11.

"Foto?" Vroeg ik nadat we bijgekomen waren van het lachen. "Ja, maar nog even over mijn bril..." Matthew mompelde wat. Van binnen lachte ik, maar hield me in. "Heb je geen lenzen?" Vroeg ik. "Jawel." Matthew antwoordde langzaam. "Maar.." Ik vatte het op of Matthew het niet zag zitten. "Ik heb ze ooit gekregen toen ik die bril kocht. Het was een actie ofzo." Vertelde Matthew. "Ooit ingehad?" Het was Mitchel die de vraag stelde. "Nee, leek me niet zo prettig zitten." Matthew voelde aan zijn nieuwe kapsel. 'Prettig'. Ik grinnekte. "We proberen het zo wel en anders geef je maar een gil, dan doe je gewoon je bril op.'' Probeerde ik Matthew gerust te stellen. Matthew maakte een 'uhuh' geluid en knikte. Ik haalde mijn mobiel weer tevoorschijn. "Op een nieuwe start." Zei ik en ik maakte een foto van ons drie.
Het was inderdaad een nieuwe start. Voor iedereen. Vooral voor Matthew en mij. Op mijn vorige school was ik het buitenbeentje, degene zonder vrienden, het meisje dat thuis behandeld werd als oud vuil, maar hier was dat zoveel anders. Voor het eerst leek het of de 'boys' me leuk vonden, of ik een beetje in het middelpunt van de belangstelling stond. Eigenlijk hield ik daar niet van en was ik het niet echt gewend, maar toch... Hier kon ik een nieuw persoon zijn. Alles kon. Mensen kende me niet en ik hen ook niet. Geweldig om alles te veranderen, het minderfijne te vergeten en een super tijd tegemoet gaan met super kamergenoten. Het was lang geleden dat ik zo hard en lang gelachen had. Ik voelde me voor het eerst gewoon weer... Weer fantastisch. Als nooit tevoren. Maar tegelijk veranderde mijn gedachten weer. Ik had zoveel meegemaakt. Eigenlijk te veel voor een zestien-jarig meisje. Wat nou als Matthew, Mitchel en Emiel rotlui waren. Zoals ik meestal over jongens dacht. Ik was nooit echt geïnteresseerd in jongens. Rare wezens vond ik het maar. Net alsof ze van steen zijn. Natuurlijk zag ik wel eens een jongen waar ik naar zat te staren, maar meestal zagen ze me toch niet staan en wat had je aan een relatie o je zestiende? Liefde maakt blind. Verkering, fijne tijd, elkaar niet meer leuk genoeg vinden en uit. Liefdesverdriet. Iets dat voor altijd in je hart getatoueerd zou blijven. Ik bleef erin geloven en wist niet of ik er anders over zou gaan denken. Zouden er wel jongens bestaan die hun emoties durven te uiten en niet zo geweldadig zijn, alleen maar denken aan drank en grof taalgebruik? Een vraag waar ik graag antwoord op zou willen hebben.
Het verstandigste leek me nu om gewoon mezelf te blijven. Gewoon Laymé. Alleen wel wat meer positief gaan denken...
Toch vond ik het raar. Mijn gevoelens sloegen steeds over. Dan was ik weer blij en dan kon ik wel janken. Dan wilde ik niets anders en dan wilde ik gewoon niet meer leven. Toch wenste ik elke dag dat mijn moederer nog was.
Ik moest eigenlijk nog ontdekken wie de ware Laymé was. En trouwens ook wie de jongens echt waren. Had ik een 'fake' eerste indruk van hun? Waren ze anders, net als alle andere mensen die je hart breken of zouden ze echt mijn BFF's worden?
Ik was jong, dus ik had nog genoeg tijd om alles te ontdekken. Maar eerst moest en zou ik ervoor zorgen dat ik het hier zou overleven.