Wij zijn..... De Marauders!!

Wij zijn..... De Marauders!!
Toen Hermelien wakker begon te worden, merkte ze dat er geen spreuken meer rond vlogen. Wat een opluchting, dacht ze bij zichzelf. Wacht eens even, ik wordt gedragen!, dacht ze geschrokken en haar ogen waren plotseling wijd open. Ze keek recht in de bruine ogen van een magere licht bruin harige jongen. ‘W-waar ben ik’, zei ze verbaasd. ‘Rustig maar’, zei de jongen vriendelijk. ‘Je bent veilig’. Sirius en James liepen grijnzend achter Remus. ‘Wat een slijmbal’, zei Sirius. ‘Dit is de eerste keer dat Remus zo op een meisje reageert’, zei James verbaasd. Peter hobbelde ondertussen achter het drietal aan.
Een maal aangekomen in de ziekenzaal legde Remus, Hermelien op één van de bedden neer. Hermelien opende opnieuw haar ogen en zag tot haar verbazing een jonge versie van Madam Pleister voor haar staan. ‘Waar zijn Harry en Ron’, zei Hermelien zacht. ‘Zijn ze oké?’. Nadat gezegd te hebben zag ze vier jongens haar verbaasd aanstaren. Haar ogen vielen op de jongen met het zwarte warrige haar met de bril. ‘Harry!’, riep Hermelien met tranen in haar ogen en vloog de jongen om de nek en omhelsde hem stevig. ‘Gelukkig is alles goed met je’, zei Hermelien. ‘Niet dat ik het erg vind dat je me omhelsd ofzo, maar wie is Harry?’, vroeg James verbaasd. Verbaasd liet Hermelien, de jongen die schijnbaar toch Harry niet was los. ‘Wie zijn jullie’, vroeg Hermelien wantrouwig. Alle vier de jongens hadden plotseling een brede grijns op hun gezicht. ‘Ik ben James Potter’, zei de jongen die Hermelien had omhelst. ‘En ik ben Sirius Zwarts’, zei de jongen met het donker bruine haar. ‘Remus Lupos tot uw dienst’, zei de magere jongen die Hermelien had gedragen naar de ziekenzaal en maakte een kleine buiging. ‘En ik ben Peter Pippeling’, zei de mollige jongen. Op het eind zeiden de jongens in koor: ‘En samen zijn wij, De Marauders!’