Realiseren

Realiseren
Met haar ogen wijd open en haar mond halfopen lag Hermelien in bed. O nee, wat moet ik nu doen?, dacht ze bij zichzelf. Een vloed van paniek ging door haar heen. Ze was terug in de tijd. Ze besloot maar te doen alsof ze de 4 jongens niet kon. ‘Ehm, aangenaam ik ben…’, zei Hermelien, maar stopte spontaan met praten. Wat nou als ze haar echte naam zou zeggen? Wat voor effect zou dat op de toekomst hebben als hun haar nu al kennen. Aan de ene kant zou het niet veel uitmaken, ze had toch Dreuzel ouders en de rest van haar familie waren ook Dreuzels. Ze komt toch niet eerder in contact met één van de Marauders tot ze 13 is in de toekomst. Ze besloot dus toch maar haar echte naam te zeggen. ‘Ik ben Hermelien Griffel’, zei ze. ‘Misschien een domme vraag, maar wat is de datum van vandaag?’, vroeg Hermelien blozend. James en Sirius gniffelden even, maar antwoorden toch. ‘Het is vandaag 15 januari 1975’. 1975, dacht Hermelien bij haar zelf. ‘Ik moet professor Perkamentus spreken!’, riep Hermelien. Ze gooide de dekens van haar af en sprong uit bed. Ze trok een sprintje naar de deur van de ziekenzaal. Op het moment dat ze de deurknop vast had werd ze getroffen door een spreuk in haar rug en viel bewusteloos op de grond.