7.

"Dus..." Ik mompelde wat en keek de kamer rond. Ik zag een stapelbed en een vrijstaand bed staan. Verder stonden er drie kasten die volgens mij bedoeld waren als kleding kasten. Mijn ogen rolde naar het behang dat er lichtgrijs uit zag en de grond was bedekt met glad hout. Je kon zo zien dat deze kamer al meerdere keren is gebruikt.
Matthew keek me strak aan, alsof ik zijn enige hoop was. "Wie slaapt waar?" Ik was het die de vraag stelde. Mitchel keek Matthew aan en antwoordde toen: "Laymé mag wel in het vrijstaande bed en dan gaan wij wel in het stapelbed?" Matthew was het er mee eens. "Weten jullie dat zeker? Ik bedoel," Ik kon mijn zin niet afmaken. "Ja, echt." Ging Mitchel er doorheen en ook Matthew knikte. "Bedankt jongens." Met een big-smile gooide ik al mijn bagage op mijn bed en ging erbij op bed zitten. Toen ik zag dat er een nachtkastje naast mijn bed stond trok ik mijn Eastpak rugzak op mijn schoot en opende ik hem. Voorzichtig haalde ik er een fotolijstje uit. Het was een foto van mijn moeder die het lijstje vulde. Ik staarde naar de foto en zuchtte. Ik zette het lijstje met de foto op mijn nachtkastje. Ik besloot om verder te gaan met uitpakken. Matthew had voor de bovenste verdieping van het stapelbed gekozen en Mitchel voor de onderste. Tot mijn verbazing waren ze allebei bezig met hun bed opmaken. Bij Matthew ging het wat minder soepel, waarschijnlijk omdat het moeilijk was om alles naar boven te krijgen. Ik schoot in de lach. Ten eerste had ik nooit gedacht dat jongens een bed op konden maken en ten tweede moest ik nu echt Matthew ten hulp schieten. Ik stond op. "Lukt het?" Vroeg ik zo serieus mogelijk. "Niet echt." Gaf Matthew toe. "Kom maar." Ik nam de boel van hem over. "Kijk goed, want de volgende keer doe je het wel zelf." Lachte ik. Ik pakte de deken en legde hem wijd over de grond. Daarna deed ik het dekbed van Matthew binnenstebuiten en pakte de puntjes aan het uiteinde. Ik pakte ook de punten van de deken en begon alles te schudden. Langzaam gleed het dekbed over de deken en was ik klaar. "Snap je het hele gedoe?" Vroeg ik half lachend. "Ik denk het wel?" Antwoordde Matthew. Hij had de kussensloop al over zijn kussen gekregen. We gooiden de boel naar boven. Ik maakte zijn bed met wat moeite op. "Heel erg bedankt." Bedankte Matthew me. "Heel erg alsjeblieft." Antwoordde ik en ik wilde weer verder gaan met mijn eigen bed, maar voordat ik dat deed keek ik nog snel even naar Mitchel. Hij had zijn bed al opgemaakt. "Verdien ik nu geen compliment?" Grapte Mitchel. "Heel erg knap." Ik gaf hem het compliment dat hij inderdaad verdiende. Mitchel sprong in bed en lag op zijn dekens met zijn handen onder zijn hoofd. Ik maakte ook mijn bed op.
"Het is hier koud. Mag het raam dicht?" Vroeg ik terwijl ik naar een raam keek dat open stond. "Sure." Antwoordde Mitchel. "En meneer is ook nog goed in Engels? Zo, zo." Plaagde ik Mitchel. "Malle mallerd toch." Praatte hij bekakt en daarna schoten we allebei in de lach. Ik liep al lachend naar het raam en stak mijn hoofd naar buiten. Ik stak mijn neus richting de blauwe lucht. Ik ademde diep in en uit. Ik verkende het gebied en keek naar rechts, daarna naar links. Links tegen de muur van het gebouw aan zag ik een soort afdakje. Ik keek verder omhoog en daar was het dak al. Opeens kwam ik op een idee.