A New Place

‘Pff, deze koffer is véél te zwaar.’ zegt Kaori zuchtend. ‘Kunnen jullie me niet even een handje helpen?’
‘Je hebt die koffer zelf veel te vol ingepakt, je mag het helemaal zelf doen.’ zegt Kira plagend.
‘Ik zou je best willen helpen. Het is alleen dat we met onze kleine lichaampjes niet zo veel kunnen. Je bent ten minste klaar met je spullen naar boven te tillen.’ probeerde Kinu Kaori nog een beetje op te beuren.
‘Dat kan best, maar nu moet ik beginnen met alles uit te pakken. Daar kunnen jullie me toch wel mee helpen? Als ik het alleen moet doen dan ben ik uren bezig.’ zuchtte Kaori.
‘Kaori!!!!! ETEN!!!!’ word er met een brullende stem naar boven geschreeuwd.
‘Ik kom al!!’ schreeuwt Kaori terug. Kaori rent samen met Kira en Kinu naar beneden.

De ouders van Kaori zijn vorige week omgekomen tijdens aan auto-ongeluk. Daarom is ze net bij de ouders van haar moeder komen wonen, die net buiten een rustig stadje op een klein boerderijtje wonen. Haar ouders hadden de laatste tijd veel ruzie en omdat ze vonden dat ze niet genoeg aan elkaar besteden, hadden ze besloten om samen met z’n tweeën uit eten te gaan. Toen ze op weg naar huis waren, gebeurde het. Iemand was door rood licht gereden, en Kaori’s ouders hadden het te laat pas gemerkt. Een groot ongeluk was het gevolg en haar ouders waren opslag dood. Kaori was er kapot van, ze wist even niet meer hoe en wat ze moest doen. Op die manier kwamen er opeens twee eieren tevoorschijn, Kira en Kinu. Kira en Kinu zijn Shugo Chara’s, je Would-Be Self en alleen kinderen kunnen die hebben. Shugo Chara’s je om jezelf te vinden, als je het zelf niet meer weet. Shugo Chara’s kunnen niet gezien worden, behalve door andere Shugo Chara’s en kinderen die een Shugo Chara hebben. Ze hebben verschillende karakters en een eigen wil. Op die manier kunnen ze voor veel problemen zorgen…

Beneden aan de trap kan Kaori het heerlijke eten al ruiken. Haar oma (oba-san) is een echte huisvrouw. Ze is heel lief en kan heerlijk koken, alleen moet alles bij haar glinsterend schoon zijn. Eenmaal in de eetkamer kan Kaori het eten ook zien, en begint helemaal te watertanden.
‘Niet rennen in het huis!’ zegt die brullende stem weer. In tegenstelling tot oba-san is haar opa (oji-san) een echte brombeer. Oji-san is een echte workaholic. Als hij niet bezig is met de schapen,kippen, koeien of paarden, dan is hij wel zijn handen vuil aan het maken in de moestuin.
‘Sorry oji-san. Het is eenmaal een tijd geleden dat ik heb genoten van oba-san’s kookkunsten.’
‘Blijf daar dan ook niet staan en schuif aan.’ Kaori pakt een stoel en schuift haar stoel aan.
‘Itadakimasu!’ zeggen ze alle drie tegelijk.
‘Zeg Kaori, kunnen wij misschien ook iets te eten krijgen? We moeten ook vreten.’ zegt Kira ongeduldig.
‘Alsjeblieft? We hebben energie nodig om je zo te helpen met uitpakken.’ smeekt Kinu.
‘Waarom zou ik dat doen? Terwijl ik mijn spullen naar boven aan het tillen was, waren jullie mijn koekjes aan het eten.’ fluistert Kaori. Het liefst zou ze het willen schreeuwen, alleen haar grootouders zitten ook aan tafel en zij zullen denken dat ze tegen lucht aan het schreeuwen is.
‘Zei je iets schat?’ zegt oba-san vragend.
‘Nee, niks.’ Stamelt Kaori. Waarom trekken ze nou altijd hun mond open op de irritantste momenten.
‘Liggen al je spullen al boven?’ vraagt Gramps.
‘Ja, elke doos en koffer twee trappen naar boven gesleept.’ Waarom heeft hij me eigenlijk niet geholpen? Als hij de hele dag koeienvlaai kan opruimen, dan kan hij toch ook wel helpen met dozen tillen?
‘Mooi, dan kan je me helpen met het voeren van de dieren nadat je je oma hebt geholpen met de tafel af te ruimen.’ zegt oji-san met zijn bekende chagrijnige kop.
‘En ik dacht dat Kira een duivel was.’ zegt Kinu terwijl ze onschuldig naar Kira kijkt.
‘Ik mag hem wel.’ zegt Kira met een wat duivelse lach.
‘Laat dat kind toch als eerst een beetje rusten. Ze moet nog haar spullen uit gaan pakken en morgen wordt al haar eerste schooldag hier. Trouwens, ik ben misschien wel oud maar een tafel afruimen kan ik best in mijn eentje.’ moppert oba-san.
‘Als “dat kind” hier onder mijn dak woont, dan houdt ze ook aan mijn regels.’
‘Onze regels zou je bedoelen.’
‘Onze dochter heeft haar te veel verwent. Ze mag wel eens haar handen uit de mouwen steken en wat discipline leren.’
‘Ik vind het niet erg om hier te helpen, alleen ik zou het wel fijn vinden als ik tenminste mijn spullen een beetje uit kan pakken. Dan ben ik niet alles kwijt voor morgen.’ probeert Kaori haar grootouders een beetje te dimmen.
‘Maar natuurlijk schat, die oude kluns kan vandaag best alles zelf doen. Hij zegt toch altijd dat hij nog zo’n jonge geest heeft. Terwijl hij laat zien dat het echt zo is, gaan wij samen de tafel afruimen en daarna help ik je wel met uitpakken.’ zegt oba-san met een lieve stem.
‘Haar oma is net een engel.’ zegt Kinu met volle bewondering.
‘Ja, om ziek van te worden.’ En Kira doet net alsof ze moet overgeven.
‘Echt?! Dankjewel!’ zegt Kaori opgelucht. Nu hoeft ze tenminste niet al die dozen in haar eentje uit te pakken. Kira en Kinu zullen haar toch niet gaan helpen, hun twee kennende.

Zo gezegd zo gedaan, oji-san liep richting de stallen van de koeien en Kaori en oba-san gingen met z’n tweeën de tafel opruimen en de spullen van Kaori uitpakken. Het was redelijk aan de late kant toen ze klaar waren. Dus sprong Kaori nog even onder de douche en ging daarna meteen naar bed, net als haar Shugo Chara.