17

Ik loop samen met James door de drukke massa leerlingen. Mijn bruine ogen zoeken het hele plein af naar één persoon: Jacob. Al was het maar om bij James weg te zijn. Ik vertrouw hem niet meer. In elk geval niet meer genoeg om bij hem de pauze door te brengen. Opeens vangen mijn ogen een zwarte glans op, en ik zie dat het het haar van Jacob is. Vrolijk loop ik naar hem toe, tot ik de kwade blik in zijn groene ogen zie. Ai. Die is niet zo blij. Ik rem bruusk en draai me vlug om, terwijl ik gehaast naar James stap. En -hoe is het mogelijk?!- die hangt in de armen van een knappe blondine met lichte bruine ogen. Ik walg van hem. Bah. Met een kordate pas loop ik naar het 'stel' tot ik vlak tussen hen in sta. "Is dit je vriendinnetje?" vraag ik poeslief, met mijn dikke wimpers knipperend. James schud zijn hoofd en kijkt me waarschuwend aan. Het meisje heeft het niet door en antwoord gewoon op mijn vraag. "Nee," zucht ze, "maar dat kan ik wel worden, hé?" kweelt ze verliefd. James grijnst en geeft haar een knipoog. Ze gaat op haar tenen staan en drukt een kus op zijn lippen. Ik voel woede in mij opkomen. Straks breekt hij haar hart! Wat een stomme freak is dit eigenlijk?? Ik kijk naar het meisje dat haar vriend verliefd aanstaart. "Jij bent zeker nieuw hier?" gok ik. Het meisje knikt en trekt een dunne blonde wenkbrauw op. "Ja, is er daar iets mis mee?" vraagt ze achterdochtig. Ik schud vlug mijn hoofd en steek mijn hand uit. "Ik ben ook nieuw. Lindsey." Het meisje knikt opgelucht en neemt mijn hand aan. "Annabel." zegt ze. "Mooie naam," antwoord ik. Ze giechelt en ik grijns. Wat een giecheltrutje. Ze lijkt net een barbiepop: lang blond haar, lieve bruine ogen, lichte gebruinde huidskleur, volle lippen en perfecte vrouwelijke rondingen, waar ik stikjaloers op was. O, wat had ik eruit willen zien als zij! Dan was Raph vast niet weg geweest. Dan bleef hij voor altijd bij mij, en leefden we nog lang en gelukkig. Hihi, dat klinkt leuk! Raph en ik samen...
O ja, waar was ik ook al weer? Juist, de barbiepop. Ik glimlachte lief naar het meisje, en ze gaf me een 'perfect smile' terug: kuiltjes in de wangen, sprankelende ogen en hagelwitte, rechte tanden. Had iedereen hier zo'n mooi gebit? Ik voelde me redelijk alleen. Geen enkel 'normaal' persoon, of onperfect persoon. Zucht.
Ik kijk weer naar het meisje en vraag of ze bij mij wil huiswerk maken. "Je bedoelt rodelen, chips eten en cola drinken?" grijnst ze. Ik knik, James volkomen negerend. Ja James, ik ga haar je grote geheim vertellen. Haar hart mag niet gebroken worden, zoals je bij de andere meisjes hebt gedaan. Niet nu ik er iets aan kan doen. Annabel is al niet meer geïnteresseerd in mij, of gewoon meer in James, want hun lippen kleven weer aan elkaar. Lippen die ik heb gekust. Bah!