Vaarwel... Ziekenzaal!

Vaarwel... Ziekenzaal!
Hermelien lag in haar bed met haar ogen dicht, ze was wakker maar deed alsof ze sliep. Ze had geen zin om op haar donder te krijgen van Madam Pleister.
Plotseling vloog de deur van de ziekenzaal open en kwamen de Marauders weer binnen lopen, maar werden dit keer gevolgd door Professor Perkamentus. Hermelien zag dat Perkamentus naar haar bed liep en ging rechtop zitten. ‘Hallo, professor’, zei vriendelijk. ‘Hallo’, zei Perkamentus glimlachend. ‘Ik geloof dat wij elkaar nog niet kennen?’. Hermelien was even uit het veld geslagen, maar realiseerde toen weer dat ze niet meer in haar eigen tijd was. ‘Ja klopt, ik ben Hermelien Griffel’, zei Hermelien. ‘Aangenaam Hermelien, ik ben Professor Perkamentus’, zei Perkamentus. Hermelien bekeek Perkamentus van top tot teen, hij zag er hetzelfde uit als in haar eigen tijd, maar had wat minder rimpels. ‘Zou ik u onder vier ogen kunnen spreken?’, vroeg Hermelien. ‘Natuurlijk, volg mij maar naar mijn kantoor’, antwoordde Perkamentus. ‘Hallo! Heb ik hier nog wat over te zeggen, of hoe zit het?’, zei een geïrriteerde Madam Pleister. ‘Ik voel me goed en kan nu best wel weer voor me zelf zorgen’, zei Hermelien en volgde Perkamentus de ziekenzaal uit. En dit keer zonder dat er een spreuk in haar rug werd gesmeten.