18

Ik fietste naast het barbietype naar mijn huis. Ze babbelde er vrolijk op los terwijl haar blonde haar wapperde in de wind. Ze vertelde veel over haar vorige school. Blijkbaar zat ze eerst op eeen chique Franse school die ze enorm saai vond; Het zat er vol met meisjes die met hun gemanicuurde pink omhoog aten, alleen maar thee dronken en hun neus optrokken voor een kopje starbucks. Oersaai dus. Nu we het er toch over hadden, wippten we snel even binnen in een koffiehuis en kochten twee starbucks. Die gingen we bij mij thuis opdrinken. Jammie! We fietsen verder, gezellig kletsend met elkaar. Toen we aankwamen bij mijn huis, slaakte Annabel een verukt gilletje, iets wat ze vaak deed, net als giechelen. "Wat een gezellig huis!" gilde ze. Ze sprong van haar fiets en klapte opgewonden in haar handen. Ik glimlachte blij en trok haar mee naar binnen. Toen ze binnen was, werd ze nog enthousiaster. "Ooh, wat een leuke kleuren!" roept ze uit, "Bij ons is alles in strak wit en zwart. Erg saai. Maar hier! Wauw!" ze kijkt haar ogen uit. Pff. Dramaqueen. Zo geweldig is het echt niet. Wil je weten waarom? Omdat ik een huis deel met een rijke en beroemde superster, die ik eerst haatte, maar waar ik later verliefd op werd. En toen wees ik hem af en nu is hij boos op me. Leuk hé, zo samenwonen? "Joehoe! Waar zit je met je gedachten??" grinnikt Annabel. Ze zwaait met haar hand voor mijn gezicht, waardoor ik een een reflex achteruit stap. Ze giechelt en grijpt de twee starbucks. "Ga je me nog naar boven brengen? Huiswerk, weet je nog?" ze huppelt op haar hoge hakken naar de trap en wacht tot ik haar voor ga naar boven. Ik glimlach lichtelijk geforceerd en stap dan de houten traptreden op. Ze volgt me als een hond, en voor heel eventjes houd ze haar mond. Eindelijk.

"Ooh, wat een schattige kamer! Maar nog niet geschilderd? Mag ik komen helpen?" vraagt ze, met een hoopvolle schittering in haar bruine ogen. Ik haal verontschuldigend mijn schouders op en zeg dat ik het nog niet weet. Misschien. Haar glimlach verflauwt en ze lijkt teleurgesteld. "Ach ja, we zien wel," mompelt ze meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ik zeg niets en haal mijn geschiedenisboek en mijn hippe roze laptop met zwarte krulletjes, bloemetjes en hartjes uit mijn rugzak. Annabel doet hetzelfde, alleen is haar laptop een stuk groter en ook véél hipper: felroze en helemaal bedekt met witte glittersteentjes. Nice! Die wil ik ook. "Nou, wat hebben we eerst?" vraagt ze. Ik knik in de richting van mijn boek en antwoord: "Opstel schrijven. Over Egypte." "Juist," zegt ze, en ze maakt het zich gemakkelijk in één van mijn felroze en felgroene zitzakken. Zelf ga ik op mijn bed liggen, met mijn benen gekruist in de lucht. Ik sla mijn boeken open en start mijn laptop op. Terwijl ik aan het lezen ben, voel ik iets trillen in mijn kontzak. Vlug pak ik mijn gsm. Jessica. Om 7 uur op MSN, hé? Je moet het me beloven! xxx Kussie! Ik typ terug dat ik er dan zal zijn, beloofd. Dan neem ik mijn starbuck, en ik trek gulzig mijn lekkere koffietje open. Lekker!