We Have Met Before?!

‘Brr, het is nog best wel koud buiten. Gelukkig wordt het snel lente.’
‘Maak je maar geen zorgen Kaori, als het goed is, komt de bus er zo aan.’ Aangezien Kaori net buiten de stad woont gaat ze voor het grootste gedeelte met de bus.
‘Jullie zijn gewoon watjes, die kou doet me niks.’
‘Weet je het zeker Kira? Als die kou jou niks doet, waarom loop je dan helemaal te bibberen?’
‘Dat doe ik niet.’ Zegt Kira koppig met een zo strak mogelijk gezicht.
‘Kijk Kaori, de bus komt er aan.’ en Kinu wijst naar de bus. De bus komt er inderdaad aan en
stopt voor de bushalte. De deuren gaan open en Kaori kijkt naar de buschauffeur. De buschauffeur is een wat donkere en forse vrouw. Ze lijkt raar maar toch aardig.
‘Blijf daar toch niet in de kou meid. Je moet toch met bus? Hup, naar binnen met dat snoetje van je.’
Met een beetje verbaasd gezicht doet ze wat ze zegt, betaalt voor een buskaartje en gaat ergens voor in de bus zitten. De bus begint weer te rijden en de buschauffeur begint zomaar met Kaori te praten.
‘Ik heb jou hier nog niet eerder gezien, ben je net komen wonen?’
‘Sinds gisteren woon ik bij mijn grootouders.’
‘Grootouders? Bedoel je dat oude, rare stelletje op die grote boerderij een stuk verderop?’
‘Jep, dat rare stelletje zijn mijn grootouders.’
‘Volgens mij heb ik jou wel eens eerder gezien, drie of vier jaar terug.’
‘Ik ben hier meerdere keren geweest, vooral en vakanties.’
‘Ach, nu zie ik het pas. Kleine Kaori-chan, wat ben je groot geworden. Nou, misschien kan ik je niet meer klein noemen.’
‘Hoe weet je mijn naam?’
‘De buschauffeur is psychisch, het kan niet anders.’ zegt Kinu met een droog gezicht.
‘Eerder psycho, en wat heb jij toch? Heb je koorts misschien? Het is vast de kou.’
‘Wees toch een stil jullie twee, jullie bezorgen mij koppijn. Plus, ik denk niet dat het is, er moet iets anders zijn.’
‘Er is een andere mogelijkheid, en ik ben psychisch.’ zegt de buschauffeur met een lach. Alle drie kijken ze met een open mond naar de buschauffeur.
‘Jij kan ons zien?! Onmogelijk! Dat kan gewoon niet!’
‘Kinu, kalmeer eens!’
‘Sorry Kira.’
‘Maar vertel, ik snap het even niet meer.’ vervolgt Kaori.
De bus stopt bij een halte en een kleine groep mensen stapt de bus in. Een paar kinderen zelfs met dezelfde uniform. Nadat iedereen betaalt heeft, begint de vrouw uit te leggen.
‘Ik denk dat het door mijn psychische krachten komt, dat ik ze kan zien.’
‘Ik dacht dat alleen mensen met Shugo Chara’s en Shugo Chara’s zelf ons konden zien. Wist jij dit Kira?’
‘Hoe zou ik dit moeten weten? En als ik het wel zou weten dan had ik het toch wel gezegd.’
‘Ow, oke. Ik dacht alleen dat jij het misschien wel wist omdat jij de slimste van ons twee bent.’
‘Ja, ik ben inderdaad de slimste.’
‘Arm meiske toch, en jij zit met die twee opgescheept. Ik heb medelijden.’
‘Je bent niet de enige met medelijden. Trouwens, je zei dat er een andere mogelijkheid was. Wat bedoel je daarmee?’
‘Je kent mijn dochter toch wel, Sakura? Hele lieve meid, heel druk, houdt van turnen en dansen.’
‘Uhm, ik heb niet zo snel een idee.’
‘Grote bos haar, donkere krullen, zo veel energie in dat dunne lijf van haar dat je al moe wordt wanneer je haar ziet.’
‘Sakura-chan, tuurlijk ken ik haar, wij gingen heel vaak samen spelen als ik hier was. Eén seconde, wat?! Nanda-san?! Je bent eigenlijk niks veranderd, sorry dat ik je niet herkende. Dat is echt lang geleden. Hoe gaat het trouwens met haar?’
‘Heel goed, ze gaat trouwens naar dezelfde school als jij. Over school gesproken, deze stop is het dichts bij je school. Als het goed is moet je Sakura zo kunnen zien. Ze zwaait altijd even naar mij voordat ze naar school gaat. Misschien kunnen jullie samen naar scholen lopen. Veel succes op je eerste schooldag.’
‘Dank je Nanda-san.’ Kaori loopt samen met de anderen naar buiten.
‘Is er iets Kira?’
‘Huh, zei je iets Kinu? Ik was even aan het denken. Dat Nanda wijf schrok niet toen ze ons zag, sterker nog het leek wel alsof ze eerder Shugo Chara zag.’
‘MAM!!!’ wordt er door een meisje geschreeuwd die een stukje verder staat. Nanda-san zwaaide terug en reed verder. Alle drie kijken om naar het meisje. Ze lijkt niet heel lang en draagt dezelfde schooluniform als Kaori. Door haar grote bos krullend haren lijkt het alsof ze een heel groot hoofd had, bedachten ze alle drie. Toen ze wat beter naar het meisje keken, zagen ze iets naast haar in de lucht vliegen, een Shugo Chara.
‘Ik denk dat dat je vraag beantwoordt Kira.’ Het meisje loopt in een rechte lijn dwars door het groepje heen, richting Kaori.
‘Jouw Shugo Chara zijn zo schattig!’ zegt ze met een opgewekte stem en pakt ze elk in een hand. Dat is Sakura-chan, niet te missen.
‘Sakura-chan.’
‘Wat is er? WACHT! HOE WEET JIJ MIJN NAAM?!’
‘Ik ben het, Kaori.’ Sakura bekijkt Kaori van topt tot teen en dacht na over wie Kaori überhaupt is. Opeens gaf Sakura Kaori een knuffel.
‘Wat ben jij veranderd, je lijkt een stuk ouder ik me kan herinneren.’
‘Misschien komt dat doordat we elkaar al een hele tijd niet meer hebben gezien. Plus ik ben niet de enige die is veranderd. Die krullenbos van jou is zelfs nog groter geworden.’
‘Valt het zo erg op dan? Ik dacht dat het wel mee viel.’
‘Wie is dit trouwens?’ probeert Kaori van het onderwerp te veranderen en wijst naar de Shugo Chara van Sakura.
‘Chaica!’ word er door Chaica geschreeuwd.
‘Wat schattig! Je lijkt net een cheerleader.’
‘Dank je! Maar wie zijn dit trouwens?’ Kira en Kinu, die trouwens nog steeds heel goed vastgehouden worden door Sakura, kunnen met moeite nog net hun namen zeggen.
‘Kinu, aangenaam.’
‘Kira. En wanneer worden nou eens losgelaten.’ Sakura, die er net achter kwam dat ze Kira en Kinu bijna wurgden, laat ze los.
‘Oeps, sorry. Soms ben ik zo onhandig.’
‘Sakura-chan, misschien moeten we maar eens gaan. Anders komen we te laat op school.’
‘Maak je maar geen zorgen, ik weet alle binnendoor weggetjes.’ Sakura loopt een stuk verder en maakt een beweging dat ze haar moesten volgen.
‘Ik kom al, ik kom al!’ en ze volgt Sakura en Chaica.
‘Ik weet dat ze zei dat we geen zorgen moeten maken, maar is het goed als ik het toch doe.’
‘Kinu, met de meeste dingen ben ik niet met je eens, maar hiermee…’