12: James McCard

De jongen was echt super sweet! Hij bracht me naar de ziekenzaal en bleef de hele tijd bij me. We hadden gepraat over van alles en nog wat: school, vrienden, muziek, tv, verhuizen... Vooral dat laatste. Hij was ook eens verhuist, dus wist hij wat het was om al je vrienden te verliezen. Uiteindelijk mocht ik weg, ze waren er achter gekomen dat ik geen hersenschudding had. Gelukkig. De jongen, waarvan ik nu wist dat hij James McCard heette, liep met me mee naar de directeur. "Treed binnen, schoonheid," glimlachte hij, terwijl hij de zwarte deur voor me openhield. Ik kon er niet aan doen, maar een flirterig gegiechel ontsnapte uit mijn lippen. Hij lachte en duwde me zachtjes naar binnen. Het schoolhoofd bleek een saai oud mens te zijn van wie de huid op een verschrompelde aardbei leek. Haar ogen leken wel twee grote bruine bollen, en in vergelijking met haar tengere lijfje, zag ze eruit als een gigantisch insect. De vrouw had ook een slepende stem, en het leek alsof ze haar woorden met moeite uit haar smalle samengeknepen lippen moest persen. "Dag James. Weer terug?" zei ze, en meteen vloog haar speeksel alle kanten op. James en ik sprongen achteruit om niet geraakt te worden door een klodder spuug. "Nou? Waarom?" vraagt de vrouw. "Wel er zijn twee redenen," begint James. De vrouw gaat wat rechter zitten en schuift haar brilletje op tegen haar gigantische ogen. "De 1ste reden is: onze nieuwe is er eindelijk." James komt naar me toe en slaat zijn arm om mijn schouders. Ik voelde me wat ongemakkelijk maar liet mijn arm dan toch rond zijn middel hangen. Ik glimlachte als een idioot en stond daar maar. De vrouw kijkt me aan met haar grote ogen. "Je naam?" Lap. Een klodder spuug in mijn gezicht. "Lindsey. Lindsey Stone," mompel ik. De vrouw knikt en draait zich om. Vlug ga ik met mijn arm naar mijn gezicht en begin mijn wang te schrobben. Vol afgrijzen kijk ik naar de afgevreven spuug die nu aan mijn mouw ging. Ik walgde ervan. Maar ik liet toen vlug mijn arm weer zakken omdat de vrouw zich weer naar ons draaide. "Hm. Oké Lindsey. Mijn naam is Berta Verleen. James ik wil je tweede reden nu wel eens horen." zei ze nog altijd toonloos. Mevrouw Berta buigt zich over haar papieren, maar toch kan je zien dat ze aandachtig luistert. "De tweede reden was...u." ik was zo verbaasd dat als James me niet vasthield, ik achterover zou zijn gevallen. James is toch niet... verliefd?? Op zo'n spugend, oud, versleten mens?? Ik kijk naar het spuugkanon, die niet langer naar haar papieren staart, maar James breed glimlachend aankijkt, zodat je al haar rotte gele tanden ziet.
"O echt?" zegt ze gevleid. James knikt. Ik kijk hem vol afgrijzen aan, maar voel dan dat hij zachtjes in mijn arm kneep. "Ik doe maar alsof," sist hij tussen zijn tanden. "Waarom?" sis ik terug. James antwoord niet en luistert naar wat mevrouw Berta zegt. "Nou James... nou nou..." gniffelde de vrouw. "Weet je wat? Jullie twee kunnen wiskunde over slaan en ga eens even in de kantine de tafels dekken. Nou schiet op!" riep ze ons na. James en ik stormden naar buiten, de gang op. Weg van dat spuug mens. En blijkbaar ook weg van de wiskunde les!!