10: op de heuvel..

Jacob kijkt me strak aan. "Lindsey," fluistert hij met zijn framboosroze lippen, "ik wil de waarheid. En niet een deel daarvan, maar de héle waarheid. Ik hou van je," zucht hij, en hij strijkt met zijn zachte vingertoppen langs mijn wang, "maar ik wil weten of jij ook van mij houdt." Ik sla mijn donkere ogen neer. Mijn vingers haken zich in mijn schoenveters en ik zucht verslagen. Moet ik het hem nou vertellen? Maakt dat het niet veel ingewikkelder? "Alsjeblieft," fluistert Jacob, "de waarheid?" hij kijkt me smekend aan. Ik weet niet wat te doen. Ik hou van hem, ja, maar is dat niet gewoon omdat ik Raph mis? Ja, dat is het! Ik mis Raph gewoon, dus dénk ik dat ik verliefd ben op Jake. Ik weet zelf hoe stom dit klinkt, maar toch geloof ik erin. Ik haal diep adem en antwoord op Jacobs vraag. "Nee. Ik hou niet.. ben niet verliefd op je." Ai. Dat moet pijn gedaan hebben. Sorry! Niet mijn bedoeling, maar ik kon niet anders. Jacobs groene ogen kijken me strak aan. Dan draait hij zich om en loopt een weg. "Jake! Wacht!" roep ik hem na. Mijn stem slaat over en ik voel dat ik depri aan het worden ben. Jacob draait zich om, zodat ik zijn droevige ogen kan zien. "Waarom Lins? ik zie je vanavond wel," zegt hij en dan loopt hij weg. Ondanks alles moet ik toch bijna lachen. Er loopt altijd één iemand van ons weg. We lijken wel twins. Maar dan stromen de tranen over mijn wangen.