8.

Ik keek nog een keer goed. Super zwaar was ik niet, dus dat afdakje kon mij makkelijk houden en dan moest ik wel op het dak kunnen komen. Het was immers een plat dak en daar had ik dan een plekje waar ik even tot mezelf kon komen. Ik als persoon heb dat gewoon nodig. Ik ben een echte denker. Veel vertel ik niet, maar ik denk wel enorm veel. Super gezellig zo als ik die jongens hier heb leren kennen, maar ik moest in mijn achterhoofd houden dat ik een meisje ben en wat privacy wel nodig had. Vanavond zou ik eens een bezoekje brengen aan het dak.
Ik hing al een tijdje buiten het raam, dus trok ik me terug en deed het raam dicht. Ik ging op bed zitten. Ik had hier nog meer gelachen dan in een paar maanden. Er gebeurde hier toch iets magisch al had ik gemengde gevoelens. Tot nu toe zat alles me nog mee, maar voor dat het te laat zou zijn, wilde ik graag mijn 'normale' leven terug. Een leven waar ik nog een moeder had, goede vrienden, op een normale school zat met jongens én meisjes en vooral dat m'n vader me respecteerde zoals ik was. Toen ik een keer 'weer eens iets fout' deed ontstond er lichte ruzie tussen mijn vader en mij. 'Niemand is perfect, aangenaam ik ben Niemand.' Had ik gezegd en was rustig naar mijn kamer gelopen.
Ik pakte mijn koffer verder uit en besloot om mijn kleding in een kledingkast uit te stallen. Met een langzame pas liep ik samen met mijn koffer naar een kast en opende hem. Waar moest ik beginnen? Jeans bij jeans, sokken bij sokken, shirts bij shirts en zo raakte mijn kleding kast een beetje vol. Ik hoorde voetstappen achter me en keek achterom. Mitchel liep naar de deur en groette een jongen die in de deuropening stond. Ik herkende de jongen ergens van, maar ik kon niet opkomen waarvan. "Hé, kijk eens wie we daar hebben. Dat is mijn chick!" Zei hij , hij liet Mitchel in de steek en liep naar me toe. Hij pakte een BH uit mijn kast en rende ermee lachend de kamer uit. "Geef terug!" Riep ik, maar het had geen zin. Ik schaamde me, want Mitchel en Matthew hadden het allebei gezien. "Kinderachtig." Dacht ik hardop en ik zuchtte. Waren alle jongens zo gek of was dit een apart geval? Wat vonden ze er eigenlijk zo 'spannend' aan? Het woord 'chick' spookte door m'n hoofd. Opeens herkende ik de jongen en liep naar Mitchel toe. "Dat is een van de jongens waar ik voor gevlucht was." Vertelde ik in de hoop van dat hij iets voor me kon doen. "Oh, Arwin?" Vroeg hij lachend. "Ja?" Wist ik veel hoe die jongen heette? "Weetje laat maar zitten, als hij er zo blij mee is." Het scheelde me niks meer en ik draaide me weer om. "Ik regel het wel." Meende Mitchel en hij was al vertrokken. Ik legde de laatste kleren in de kast en natuurlijk ook de verzorg spulletjes, zoals: Tandpasta, tandenborstel, douche spulletjes, deo, créme, borstel, stiekjes en mijn stijltang. "Kijk eens." Hoorde ik iemand zeggen. Ik deed snel de laatste dingetjes in mijn kast en sloot de deuren ervan. Toen ik me omdraaide zag ik Mitchel in de deuropening staan met mijn BH in zijn hand. Ik liep naar Mitchel toe, nam hem over, knikte naar hem, opende snel mijn kastdeuren opnieuw, legde hem erin en sloot de deuren weer. Ik wist niet waar ik heen moest kijken. Mitchel zette een grijns op. Mijn ogen rolde naar Matthew die boven op zijn stapelbed op zijn Nintendo DS zat te spelen. Hij hield dus van gamen. Eigenlijk was ik er wel benieuwd naar of Mitchel meer wist van de pesterijen van Matthew, want toen ik hen aan elkaar voorstelde kijk hij me aan met een rare blik. "Mitchel kom eens mee." Ik liep naar de kamerdeur en Mitchel gehoorzaamde. Matthew keek ons na, maar ging daarna weer verder met spelen. Samen liepen we de kamer uit. Ik sloot de deur achter ons en we stonden op de gang. Ik slikte een keer. "Wat is er? Gaat het over je.." Vroeg Mitchel en hij maakte zijn zin niet af omdat ik er doorheen ging: "Nee, het gaat niet over mijn BH. Het gaat over Matthew." "Ja?" Antwoordde Mitchel kort. "Hoe zit dat met hem? Kende je hem al? Wordt hij vaak gepest of weet je dat niet?" Vroeg ik. "Nou, het is zijn eerste jaar hier en ik ken hem van de middelbare school ja." Vertelde Mitchel. "Werd hij op die school ook gepest?" Vroeg ik. "Ja. Hij is niet echt de knapste weet je wel en hij heeft wat rare manieren. Niet echt een homie van me ofzo." Antwoordde Mitchel. "Ik had een idee wat beter is voor zijn 'imago'." Vertelde ik. "Nou? Vertel." Mitchel keek me strak aan waar ik zenuwachtig van werd.