A Tiring Morning

‘Wakker worden!!! Het is al half 5 geweest!’ wordt er geschreeuwd.
‘Leuke manier om wakker te worden.’ zegt Kinu half wakker.
‘Half 5?! Wat wilt hij rond deze tijd nou weer?’ zegt Kaori, die eindelijk wakker wordt.
‘Misschien moet je hem gaan helpen, je hebt zelf gisteren tijdens het eten gezegd dat je zelfs wilde gaan helpen hier.’ zegt Kira met een ochtendhumeur.
‘Wanneer heb ik zoiets gezegd dan? Ik kan me het niet herinneren.’
‘Tijdens het eten zei je: “Ik vind het niet erg om hier te helpen.” ’
‘Daar heeft Kira gelijk in, je hebt dat gezegd.’
‘Ik met mijn grote mond ook altijd.’
‘Ik verwacht je over 5 minuten aangekleed en wel beneden.’ wordt er weer naar boven geschreeuwd.
‘5 minuten?! Alleen een broek aan doen lukt me niet in die tijd.’
‘Misschien moet je stoppen met zeuren en beginnen met aankleden.’
‘Ik heb al een spijkerbroek en sweatshirt voor je gepakt.’
‘Kinu, je bent een schat, dank je.’ Soms kunnen ze dus nog wel handig zijn. Snel kleed Kaori zich aan en doet haar haar in een staart en gaat op weg naar beneden.

‘Hoe vaak moet ik het nou zeggen, niet rennen in het huis! En je bent laat, we gaan snel beginnen.’
‘Mag ik niet als eerst wat eten? Mijn maag rommelt een beetje.’
‘Nee! Je moet meer discipline hebben, de dieren krijgen als eerst wat te eten, daarna mag je zelf pas eten.’
‘Oke, wat gaan we als eerst doen?’
‘Volg mij, weet je hoe je een koe moet melken?’
‘Ik heb het wel eens eerder gedaan toen ik hier was, alleen is dat te lang geleden.’ Oji-san zucht en loopt richting de koeienstal.
‘Gelukkig is het nog vroeg zodat we het vanaf het begin kunnen.’ Hij pakte twee emmers uit het kleine schuurtje naast de stallen.
‘Waarom hebben jullie eigenlijk geen melkmachine? Dat scheelt veel tijd een moeite voor dezelfde hoeveelheid melk, toch?’
‘Wij doen het hier op de ouderwetse manier en dat blijft zo.’ Hij had al koeien klaar gezet die gemolken konden worden.
‘Oke, tijd om te beginnen.’ Kaori pakt het krukje dat in de hoek staat en zet de emmer onder de uier van de koe. Even is ze aan het nadenken, hoe het ook alweer moest.
‘Ik zal wel even laten zien hoe het moet.’ Kaori staat weer op, oji-san gaat op het krukje zitten en begint de koe te melken. Kaori kijkt toe hoe oji-san het doet, en pakt daarna een ander krukje en begint zelf ook een koe te melken. Het gaat niet heel makkelijk, maar het gaat. Kira en Kinu zitten met volle verbazing naar Kaori te kijken hoe zij kleine beetjes melk uit de uier van de koe kreeg.
‘Ik denk dat dat wel genoeg is. Weet je waar je de emmers melk moet legen?’
‘Naast het schuurtje waar de emmers lagen toch?’
‘Neem de emmers mee en leeg ze in de grote ton.’ Kaori pakt de emmers op en eigenlijk, waren ze nog best zwaar. Heel voorzichtig loopt ze met in elke hand een emmer naar de schuur. Ze leegt de emmers en loopt weer terug naar haar opa die alweer twee nieuwe koeien had klaargezet. Zo waren ze met z’n tweeën anderhalfuur bezig met koeien melken.
‘Ik doe de rest van de koeien wel, ga jij maar de kippen vieren en eieren rapen, die je bij je oma moet brengen.’
‘Is goed, moet ik daarna nog iets doen?’
‘Help je oma daarna met het ontbijt.’ Na die woorden draait Kaori zich om en loopt naar de keuken, waar een mand voor de eieren staan.

In de keuken zag ze dat oba-san al bezig was een ontbijt klaar te maken.
‘Vroeg uit bed schat?’ vraagt oba-san met een lieve lach.
‘Ik kon niet echt makkelijk in bed blijven terwijl iemand keihard loopt te schreeuwen dat ik uit bed moest. Ik ben allang blij dat hij niet met pannen stond te slaan.’
‘Heeft mijn dochter misschien ooit zoiets gedaan?’
‘Ze heeft dan wel een hele rare moeder.’ zegt Kira een beetje verveelt.
‘Je mag niet op die manier over haar moeder praten. Ik hoop dat ze je niet heeft gehoord.’ zegt Kinu bezorgd.
‘Ja, klopt.’ en even keek Kaori naar de grond.
‘Ik vind het ook vervelens wat er gebeurd is, maar het enige wat we nu kunnen doen is maar het beste er van maken.’
‘Daar heb je helemaal gelijk in. Ik moet de kippen voeren, ik ben zo terug met eieren.’ en Kaori loopt met de mand de keuken weer uit.
‘Laat je niet pikken door de kippen!’ roept oba-san haar nog na.
‘Maak je maar geen zorgen! En ik heb je wel gehoord Kira.’

De kippen liepen al druk kakelend door hun hok heen. Het lijkt wel alsof ze al weten dat ze nu eten krijgen. Het kippenvoer stond naast het kippenhok en Kaori wist gelukkig nog hoeveel ze moesten hebben, een van de weinige dingen doe ze goed had onthouden. Ze strooit het voer rond en raapt de eieren, terwijl de kippen eten. En ondertussen komen er langzaam tranen opzetten.
‘Het spijt me wat ik over je moeder heb je gezegd.’
‘Het is al goed. Ze was raar, maar dat was nou juist zo leuk aan haar. Ze was een echt toffe, rare moeder, niemand was zoals zij, niemand kon zijn zoals zij. Ik mis haar echt.’ En ze houdt het kettinkje die van haar moeder is geweest goed vast. Aan het kettinkje zit een kruis. Zelf was ze helemaal niet zo gelovig, maar haar moeder was dat wel geweest.
‘Arme Kaori.’
‘Niet doen Kinu, het is echt goed.’
‘Weet je het zeker?’
‘Ja, ik weet het zeker Kira. Vandaag ga ik naar een nieuwe school en ik wil niet meteen overkomen als de baby die meteen op haar eerste schooldag al moet huilen. Dus ik ga er even niet aan denken, probeer al veel vriendinnen te maken en het gewoon leuk hebben.’

‘Oba-san! Ik heb de eieren!’ roept Kaori terwijl ze de keuken binnen loopt.
‘Ow, wat lief schat.’
‘Heb je nog hulp nodig met het ontbijt? Het ruikt lekker trouwens.’
‘Ga maar lekker douchen, je stinkt naar koe.’ zegt oba-san met een knipoog. Kaori knikt en rent snel naar de badkamer. Haar vieze kleren trekt ze uit en ze springt snel onder de douche.
Na een korte, koude douche is ze weer helemaal wakker. Rustig doet Kaori haar schooluniform aan, die ze daar op school hadden, deed haar kettinkje weer om en zorgde ervoor dat ze er helemaal tiptop uitzag en liep naar beneden, om te genieten van een goed ontbijt.