2.4

'wakker worden.' fluisterde hij in me oor. Ik knipperde een paar keer met me ogen voordat ik doorhad dat we opweg waren naar Justin zijn vader. 'Zijn we er?' 'Nee, even onze benen strekken nog klein uurtje rijden. Zou jij even willen rijden? Ik begin moe te worden.' 'Heb je navigatie systeem? Ik weet niet waar ze wonen.' 'Ja hij staat al aan.' 'Wil je wat drinken ofzo?' 'Ja cola is wel lekker.' 'Oke ik ben zo weer.' en hij liep weg naar benzinestation winkeltje. 5 minuten later kwam hij terug met wat drinken en te eten. Hij gaf me de sleutels en ik stapte de bestuurdeskant in. Ik nam eerst nog een paar slokjes van de cola en begon te rijden. Na een uurtje rijden kwamen we aan en Justin lag ze zagen van hier tot tokio. 'Justin we zijn er.' schreewde ik zijn oor. Hij schrok op en keek om zich heen. 'Jezus wat kan jij snurken zeg.' zei ik geïriteerd. 'En bedankt.' mompelde hij waarna hij de auto uitstapte. Het was al laat in de middag en ik vroeg me af of we hoelaat we vanavond wel niet thuis kwamen of dat we hier bleven overnachten. 'Kom je nog?' haalde Justin's stem me uit me gedachten. Ik knikte en zette de auto uit en liep achter hem aan. Hij pakte me hand vast en gaf me er een kneepje in. We kwamen voor een behoorlijk groot huis aan. Ik drukte op de bel en wachtte tot de deur openging. Maar niemand deed open. 'Heb je gebeld dat we kwamen?' vroeg ik. 'Uhh nee het was meer als verrassing bedoeld.' mompelde hij.