5.

Ik duwde mijn hoofd tussen mijn knieën. Waarom was ik nou nooit eens alleen? Ik besloot dat ik dat niet kon maken voor degene die voor mij stond, dus ik keek op en zag daar een skinny jeans met een riem en een gespierd bovenlichaam erop staan. Niet heel overdreven, maar gewoon mooi gespierd en bescheiden. Hij had een donkerblauw shirt vast. Langzaam ging mijn hoofd omhoog. Het was een jongen met zwart warrig haar. Hij zag er erg lief en zorgzaam uit. Zijn uiterlijk riep gewoon: ''Kijk naar me, kijk naar me!'' Al was ik niet iemand die veel om uiterlijk gaf, maar natuurlijk wel wist dat dit een knappe jongen was. Ik deed mijn best om niet naar zijn six-pack te kijken. Ik herkende de jongen opeens meteen. Het was die jongen die bij me zat toen ik flauwgevallen was en daarna met zijn vriend zo naar me zat te staren! Het moest wel, want de jongen die net naar me keek had een donkerblauw shirt aan en deze jongen had ook een blauw shirt vast. Meteen stond ik op. Ik zag dat hij verbaasd naar me keek. ''Ben jij niet dat meisje dat flauwgevallen was?'' Vroeg de jongen. Ik knikte wat verlegen en voelde me zenuwachtig. ''Gaat het wel?'' Vroeg hij. Ik zag de zorgen in zijn gezicht, maar die veranderde in een lach toen ik knikte. ''En ben jij niet die jongen die toen bij me zat en net zo met je vriend naar me zat te staren?'' Vroeg ik lachend en plagerig. "Ja" Antwoordde hij kort en hij voelde zich betrapt. "Maakt niet uit hoor, ik vond het wel lief." Ik glimlachte en voelde me al wat meer op mijn gemak. Mijn ogen rolde weer naar zijn lichaam. Hij zag het en bood meteen zijn excuses aan. "Sorry." Hij trok snel zijn shirt aan en ik zag zijn six-pack langzaam weer verdwijnen, jammer genoeg. Ik voelde me nu ook betrapt. "Heb je daarvoor lang moeten trainen?" Vroeg ik me per ongeluk hardop af. "Ik ben elke week wel in een sportruimte te vinden." Lachte hij. Ik zwijmelde bijna weg, maar veranderde snel van onderwerp: "Ben ik dus jou kamergenoot?". "Dat ligt eraan...Heb je kamer 206 toegewezen gekregen?" Vroeg de jongen. Ik knikte en gaf mijn papieren aan hem. "Welkom." Lachte hij. "Als je het niet erg vindt?" Ik keek naar de grond. "Tuurlijk niet! Met zo'n chickie op de kamer is dat juist een eer." Stelde hij me gerust. "Oh, ben jij er ook al zo'n een?" Mijn stemming veranderde en opeens werd ik een beetje bang. Ik was natuurlijk het enige meisje tussen allemaal jongens en er zou van alles kunnen gebeuren. Gelukkig had ik mijn mobiel paraat en kon ik Emiel bellen als het nodig was. "Zo bedoelde ik het niet?! Hoe bedoel je dat eigenlijk?" Vroeg de jongen. "Net waren er jongens die me achtervolgde en de hele tijd 'chickie' en alles riepen, daarom kwam ik ook zo onnozel binnen vallen, omdat ik ze af had geschud." Vertelde ik. "Oké, maar zie je het dan niet als een compliment? Want ik weet zeker dat de jongens en ik dat zo bedoelden." Vroeg de jongen. "Ja, dat is ook zo, maar ik ben al die aandacht gewoon niet gewend en ik wil geen jongen die je van je houdt omdat je 'lekker' bent, maar omdat hij van je houdt om wie je bent." Legde ik uit. Ik liep naar een vrijstaand bed en ging erop zitten. Elk moment kon ik in huilen uitbarsten. De jongen kwam naast me zitten. "Dat vind ik mooi aan jou. Je bent dus tenminste niet zo'n kakker van mijn vorige school twee jaar geleden die alleen maar om uiterlijk geeft. En je kunt er zeker van zijn dat ik ook niet zo ben, oké?" Hij keek me diep in mijn ogen. Ik knikte. "Ik ben trouwens Mitchel." Zei de jongen en hij stak zijn hand uit. "Laymé." Antwoordde ik en ik schudde zijn hand. Even voelde ik kriebels. "Ehm, ja.." begon ik "is hier ergens een toilet?". Mitchel knikte, stond op en opende de deur. Hij wees naar links. We keken naar een gang die eindigde door een bocht. "Aan het eind van de gang. Deze gang eindigt daar en de allerlaatste deur is een ruimte met douches, toiletten enzo." Mitchel stond in de deuropening terwijl ik de hoek omliep en Mitchel bedankte.