-1859-

Damon Salvatore

De heerlijke geur van vers bloed dringt door tot in mijn neus, en na nog eens goed te snuiven, weet ik waar het arme slachtoffer zich bevindt. Zonder te wachten op mijn broertje Stefan, zonder te twijfelen en zonder om te kijken vlieg ik door de houten voordeur naar buiten, de schemerige buitenwereld in. Ik ren door het bos, en mijn voeten die in prachtige leren schoenen zaten, vliegen over het met mos begroeide pad. Ik wist precies waar ik heen moest. De geur van het verse bloed leidt me, en wanneer de geur sterker wordt, begin ik de omgeving te herkennen: dit is in de buurt van het kasteel De La French, het kasteel van prinses Rosaline. Een glimlach speelt onwillekeurig om mijn bleke lippen, en zorgt ervoor dat mijn voeten nog sneller gaan. Ik vergat zelfs het bloed even, ik wou alleen maar bij haar zijn, haar zachte stem horen, haar warme adem over mijn gezicht voelen strijken, haar weelderige lokken voelen kietelen in mijn nek,... Ik zucht verlangend. Maar dat.. al die dingen die ik wil, die gaan nooit gebeuren. Het kan ook niet. Ik ben gevaarlijk, een monster! Ik zou haar pijn doen, en dat is wel het laatste wat ik wil doen. Ik kan ook niet op haar huwelijk verschijnen, want de jaloezie die ik voor haar echtgenoot zou voelen,... dat zou ondraaglijk zijn. Dat had ík kunnen zijn, als ik rijker was. En als ze kon kiezen. Maar dat gaat niet, nu moet ze trouwen met een of andere Jonathan. Ik voel een grom in me opkomen, maar duw hem walgend weg. Ik moet me kunnen beheersen! Ik mag niet bij het minste of geringste beginnen met grommen, ik moet kalm blijven. Kalm. Diep in- en uitademen.
En bij het inademen vang ik de geur weer op. Het slachtoffer is dicht bij. Maar ik ruik nog iets anders, iets extra's bij dit bloed: een soort bloemachtige geur, iets dat ruikt naar lavendel en viooltjes, iets dat ruikt naar... naar Rosaline!

Meteen rem ik bruusk. Wat als...? Nee, dat kan niet! Rosaline is geen vampier! Zij is geen bloeddrinkend monster, net als ik. Dat mag niet, dat kan gewoon niet! Er moet iets anders zijn! Wat als ze bij het slachtoffer staat? Is het dan niet gevaarlijk, voor mij maar ook voor haar? Als ik daar dan verschijn, ga ik me dan kunnen inhouden om haar niet ook aan de keel te vliegen? Om haar waarschijnlijk heerlijke bloed te drinken? Wat als... ze zélf de bloedende persoon is? Onmiddellijk verstijf ik. Dat... Nee!
Maar ik schiet ook meteen weer in actie. Ik moet het zeker weten, het moet! De bomen vliegen me voorbij, net als de rest van het bos. De angst dat haar iets is over komen, drijft me sneller vooruit dan anders.

Uiteindelijk kom ik op de plaats aan, de plaats van het slachtoffer. Voorzichtig kom ik uit het donkere bos, tot ik vlak bij het mens op de grond sta. Het is een meisje.