Hoe het allemaal begon..

Chagrijnig loop ik achter mijn moeder aan. ‘Waarom moest ik ook al weer mee?’ Snauw ik als ik rondkijk. ‘Het is een feestje van je vaders werk,’ zegt mijn moeder. ‘Ja, precies. Van zíjn werk. Niet van de mijne.’ ‘Niet zo chagrijnig, April. Ga anders even bij het buffet rond gaat kijken. Ik weet zeker dat het heus niet zo saai is als het lijkt.’ Mijn moeder kijkt me streng aan en loopt dan weg. Niet zo saai als het lijkt, nee, je hebt gelijk, het is nog saaier. Mannen in pakken, hun vrouwen in iets te strakke jurken.. Ik loop naar het buffet en pak een glas jus d’orange. Ik draai me om en.. Bam. De jus d’orange glijdt uit mijn handen en alle smurrie vliegt over me heen. ‘O, shît, sorry..’ hoor ik vaag maar ik negeer diegene en loop woest weg naar een van de wc’s. In de wc ren ik meteen naar de spiegel en vloek. Mijn kleding zit onder. ‘Sorry, het spijt me echt,’ hoor ik weer en ik draai me boos om. ‘Sorry? Sorry? Had je dat niet even eerder kunnen beden..’ Ik val stil. shît, hij is hartstikke knap. Een jongen van mijn leeftijd kijkt me ongemakkelijk aan. ‘Ik wist niet dat je ging omdraaien..’ Ik knik. ‘Ik snap het.’ ‘Wat?’ De jongen lacht. ‘Net ben je woedend en nu snap je het?’ Ik negeer zijn opmerking en draai me weer om naar de spiegel. Ik pak wat papieren doekjes en probeer mijn shirt schoon te maken. ‘Hier,’ de jongen trekt zijn vest uit en geeft het aan me. ‘Je kunt zo niet rond blijven lopen, denk ik.’ ‘Ach, de rest ziet er niet veel beter uit.’ De jongen lacht. ‘Ik hoef toch op niemand indruk te maken.’ ‘Ook niet op mij?’ De jongen kijkt me uitdagend aan. ‘Wat?’ Zeg ik. ‘Niets.’ ‘Wat doe je trouwens in de dames wc?’ ‘Dit is geen dames wc,’ zegt de jongen. ‘Ze hebben hier alleen gemengde wc’s. Omdat er toch alleen maar mannen werken.’ ‘Wauw,’ zeg ik en ik loop naar de deur. ‘Dat is echt bespottelijk.’