers pakt. Ze loopt me voor naar de voordeur en smijt hem lachend open. Mijn valies en slaapzak neemt ze mee naar boven, naar de logeerkamer. Eerst hang ik mijn lerenjasje weg, en dan volg ik haar de grote houten trappen op.